Paragraphus

 1 93 |            est moribus bonis, quas virtutes vocatis. ~
 2 114|            promeremur. Mores autem virtutes vel eis contraria vitia
 3 140|        viam, qua illuc pervenitur, virtutes esse, quibus hic adornamur.
 4 141|         qua illuc pervenitur, viam virtutes ponamus. Sed prius de hoc
 5 141|           causa vel spe meliori ad virtutes adhortatur, cum vos potius
 6 141|         adhortatur, cum vos potius virtutes vel earum contraria propter
 7 154|       hominibus omnes simul inesse virtutes nec eum ullatenus bonum
 8 154|         unam haberet, omnes habere virtutes, nunc ita seiungam, quasi
 9 156|          disciplinam. Omnes quippe virtutes, ut vester ille maximus
10 157|      specierum distinctionem omnes virtutes aliquibus inesse concedamus,
11 158|            inducit Philosophus, ut virtutes sicut et vitia pares in
12 161|      dicendus est, secundus, si ad virtutes conscenderit, bonus, si
13 163|   sufficiat et, quod solae faciant virtutes beatum, nulla alia quisquam
14 164|          eorum, quas dixisti vias, virtutes scilicet ac vitia diligenter
15 165| Aristotelem exponeret scientias et virtutes inter habitus collocantem: "
16 165|   substantialiter dicuntur, utpote virtutes ipsae vel vitia; quaedam
17 165|        inquit, "sunt scientiae vel virtutes." Quem quidem locum Boetius
18 165|    exponens ait: "Aristoteles enim virtutes non putat scientias ut Socrates."
19 165|      hominibus conveniunt, non tam virtutes dicendae sunt quam ducatum
20 165|        quendam vel incitamentum ad virtutes praebere. ~
21 166|       reliquas, ut Socrati placet, virtutes superest te meare. ~
22 170|       nutricem. Per hanc enim nisi virtutes praenoscamus et eas diligenter
23 177|       talis compassio naturalis ad virtutes referenda est, per quam