Paragraphus

 1 3  | praelibanda iudicavi. Hic de summo bono et de summo malo et de his,
 2 119|            est utrorumque de summo bono, vero nuncupatio diversa;
 3 119|           quae videbantur de summo bono, sententiae ad unum sint
 4 136|              Contrarium", inquit, "bono quidem ex necessitate est
 5 136|         pluribus vero semper malum bono contrarium est." Et in Topicis
 6 141|             Sed prius de hoc summo bono nostram, id est Christianam,
 7 143|            et de ipso quoque summo bono non modice dissentimus. ~
 8 158|             cum videlicet dixerit "bono viro meliorem non esse nec
 9 158|           sapientiorem." Etsi enim bono viro non sit aliquis melior,
10 158|       aliquis melior, tamen aliquo bono viro melior est. Quid est
11 158|            aliquo, quod sit melior bono, nisi quod sit melior quam
12 158|        aliquem bonum dicimus virum bono viro meliorem, id est, quam
13 158|         quis dicatur melior aliquo bono viro, et melior, quam sit
14 168|      rationi praevaleant, facile a bono proposito mentem retrahunt
15 211| intermissum, non dimissum de summo bono vel summo malo confiictum
16 212| intermissam inquisitionem de summo bono. ~
17 221|           manifesta tenet veritas, bono contrarium esse non potest
18 242|        Placet utique illa de summo bono sententia, quae nec philosophiae
19 250|    videlicet quantum similiores in bono efficimur vel eius amplius
20 278|            sermo est, ut tam summo bono nostro quam summo malo,
21 285|    accendatur. Sic itaque malum de bono constat provenire et frequenter
22 285|   consistere creaturis, nec nisi a bono surgere possit corruptio.
23 289|          sinerentur ab omnipotente bono, cui procul dubio quam facile