Caput

 1 II    |         eum facere sic contendit, bonum et optimum definiens dominum,
 2 II    |          quam sit; immo nihil non bonum atque optimum et uelle eum
 3 X     |           cum ideo aut alium deum bonum et optimum uolunt credi
 4 X     |           quod uoluit esse. Quasi bonum uoluit esse et quasi malum
 5 X     |          iudicauit, id sustinendo bonum pronuntiauit. Malum pro
 6 XI    |         est. Sed cum alias summum bonum constet esse quod sit aeternum
 7 XI    |           quam ut aeternam summum bonum credi necesse est? Aut si
 8 XII   |         utique natura, sicut deum bonum et optimum credimus, proinde
 9 XII   |      natura in materia de malo in bonum, demutari poterit et in
10 XIV   |           protulisse quasi nactus bonum materiae -- quamquam et
11 XIV   | oborientur quaestiones. Primo, si bonum in materia omnino non fuit,
12 XIV   |          non fuit, non ex materia bonum factum, quod materia scilicet
13 XV    |                      XV. Porro si bonum neque ex materia factum
14 XV    |     definit Hermogenes, inuenitur bonum iam ex nihilo factum ut
15 XV    |       materia neque ex deo. Et si bonum ex nihilo, cur non et malum?
16 XV    |            Aut si ex materia mala bonum processit, quia neque ex
17 XV    |    aeterni conuersionem. Ita unde bonum constitit, iam negabit Hermogenes
18 XV    |  cognosceretur mala de malo? Plus bonum floruisset sine mali afflatu.
19 XVI   |           aut deo adscribendum et bonum et malum, quae ex materia
20 XVI   |      alterum alterius, utique dei bonum et materiae malum, neque
21 XVI   |          malum deo neque materiae bonum adscribetur; et bona autem
22 XXV   |       accipit: Et uidit deus quia bonum, illa autem apud Hermogenem
23 XXXVII|         in melius reformari? Quod bonum, non desiderat aut non optat
24 XLI   |     momenti habens motum neque ad bonum neque ad malum plurimum
25 XLI   |    temperatus, scilicet qui inter bonum et malum suo arbitrio agitatus,
26 XLI   |      mereretur. Porro si neque ad bonum neque ad malum pronior erat
27 XLI   |          erat motus, utique inter bonum et malum agebatur, ut ex
28 XLI   |    utroque determinabatur. Sed et bonum et malum in loco facis,
29 XLI   |         deuergebat in quibus erat bonum et malum. Dans autem locum
30 XLI   |       corpori accedunt ----, <ad> bonum autem et malum non deuergens
31 XLI   |           localia non deuergebat. Bonum ergo et malum erras si substantias
32 XLIII |         cessauit a natura'. Si in bonum reformata est, utique de