Caput

 1 III    |     fuisse itaque materiam semper deo domino. Hanc coniecturam
 2 III    |       quoque inuenio domini nomen deo non competisse in materiam,
 3 IV     |       deos infert: materiam parem deo infert. Deum autem unum
 4 IV     |  adaequabitur; adaequabitur autem deo materia cum aeterna censetur. ~
 5 V      |         statim materiam comparari deo si quid dei habeat, quia
 6 V      |  plenitudinem comparationis? Quid <d>eo reliquit amplius, ut non
 7 V      |         habente materia salua sit deo et auctoritas et substantia,
 8 V      |        dum nemini licet habere de deo aliquid. Ergo', inquis, '
 9 V      |           proprium facit quod cum deo habet; aut si a deo accepit
10 V      |           cum deo habet; aut si a deo accepit quod est dei, ordinem
11 V      |         credi et habere illam cum deo aliquid et deum illam non
12 V      |      confitetur illam aliquid cum deo habere et uult solius dei
13 VI     |                  VI. Dicit saluum deo esse, ut et solus sit et
14 VI     |           et ipsa fuerit, sed cum deo, quia et deus solus, sed
15 VI     |           illa. Et ipsa prima cum deo, quia et deus primus cum
16 VI     |           ipsa incomparabilis cum deo, quia et deus incomparabilis
17 VI     |          cum illa, et auctrix cum deo et domina cum deo; sic aliquid
18 VI     |     auctrix cum deo et domina cum deo; sic aliquid et non totum
19 VI     |       contulisset, ut non materia deo sed deus potius materiae
20 VI     |        quid diuersum et alienum a deo ac per hoc priuatum materia
21 VI     |       materia possederit per quod deo non compararetur. In qua
22 VII    |    minorem et inferiorem materiam deo et idcirco diuersam ab eo
23 VII    |          ut innatis, ut infectis, deo atque materia, ob eandem
24 VII    |     Hermogenes atque ita subicere deo materiam, aeternam aeterno,
25 VII    |            ambo sine auctore sine deo. Quis me deo subicit contemporali
26 VII    |         auctore sine deo. Quis me deo subicit contemporali coaetaneo?
27 VII    |             Putas itaque materiam deo non comparasse quam scilicet
28 VIII   |      Atquin etiam praeponit illam deo et deum potius subicit materiae,
29 VIII   |        Itaque materia ipsa quidem deo non eguit sed egenti se
30 VIII   |           non eguit sed egenti se deo praestitit diuitem et locupletem
31 VIII   |         Grande re uera beneficium deo contulit, ut haberet hodie
32 VIII   |           materia, ut et ipsa cum deo possit agnosci, coaequalis
33 VIII   |        possit agnosci, coaequalis deo, immo et adiutrix, nisi
34 IX     |          eligat Hermogenes qui<d> deo congruat, precario an ui
35 XI     |       sine causa gestiuit malum a deo transferre, si competit
36 XII    |            demutari poterit et in deo de bono [non] in malum.
37 XII    |        etiam, bona atque optima a deo fiunt: Et uidit deus quia
38 XIII   |       fructuum, iam nec bona ipsa deo deputabuntur, ut nec mala
39 XIII   |       pacto neque gratiam bonorum deo debebimus nec inuidiam malorum,
40 XIV    |           ex materia, iam ergo ex deo factum; si nec ex deo, iam
41 XIV    |          ex deo factum; si nec ex deo, iam ergo ex nihilo factum,
42 XV     |        illa, ut in mala, neque ex deo, quia nihil potuit ex deo
43 XV     |         deo, quia nihil potuit ex deo fieri, sicut definit Hermogenes,
44 XV     |         neque ex materia neque ex deo. Et si bonum ex nihilo,
45 XV     |          neque ex nihilo neque ex deo, sequetur ut ex conuersione
46 XV     |     dinoscendo, quomodo illud aut deo adtribuant aut a deo separent,
47 XV     |          aut deo adtribuant aut a deo separent, pluribus et indignioribus
48 XVI    |   retractandi equidem definio aut deo adscribendum et bonum et
49 XVI    |           hoc quoque comparabitur deo materia et pares erunt ambo,
50 XVI    |       boni adfines; aequari autem deo materia non debet, ne duos
51 XVI    |       materiae malum, neque malum deo neque materiae bonum adscribetur;
52 XVI    |         Libertas, non necessitas, deo competit. Malo uoluerit
53 XVIII  |          XVIII. Si necessaria est deo materia ad opera mundi,
54 XVIII  |        Ita et hoc nomine materiam deo praeponit Hermogenes, praeponendo
55 XX     |         unde omnia facta essent a deo per sermonem exegisset ordo
56 XXV    |         et conspectum et cultum a deo consecutam, aliud ergo factam
57 XXVIII |           Nam si nuda sic materia deo subiacebat nullo scilicet
58 XXVIII |   tenebrae uide[n]tur ----, nedum deo. Et utique si inuisibilis
59 XXVIII | inuisibilis latebat? Aut si hoc a deo reuelatum est, probare debet.
60 XXIX   |       uisibilis efficitur dicente deo: Congregetur aqua in congregatione
61 XXIX   |           eandem et factam esse a deo et ostensam, nec aliam fuisse
62 XXXI   |           si summas ipsas rerum a deo factas commendasset caelum
63 XXXI   |            sed nec ipsam factam a deo dixit, cutem uero et ossa
64 XXXI   |   loquitur, quae nec tunc facta a deo significauit. Quid respondebit
65 XXXII  |         et eas species probamus a deo factas, etsi in Genesi tantummodo
66 XXXII  |     postea demonstrantur factae a deo, debuerunt aeque demonstrari
67 XXXIII |         est quod omnia et facta a deo constat et ex materia facta
68 XXXIII |           fuisset, ipsam quoque a deo factam credidissemus, quia
69 XXXIII |   materias appellare sed factas a deo et ipsas. ~
70 XXXVII |         non desideraret componi a deo,' mala<m> portendis et cum
71 XXXVII |     fuisset, quare non potuerit a deo conuerti ut a potentiore,
72 XXXVIII|       traducam. Subiacentem facis deo materiam et utique locum <
73 XXXIX  |           fabricatur,' inquis, 'a deo,' quia et conuertibilis
74 XLII   |       alibi, desiderare componi a deo. Desiderat formationem quae
75 XLII   |        subicis habere illa<m> cum deo commun<ion>em. 'Impossibile
76 XLII   |         illam commune aliquid cum deo ornari eam ab ipso.' Atquin
77 XLII   |       commune aliquid habebat cum deo, non desiderabat exornari
78 XLII   |          Quid minus materiae quam deo adscribis? Totum consortium
79 XLII   |         licuit sic moueri quomodo deo non licuit. ~
80 XLIII  |          malam nec naturam eius a deo potuisse conuerti, horum
81 XLIII  |           accepit compositionem a deo et ornata est, cessauit
82 XLV    |          non ita tradunt mundum a deo factum apparente solummodo
83 XLV    |         et palmo terram. Noli ita deo adulari, ut uelis illum
84 XLV    |         nec inuestigari nisi soli deo possent, alioquin inuestigabilia <
85 XLV    |       tantum proba[re]tur omnia a deo ex nihilo facta; nisi quod