Caput

 1 I      |            inde sumpsit [a Stoicis] materiam cum domino ponere, quae
 2 II     |             atque ita aliquid illud materiam fuisse. Negat illum ex semetipso
 3 III    |            haberetur; fuisse itaque materiam semper deo domino. Hanc
 4 III    |             in quantum putabit ideo materiam semper fuisse quia dominus
 5 III    |      aduersus illum. Cum enim neget materiam natam aut factam, sic quoque
 6 III    |         nomen deo non competisse in materiam, qua libera fuerit necesse
 7 IV     |        Hermogenes duos deos infert: materiam parem deo infert. Deum autem
 8 V      |             respondebit? Non statim materiam comparari deo si quid dei
 9 V      |           uult solius dei esse quod materiam non negat habere? ~
10 VI     |     proponit saluo dei statu fuisse materiam, uide ne irrideatur a nobis
11 VII    |            Si minorem et inferiorem materiam deo et idcirco diuersam
12 VII    |   Hermogenes atque ita subicere deo materiam, aeternam aeterno, innatam
13 VII    |          est nostrum'? Putas itaque materiam deo non comparasse quam
14 IX     |         habuisset omnino ut deus in materiam quam malam norat, ante eam
15 X      |            existiment creatorem aut materiam cum creatore proponunt,
16 XI     |     persuadet Hermogenes malam esse materiam? Non enim poterit non malum
17 XII    |           ac pessimam credamus esse materiam, utique natura, sicut deum
18 XII    |             malo perseuerantem apud materiam quam et in bono apud deum,
19 XII    |             poterit et cessationem. Materiam uero tene semel aeternam
20 XII    |           merito illum repercutiam. Materiam aeque reprehendo, cum ex
21 XIII   |      materiae proprietate sumpta ad materiam pertinebit. Quo pacto neque
22 XIV    |            Sic et, si[c] concedimus materiam quidem nihil boni habuisse,
23 XVI    |        alteri; tertius enim praeter materiam et deum non est. Porro si
24 XVI    |             Nihilominus enim et per materiam deus auctor mali ostenditur,
25 XVIII  |            existimauit, habuit deus materiam longe digniorem et idoniorem,
26 XVIII  |       fontem et originem commendet, materiam uere materiarum, non fini
27 XVIII  |          nato. 4. Ita et hoc nomine materiam deo praeponit Hermogenes,
28 XIX    | substantiuum et corpulentum quod in materiam interpretari possit. Nos
29 XIX    |          peluim uel urnam', iam non materiam significabit principium,
30 XX     |        fecit. Denique si principium materiam significaret, non ita scriptura
31 XXIII  |           terrae nomen redigit <in> materiam, quia terra sit quae facta
32 XXIII  |           et inconditam uult fuisse materiam. Has quidem opiniones eius
33 XXIII  |   respondere: Putemus his articulis materiam demonstrari; numquid tamen,
34 XXIII  |      materia facta est haeresis sed materiam ipsam potius haeresis fecit. ~
35 XXIV   |           putauit significatam esse materiam et primo de nominibus expostulabo.
36 XXIV   |     adscribi. Ita Hermogenes, et si materiam ostenderet nominatam, deberet
37 XXV    |         principio deus fecit, aliam materiam ex qua fecit, de qua dictum
38 XXV    |             terrae nomine in quo[d] materiam intellegi uoluit; quod nomen
39 XXIX   |             deus aridam terram, non materiam. Sic et perfectionem postea
40 XXIX   |        perfecta. Volo itaque uidere materiam, uisibilis enim facta est;
41 XXXI   |           significentur ad infectam materiam pertinere. Respondebimus
42 XXXI   |        Numquid et membra hominis ad materiam pertinebunt, quia non nominatim
43 XXXII  |          dei super aquas ferebatur, materiam sonet, ceterae uero scripturae
44 XXXII  |            Igitur ut concludam, aut materiam tunc significauit Moyses
45 XXXII  |             si species istas et non materiam significauit Moyses, ubi
46 XXXV   |       corporalem neque incorporalem materiam facit: ubi est? quale est?
47 XXXV   |         renuntiauit, nec corporalem materiam nec incorporalem. ~
48 XXXVI  |         parte corporalem renuntians materiam et ex parte incorporalem.
49 XXXVI  |            placuisset tibi inducere materiam, numquid immobilitas secunda
50 XXXVII |             nec incorporalem infers materiam, ita nec bonam nec malam
51 XXXVII |           et boni ambiguitate super materiam in praeteritis aliquid retractauimus,
52 XXXVIII|     traducam. Subiacentem facis deo materiam et utique locum <adsignas>
53 XL     |          Dicis in melius reformatam materiam, utique <de> deterioribus,
54 XL     |      compta<e> informem et incultam materiam respondere. Quid hodie informe
55 XLI    |            adfirmatur? Cum enim uis materiam nec bonam nec malam inducere, '
56 XLI    |          agebatur, ut ex hoc quoque materia<m> determinabilem appare<a >t
57 XLIII  |         igitur duas sententias, nec materiam natura malam nec naturam
58 XLIV   |            enim uolunt deum sic per materiam decucurrisse quomodo mel
59 XLV    |   adpropinquante materiae, quia nec materiam ullam nominauerunt, sed
60 XLV    |             in quantum constit[u]it materiam nullam fuisse, ex hoc etiam,