Paragraphus

 1 122|          habitum solidata voluntas virtus dici queat. ~
 2 128|          beatitudinem dicunt, nisi virtus excrescat; nec quisquare
 3 128|          aeque bonus. Quamvis enim virtus eius nunc magis quam prius
 4 128|     minuant, si in eodem proposito virtus mentem custodiat. Ipse quidem
 5 142|          Sed profecto cum dicitur: Virtus propter se ipsam, non propter
 6 154|       ullatenus bonum censeri, cui virtus aliqua desit, ac per hoc
 7 157|    Christianus: Revera, si proprie virtus intelligatur, quae videlicet
 8 157|         Deum obtinet, sola caritas virtus appellanda est. Quae quidem
 9 163|           firmior habetur, quam ut virtus ad beatitudinem sufficiat
10 165|                  165 Philosophus: "Virtus", inquiunt, "est habitus
11 165|  Consolationis suae: "Ex quo etiam virtus vocatur, quod suis viribus
12 165|        inter habitus collocantem: "Virtus enim", inquit, "nisi difficile
13 165|           meritum habet, nequaquam virtus vel optimus animi habitus
14 167|       Philosophus: Iustitia itaque virtus est communi utilitate servata
15 167|            dignitatem, haec est ea virtus, qua volumus unumquemque
16 168| periculorum susceptio. Haec est ea virtus, quae promptos nos efficit
17 177|        cuique reddamus. Sed et cum virtus habitus sit animi, quem,
18 247|           nec summa et spiritualis virtus, cui omnia sunt pervia loca,
19 256|          Si ergo, ut asseris,tanta virtus est divinae visionis, ut,
20 264|          omne denique bonum, omnis virtus, omne gaudium. Cum itaque