Caput

 1 III  |   utriusque condicio: [sed] deus substantiae ipsius nomen, id est diuinitatis,
 2 III  |    diuinitatis, dominus uero non substantiae sed potestatis. Substantiam
 3 VIII |          materiae uidetur, cuius substantiae eguit. Nemo enim non eget
 4 IX   |     dominus enim non potuit esse substantiae coaequalis. Sed precario
 5 IX   |          ut debitorem se alienae substantiae ostenderet <et> quidem non
 6 XVI  |          plane socia materia per substantiae suggestum, excusas iam causam
 7 XVII |      nulla materia, nulla natura substantiae alterius aderat illi. Porro
 8 XVII |      mala pro natura non sua sed substantiae fecerit. ~
 9 XIX  |        esse uerbum, non alicuius substantiae nomen. Iam nunc si principalia
10 XXIV |  adcommodetur in alio iam genere substantiae nota, quo magis materiae
11 XXIV |          nomen, ne illud ei soli substantiae uindicarem cuius et proprium,
12 XXX  | ferebatur, quasi et hae confusae substantiae massalis illius molis argumenta
13 XXXVI|         motum in secundam partem substantiae deputare[t], cum substantiua
14 XXXVI|          sed accidens, si forte, substantiae et corpori, ut actus et
15 XXXVI|       eius est motus, certe pars substantiae non est, sicut tu motum
16 XXXVI|      solius corporalitatis, quae substantiae res est. Si qua incorpora<lia>
17 XXXVI|      substantiam pertinet sed ad substantiae habitum? Quid enim, si immobilem