Caput

 1 III  |          intellegi quam reuinci. Dei nomen dicimus semper fuisse apud
 2 III  |              deus substantiae ipsius nomen, id est diuinitatis, dominus
 3 III  |          patrocinatur, quae utrumque nomen ei distinxit et suo tempore
 4 III  | cognominaturus, tunc etiam 'dominus' nomen adiunxit: Et accepit deus
 5 III  |            sic quoque inuenio domini nomen deo non competisse in materiam,
 6 VII  |           dicitur, habeo et ego meum nomen. Aut ego sum deus et ille
 7 XIX  |             non alicuius substantiae nomen. Iam nunc si principalia
 8 XXIII|           incomposita. Nam et terrae nomen redigit <in> materiam, quia
 9 XXIV |             commune cum materia esse nomen, ne illud ei soli substantiae
10 XXV  |           quaeram ex duabus quae cui nomen terrae adcommodare debeat,
11 XXV  |            condicione desciuerat. Si nomen proprium materiae illius
12 XXV  |              terrae quoque non capit nomen alienum et statu suo extraneum.
13 XXV  |      materiam intellegi uoluit; quod nomen unius elementi omnes sciunt
14 XXVI |            materiae, ne ipsum quidem nomen, subito formam et habitum
15 XXVI |       ostendit, figuram deformat[i], nomen abscondit. At quanto credibilius