Caput

 1 I     |    foetet nec ipse apostolicus Hermogenes in regula perseuerauit.
 2 III   |       Argumentari tibi uideor, Hermogenes? Nauiter scriptura nobis
 3 III   |       non intellegentes quorum Hermogenes extrema linea est, et quidem
 4 IV    |   habuerint quae dei sunt. Ita Hermogenes duos deos infert: materiam
 5 VI    |        sed mendacem eum faciet Hermogenes. Erit enim et materia qualis
 6 VI    |        Ita illi nihil reliquit Hermogenes quod non et materiae contulisset,
 7 VII   |        ergo discernere audebit Hermogenes atque ita subicere deo materiam,
 8 VIII  |  adiutrix, nisi quod solus eam Hermogenes cognouit et haereticorum
 9 IX    |  Dominio non suppetente eligat Hermogenes qui<d> deo congruat, precario
10 X     |        fieri. Audiat igitur et Hermogenes, dum alibi de mali ratione
11 XI    |     tamen unde nobis persuadet Hermogenes malam esse materiam? Non
12 XV    |       deo fieri, sicut definit Hermogenes, inuenitur bonum iam ex
13 XV    |   bonum constitit, iam negabit Hermogenes inde illud constare potuisse;
14 XV    |      sine mali afflatu. Nam et Hermogenes expugnat quorundam argumentationes
15 XVI   |       possit euadere sententia Hermogenes qui deum, quoquo modo de
16 XVIII |     materia ad opera mundi, ut Hermogenes existimauit, habuit deus
17 XVIII |      genita sum. Agnoscat ergo Hermogenes idcirco etiam sophiam dei
18 XVIII |  nomine materiam deo praeponit Hermogenes, praeponendo eam filio ----
19 XXIV  |     alii poterit adscribi. Ita Hermogenes, et si materiam ostenderet
20 XXVIII|        Unde ergo compertus est Hermogenes informem et confusam et
21 XXXI  | significauit. Quid respondebit Hermogenes? Numquid et membra hominis
22 XXXIII|          XXXIII. Sed dum illam Hermogenes inter colores suos inuenit ----
23 XXXV  |   contrarietates suas agnoscat Hermogenes. Prima', inquit, 'facie
24 XXXVI |   t<am> rectas lineas duci<s>, Hermogenes, quam ratiocinaris, pictor
25 XLV   |        nihilo facta; nisi quod Hermogenes eundem statum describendo