Paragraphus

 1 61 |             quod deest, prohibet et beatitudinis iter nobis obstruit. Quid
 2 96 |           summum bonum remanent nec beatitudinis contingunt eminentiam, nec
 3 141|           nullum ibi praemium huius beatitudinis promissum fuisse nec inde
 4 141|        contemptum mundi et ad huius beatitudinis desiderium pariter incitaret,
 5 154|             in meritis vitae nec in beatitudinis remuneratione ullam esse
 6 165|         animi habitus, qui ad verae beatitudinis meritum nos informat, quales
 7 177|       virtutis est et miseriae quam beatitudinis et perturbatae, non quietae
 8 214|        bonum Deus ipse est vel eius beatitudinis summa tranquillitas, quam
 9 231|            in infinitum ita nostrae beatitudinis extenditur augmentum, ut
10 232|             Plus quippe istud iugae beatitudinis incrementum valet quam maior
11 244| resumptionem nihil sanctis animabus beatitudinis conferre, non tamen eam
12 244|     contingere. Hinc etiam nonnihil beatitudinis animae videntur contrahere,
13 256|            nobis non nihil conferre beatitudinis. Unde et per Isaiam ad huius
14 256|         Unde et per Isaiam ad huius beatitudinis plenitudinem lux lunae sicut
15 263|       illuminanda nisi illa futurae beatitudinis aeternitas? Quae profecto
16 275|            et damnationis poenam et beatitudinis gloriam ipse largiatur,