Paragraphus

 1 3  |          de his, quae vel beatum hominem vel miserum faciunt, quoad
 2 151|       oportet concedas alium ibi hominem alio beatiorem effici nec
 3 168|    pusillanimitas, quae remissum hominem reddunt, et intemperantia,
 4 170|     prudentia deesse non potest, hominem consummari et in bonis perfici.
 5 209|         Et iustitia quidem bonum hominem, fortitudo vero ac temperantia
 6 219|        bonum sit, nec hunc etiam hominem, qui malus est, creaturam
 7 219|          non tamen ideo eum esse hominem bonum recipitis. Nemo quippe
 8 219| perversus est futurus, aut bonum hominem aut malum hominem creavit,
 9 219|          bonum hominem aut malum hominem creavit, sed bonam rem vel
10 222|                 221 Sicut igitur hominem quemlibet, quantiscumque
11 222| concedimus, nec tamen ideo bonum hominem esse annuimus, ira e contrario
12 223|       videlicet culpa eius, quae hominem malum efficit, an poena,
13 240|     dicendum videtur, quod ipsum hominem participatione sui optimum
14 279|         diversum mutuare sensum; hominem quippe bonum ex moribus