Caput

  1 II     |         uitio alicuius rei factum ex materia esse sine dubio. ~
  2 III    |          exercuit in eam faciendo ex materia, ex illo materia dominum
  3 III    |         faciendo ex materia, ex illo materia dominum deum passa demonstrat
  4 IV     |             Hinc denique incipiam de materia retractare, quod eam deus
  5 IV     |               adaequabitur autem deo materia cum aeterna censetur. ~
  6 V      |                 Sed deus deus est et materia materia est.' Quasi diuersitas
  7 V      |             deus deus est et materia materia est.' Quasi diuersitas nominum
  8 V      |            deus; an non et innata et materia? Semper deus; an non semper
  9 V      |        Semper deus; an non semper et materia? Ambo sine initio, ambo
 10 V      |             Neque enim potest non et materia auctrix omnium deputari,
 11 V      |              inquit, 'et sic habente materia salua sit deo et auctoritas
 12 VI     |             Hermogenes. Erit enim et materia qualis deus, infecta, innata,
 13 VI     |              Et quomodo primus cuius materia coaetanea est? Inter coaetaneos
 14 VI     |   contemporales ordo non est. Aut et materia prima est? Extendi, inquit,
 15 VI     |         materiae contulisset, ut non materia deo sed deus potius materiae
 16 VI     |              deo ac per hoc priuatum materia possederit per quod deo
 17 VII    |               ut infectis, deo atque materia, ob eandem rationem communis
 18 VII    |          utpote unica; quae si et in materia erit, ut proinde innata
 19 VII    |             Aut ego sum deus et ille materia, quia ambo sumus quod alter
 20 VIII   |            materiae, cum uult eum de materia cuncta fecisse. Si enim
 21 VIII   |           est ad opera mundi, iam et materia superior inuenitur, quae
 22 VIII   |             cui praestat uti. Itaque materia ipsa quidem deo non eguit
 23 VIII   |              sibi praestitit aliquid materia, ut et ipsa cum deo possit
 24 IX     |        potest dicere deum ut dominum materia usum ad opera mundi, dominus
 25 IX     |             ex dominio defendit deum materia usum et de re non sua, scilicet
 26 IX     |              quia dominator. Si uero materia non et ipsius, qua malum
 27 IX     |          congruat, precario an ui de materia cuncta fecisse. Non ergo
 28 IX     |              de malo? Nonne etiam si materia optima fuisset, <ae>que
 29 X      |           proponunt, ut <m>al[i]um a materia, non a creatore deducant,
 30 XI     |        competierit initium <et> erit materia habens initium habendo et
 31 XII    |             si demutabitur natura in materia de malo in bonum, demutari
 32 XII    |          Demutationem igitur admisit materia, et si ita est, statum aeternitatis
 33 XIII   |           mala arbor bonos, quia nec materia est <nisi> pessima. Aut
 34 XIV    |          necessitate condidit, si ex materia, ex uoluntate, si ex nihilo.
 35 XIV    |     constituatur deus, quia et si de materia fecit, ipsi deputabuntur
 36 XIV    |             ex nihilo potius quam ex materia. Dignius est deum etiam
 37 XIV    |      quaestiones. Primo, si bonum in materia omnino non fuit, non ex
 38 XIV    |              omnino non fuit, non ex materia bonum factum, quod materia
 39 XIV    |           materia bonum factum, quod materia scilicet non habuit; dehinc,
 40 XIV    |            habuit; dehinc, si non ex materia, iam ergo ex deo factum;
 41 XV     |              Porro si bonum neque ex materia factum est, quia non erat
 42 XV     |            nullo factum, ut neque ex materia neque ex deo. Et si bonum
 43 XV     |      protulerit ex nihilo. Aut si ex materia mala bonum processit, quia
 44 XV     |              uidebitur factum sed ex materia, ut ipsius sit de cuius
 45 XV     |              debuisset omnla bona ex materia protulisse aut tantum bona,
 46 XV     |         cognosceretur bonus de bono, materia autem ne cognosceretur mala
 47 XV     |   existimaretur, quae nunc, <cum> de materia operatur [cum], mala excusat?
 48 XVI    |              bonum et malum, quae ex materia fecit, aut materiae ipsi,
 49 XVI    |         materiae utrumque, uidebitur materia etiam boni matrix; mala
 50 XVI    |          matrix; mala autem in totum materia boni non erit matrix. Si
 51 XVI    |              quoque comparabitur deo materia et pares erunt ambo, ex
 52 XVI    |           adfines; aequari autem deo materia non debet, ne duos deos
 53 XVI    |           bona autem et mala deus de materia faciendo cum ea facit. Haec
 54 XVI    |             qui deum, quoquo modo de materia malum condidit, siue uoluntate
 55 XVI    |          ipse qui fecit, plane socia materia per substantiae suggestum,
 56 XVI    |             mali ostenditur, si ideo materia praesumpta est, ne deus
 57 XVI    |            uideretur. Exclusa itaque materia, dum excluditur causa eius,
 58 XVI    |            praeiudicio alieno, si de materia produxisset. Libertas, non
