Caput

 1 I   |       prouenire. Ita praeposita Dei rebus est, ut nullum praeceptum
 2 III |    fuerat propheta, immo ipsius Dei contestatio spiritum suum
 3 III |    credere datum est patientiam Dei esse naturam, effectum et
 4 IV  |        oportet, seruos scilicet Dei uiui, cuius iudicium in
 5 IV  |         Deo: satis enim agnitio Dei quid sibi incumbat intellegit.
 6 V   |  aduersetur. Nam quod ab aemulo Dei conceptum est utique non
 7 V   |       est utique non est amicum Dei rebus. Eadem discordia est
 8 V   |   utrobique commissam, et circa Dei praemonitionem et circa
 9 V   |       terrae datus et ab oculis Dei eiectus, facile usurpari
10 VII |     nihil enim nostrum, quoniam Dei [sunt] omnia, cuius ipsi
11 X   |   honorem unici iudicis, id est Dei, abstulit! Quantos uero
12 XI  |     felicitatis notat et filios Dei nuncupat, numquid inpatientes
13 XIII|  adfirmat; haec aures [Christi] Dei aperit, seueritatem dispergit,
14 XIV |  cecidit! Neque enim a respectu Dei tot doloribus auocatus ille
15 XIV |        operarius ille uictoriae Dei, retusis omnibus iaculis
16 XV  |     scilicet. Cum ergo spiritus Dei descendit, indiuidua patientia
17 XVI | inuitatorum, inpatientes solius Dei uiuunt. Sed uiderint sua
18 XVI |   Ceterum nos amemus patientiam Dei, patientiam Christi; rependamus