Caput

 1 II    |      ita aliquid illud materiam fuisse. Negat illum ex semetipso
 2 III   |     deum <semper> etiam dominum fuisse, nunquam non dominum. Nullo
 3 III   |       semper dominus haberetur; fuisse itaque materiam semper deo
 4 III   |        Dei nomen dicimus semper fuisse apud semetipsum et in semetipso,
 5 III   |  potestatis. Substantiam semper fuisse cum suo nomine quod est
 6 III   |    putabit ideo materiam semper fuisse quia dominus semper esset,
 7 III   |       in tantum constabit nihil fuisse, quia constat dominum non
 8 III   |      constat dominum non semper fuisse. Adiciam et ego propter
 9 III   | demonstrat hoc illum tamdiu non fuisse quamdiu fuit hoc. ~
10 IV    | aeternitatis status quam semper fuisse et futurum esse ex praerogatiua
11 VI    |        proponit saluo dei statu fuisse materiam, uide ne irrideatur
12 VI    |    proinde saluo statu materiae fuisse deum? communi tamen statu
13 VI    |  propria dei uindicamus, semper fuisse sine initio, sine fine et
14 VI    |     initio, sine fine et primum fuisse et solum et omnium auctorem,
15 XIII  |    concurrisse et duplex natura fuisse materiae, amborum ferax
16 XV    |       dicentium mala necessaria fuisse ad inluminationem bonorum
17 XVIII |      capit sine initio quicquam fuisse quod extra dominum fuerit.
18 XIX   |        et terram aliquid uolunt fuisse quasi substantiuum et corpulentum
19 XX    |   profitendo satis probauit non fuisse, quia profiteretur, si fuisset. ~
20 XXI   |      nec ex materia, non tantem fuisse necessitatem aperte significandi
21 XXIII |     confusam et inconditam uult fuisse materiam. Has quidem opiniones
22 XXIII |     potius Hermogeni: potuit et fuisse et tamen nihil deus ex illa
23 XXV   |         et inuisibilem et rudem fuisse, hanc uero nostram proinde
24 XXVII |   competat inuisibilem et rudem fuisse quae facta est an ei ex
25 XXVIII|    tenebras uolet in substantia fuisse materiae ---- cui articulo
26 XXVIII|     confusam et inquietam illam fuisse quae ut inuisibilis latebat?
27 XXIX  |      deo et ostensam, nec aliam fuisse rudem et inuisibilem quam
28 XXXII |    diximus, non potuit informis fuisse materia, <si> species habebat,
29 XXXII | siquidem non capit diuers[it]as fuisse quae iisdem nominibus eduntur,
30 XXXIII|         quod factum inuenio non fuisse cognosco. Etiam si quid
31 XLI   |       materiae in neutrum eorum fuisse propensum. Materia enim,
32 XLIV  |       aeternitatem? Ab ea longe fuisse quem credimus ubique esse
33 XLV   |    constit[u]it materiam nullam fuisse, ex hoc etiam, quod nec
34 XLV   |         quod nec talem competat fuisse qualis inducitur, in tantum