 59 XVII   |        utique, quia nulla uis, nulla materia, nulla natura substantiae
 60 XVIII  |         XVIII. Si necessaria est deo materia ad opera mundi, ut Hermogenes
 61 XIX    |            est, erit et finis aliqua materia. Plane licebit etiam substantiuum
 62 XX     |              principio'; non enim in materia sed ex materia fecisset.
 63 XX     |           non enim in materia sed ex materia fecisset. De sophia autem
 64 XX     |           fecerat, quoniam, et si ex materia facturus fuisset, ante in
 65 XX     |            facti, forma materiae. Si materia non edetur, ubi et opera
 66 XX     |      debuerat ostendi deus ex aliqua materia uniuersa fecisse, quo illic
 67 XXI    |             sit manifeste relatum de materia praecedenti factum quid,
 68 XXI    |       diuersa pars ideo contendat ex materia omnia facta, quia proinde
 69 XXI    |            facta omnia, sicut nec ex materia, non tantem fuisse necessitatem
 70 XXI    |            omnia quanta esset, si ex materia facta fuissent, quoniam
 71 XXI    |          illum ex nihilo fecisse; ex materia eum fecisse omni modo debuit
 72 XXI    |           edixisse, <si sci>licet ex materia fecisset, quia illud in
 73 XXII   |         esset operatus, si de aliqua materia origo constaret illorum,
 74 XXII   |           autem de aliqua subiacenti materia facta sint omnia, nusquam
 75 XXIII  |             significat. Fuerit licet materia quantum sibi licet uel potius
 76 XXIII  |           nec ostenditur quicquam ex materia fecisse. 'Sine causa ergo
 77 XXIII  |             impudentior, quod non ex materia facta est haeresis sed materiam
 78 XXIV   |            scirem terram commune cum materia esse nomen, ne illud ei
 79 XXIV   |             speciem, nec utique omni materia<e>, communicare possem,
 80 XXV    |             terra, haec quae non est materia, aliud scilicet facta, terrae
 81 XXV    |             statu suo extraneum. Sed materia facta, id est haec terra,
 82 XXV    |             quia et illa, cur non et materia haec quoque quia et illa?
 83 XXV    |            et caelum et omnia, si ex materia constant, et terrae et materiae
 84 XXVII  |         innata et infecta et idcirco materia credenda. At ego sine ullo
 85 XXVII  |         aliquando non fuerit et quae materia non sit. Omne enim quod
 86 XXVIII |          competisse. Nam si nuda sic materia deo subiacebat nullo scilicet
 87 XXVIII |           est. 'Certe', inquis. Ergo materia, quae facta non erat in
 88 XXIX   |         perfectionem. Non alia autem materia erat inuisibilis et rudis;
 89 XXIX   |           inuisibilis et rudis; ergo materia erit postea uisibilis et
 90 XXIX   |             usui meo famulentur. Sed materia quidem nusquam, terra uero
 91 XXX    | distinctionem. Vanissimum denique ut materia, quae informis inducitur,
 92 XXX    |          habebat in se species istas materia de quarum uocabulis intellegenda[s]
 93 XXXII  |              plane factas eas sed ex materia, ut stilus quidem Moysei,
 94 XXXII  |              uero scripturae quae ex materia factae sunt species in disperso
 95 XXXII  |           non potuit informis fuisse materia, <si> species habebat, ut
 96 XXXII  |       debuerunt aeque demonstrari ex materia quam Moyses praemiserat
 97 XXXII  |             significauit Moyses, ubi materia demonstrata sit quaero. ~
 98 XXXIII |            facta a deo constat et ex materia facta non constat; quae
 99 XXXIV  |              aeterno enim, id est ex materia, nihil deus interibile fecisset
100 XXXV   |              nobis incorporalis esse materia, exquisita autem ratione
101 XXXVI  |             ne neutrum sit, utrumque materia censenda est? Erit enim
102 XXXVII |              illud: 'Si bona fuisset materia semper, quare non desiderasset
103 XXXVIII|             infra deum. In loco ergo materia; si in loco, ergo intra
104 XXXVIII|               Non ergo erit infinita materia quae, dum in loco [quo]
105 XXXIX  |              et indiuisibilis. Si et materia eadem aeternitate censetur,
106 XL     |              quid retro speciatum in materia, [a]ut speculum sit mundus
107 XLI    |          Igitur,' inquis, 'subiacens materia aequalis momenti habens
108 XLI    |              eorum fuisse propensum. Materia enim, quae in loco erat,
109 XLI    |         autem et malum non deuergens materia ut ad corporalia aut localia
110 XLII   |             et deus poterat ornari a materia habendo cum illa aliquid
111 XLII   |             deum, si fuit aliquid in materia propter quod eam formare<
112 XLII   |          motus. 'Sed deus composite, materia incomposite mouentur.' Tamen
113 XLIII  |         Supra dicis: 'Si autem esset materia natura mala, non accepisset
114 XLIV   |              hic locus in quo deus a materia tantum distabat ut neque
115 XLV    |              et inuentibilia>, si ex materia sunt inuestigata et [non]