Paragraphus

 1 3  |           doctrinam et utrorumque fidem et leges sive rationes discutiens.
 2 7  |         est amor, ut contra eorum fidem quidquid dicatur, abhorreant;
 3 14 |   ignominiam nec ex hominis vitio fidem redarguas nec eam calumnieris
 4 18 |    pollent, constat eorum hominum fidem vel consuetudinem sequi,
 5 18 |       quia fortasse primo ad hanc fidem nos carnalis originis affectus
 6 25 |           me invitet conscientia. Fidem tecum de unius Dei veritate
 7 25 |        laboro? Quis hanc arguerit fidem, quae divinam bonitatem
 8 33 |      ipsum nondum circumcisum per fidem sicut priores patres iustificari,
 9 99 |      operum mÏraculis moventur ad fidem, quasi haec facere solius
10 100|          commendatur. Quod eos ad fidem convertere potuit, qui rationibus
11 101|          et non eorum exemplis ad fidem moveamini dicentes cum Propheta:
12 102|           quippe vel principum ad fidem vestram per miracula, ut
13 105| experimentum." Quia enim apud vos fidem, quam astruunt, disserere
14 110|         discretus sit, rationibus fidem vestigari ac discuti vetat,
15 110|         videlicet, cum rei dubiae fidem efficit, prorecto id, quod
16 110| auctoritas ostensa. Neque enim ad fidem astruendam referet, quid
17 111|           ut ex ipsorum dictis ad fidem cogaris. Inter nos, qui
18 111|      maxime rationibus nonnumquam fidem astruendam esse vel defendendam,
19 111|     quidem memini contra eos, qui fidem rationibus vestigandam esse
20 154|           iustitia nihil valet ad fidem faciendam. Quo enim quisque
21 154|       volet, habebit ad faciendam fidem virium. Iustitia sine prudentia
22 165|           virtutis nomen usque ad fidem etiam et spem extendit,
23 250|      descendit. Iuxta itaque hanc fidem nostram et rationem manifestam,
24 255|   communem maiorum nostrorum tibi fidem seu doctrinam aperire. Quae
25 258|      sequeris opinionem nec eorum fidem tua transcendat intelligentia,