Caput

 1 III    |                  III. Adicit et aliud: deum semper deum <semper> etiam
 2 III    |           Adicit et aliud: deum semper deum <semper> etiam dominum fuisse,
 3 III    |                haberi, sicut et semper deum, si non fuisset aliquid
 4 III    |                ex illo materia dominum deum passa demonstrat hoc illum
 5 IV     |             materiam parem deo infert. Deum autem unum esse oportet,
 6 V      |                 Veritas autem sic unum deum exigit, defendendo ut solius
 7 V      |               illam cum deo aliquid et deum illam non esse. Quale est
 8 VI     |            saluo statu materiae fuisse deum? communi tamen statu amborum.
 9 VII    |                et innatum, quia hoc et deum faciat tantum quantus est,
10 VII    |               quae, si quando coguntur deum confiteri, tamen et alios
11 VIII   |           etiam praeponit illam deo et deum potius subicit materiae,
12 IX     |                  IX. Non potest dicere deum ut dominum materia usum
13 IX     |                cum ex dominio defendit deum materia usum et de re non
14 X      |     argumentatione, cum ideo aut alium deum bonum et optimum uolunt
15 XI     |                esse, poterit hoc et in deum credi et sine causa gestiuit
16 XII    |         materiam, utique natura, sicut deum bonum et optimum credimus,
17 XII    |          materiam quam et in bono apud deum, inconuertibilem et indemutabilem
18 XII    |           Hermogenis quam opponit, cum deum negat ex semetipso facere
19 XIV    |                ex materia. Dignius est deum etiam malorum auctorem liberum
20 XV     |          indignioribus destructionibus deum obiciunt. ~
21 XVI    |               enim praeter materiam et deum non est. Porro si dei erit
22 XVI    |               sententia Hermogenes qui deum, quoquo modo de materia
23 XVI    |               causa eius, superest uti deum omnia ex nihilo fecisse
24 XVIII  |               inconditum praeter solum deum crederemus. Si enim intra
25 XX     |       scripturae mihi uindico, quod et deum qui fecit et ea quae fecit
26 XX     |                     et sermo erat apud deum et deus erat sermo. Omnia
27 XXIII  |          fecisse, uel quia non decebat deum alicuius eguisse, certe
28 XXVIII |         quicquam erat praeter ipsam et deum, utique inuisibilis esse
29 XXXII  |             non ut quidam putant ipsum deum significari spiritum, quia
30 XXXIII |             quia nihil innatum praeter deum praescribentes obtineremus.
31 XXXVIII|           adsignas> illi qui sit infra deum. In loco ergo materia; si
32 XXXIX  |             dei usus es praescribe<n>s deum illam non ex semetipso fecisse,
33 XLII   |            formationem? Non uis uideri deum aequari materiae et subicis
34 XLII   |              hoc necessitati subici<s> deum, si fuit aliquid in materia
35 XLIV   |               qualiter operatum facias deum sequitur ut ostendam. Plane
36 XLIV   |         prophetis). Stoici enim uolunt deum sic per materiam decucurrisse
37 XLIV   | adpropinquauerat. Et cui credibile est deum non apparuisse materiae