LIBER
SEPTIMUS
Licet sit studium
historiam prosequi, quam priorum librorum ordo reliquid, tamen prius aliqua de
beati Salvii obitu exposcit loqui devotio, qui hoc anno obisse probatur. Hic enim, ut ipse
referre erat solitus, diu in habitu saeculari commoratus, cum iudicibus saeculi
mundialis causas est exsecutus; numquam tamen se in his concupiscentiis
oblegans, quibus adoliscentum animus solitus est inplicari. Iam cum divini
spiramenti odor interna viscerum attigisset, relicta saeculari militia,
monastyrio expetivit; intellexitque vir iam tunc divinitati deditus, melius
esse uti paupertatem cum Dei timore quam saeculi pereuntis lucra sectari. In
quo monastyrio diu sub regula a patribus instituta versatus est. Iam vero cum
in robore maiori tam intellectus quam aetatis evectus esset, defuncto abbate, qui
huic monasterio praeerat, alendi gregis suscepit officium; et qui se magis
fratribus publicum pro correctione reddere debuerat, fit, adsumpto honore,
remutior. Ilico sibi secretiorem cellolam quaerit; nam in priore, ut ipse
adserebat, amplius quam novem vicibus, nimia excesus abstinentia, pellem
corporis demutavit. Denique accepto honore, cum in hac contentus parsimonia
orationi et lectioni vacaret, illud plerumque revolvebat, melius sibi fieri, si
esset inter monachos occultus, quam nomen acciperit abbatis in populos. Quid plura? Includitur vale dicens fratribus sibique
ipsis vale dicentibus. In qua inclusione in omni abstinentia magis, quam prius
egerat, commoratur, studens pro caritatis obsequio, ut, cum quisque venisset
extraneus, et orationem tribuerit et eoglogias gratiam plenissimam ministraret;
quae multis infirmis plerumque salutem integram detulerunt. Quodam autem
tempore, febre nimia exaustus, hanillus iacebat in lectulo, et ecce! subito
magno lumine cellola clarificata contremuit. Ad ille, extensis ad caelum
manibus, cum gratiarum actione spiritum exalavit. Mixto quoque ululatu monachi
cum ipsius genetrice corpus defuncti extrahunt, aqua diluunt, vestimentis
induunt et feretro superponunt, adque in psallentio fletuque labentem exegunt
noctem. Mane autem facto, funeris officio
praeparato, corpus movere coepit in feretro. Et ecce! malis robiscentibus, vir,
quasi de gravi somno suscitatus, excutitur, apertisque oculis, manibus
elevatis, ait: 'O Domine misericors, quid fecisti mihi, ut me in hunc tenebrosum
mundanae habitationis locum redire permitteris, cum mihi melior esset in caelo
tua misericordia quam istius mundi vita nequissima?' Stupentibus autem suis et
interrogantibus, quid fuerit tale prodigium, nihil interrogantibus ille
respondit. Surgens autem de feretro, nihil mali sentiens de incommodo quod
laboraverat, triduo absque cibi ac poculi perstetit alimento. Die autem tertio
convocatis monachis et matrem, ait: 'Audite, o dilectissimi, et intellegite,
quia nihil est, quod cernitis in hoc mundo; sed sunt iuxta id quae Salomon
propheta cecinit: Omnia vanitas. Felix est enim qui ea agere potest in saeculo,
ut gloriam Dei cernere mereatur in caelo'. Et cum haec dicerit, dubitare
coepit, utrum loqueretur amplius an sileret. Quo tacente, inplicitus fratrum
praecibus, ut quid vidisset exponerit, ait: 'Cum me ante hos quattuor dies,
contremiscente cellola, exanimem vidistis, adpraehensus a duobus angelis in
caelorum excelsa sublatus sum, ita ut non solum hunc squalidum saeculum, verum
etiam solem ac lunam, nubes et sidera sub pedibus habere potarem. Deinde per
portam luce ista clariorem introductus sum in illud habitaculum, in quo omne
pavimentum erat quasi aurum argentumque renitens, lux ineffabilis, amplitudo
inenarrabilis; quam ita multitudo promiscui sexus obtexerat, ut longitudo ac
latitudo catervae prorsus pervidere non possit. Cumque nobis via inter
conpraementes ab his qui praecedebant angelis pararetur, pervenimus ad locum,
quem iam de longinquo contemplabamus; in quo superpendebat nubs omne luce
lucidior, in quo non sol, non luna, non astrum cerni poterat, sed super his
omnibus naturali luce splendidius effulgebat, et vox procedebat e nubi, tamquam
vox aquarum multarum. Ibi etiam me peccatori humiliter salutabant viri in veste
sacerdotali ac saeculari; quos mihi qui praecedebant enarraverunt esse martyres
ac confessores, quos hic summo excolemus famulatu. Stans igitur in loco in quo
iussus sum, operuit me odor nimiae suavitatis, ita ut, ab hac suavitate
refectus, nullum adhuc cybum potumque desiderarem. Et audivi vocem dicentem:
ìRevertatur hic in saeculo, quoniam necessarius est aeclesiis nostris".
Vox enim audiebatur; nam qui loqueretur, paenitus cerni non poterat. Et ego prostratus super pavimentum cum fletu dicebam:
ìHeu, heu, Domine, quur mihi haec ostendisti, si ab his frustrandus eram! Ecce
hodie eiecis me a facie tua, ut revertar ad saeculum fragilem et hic ultra
redire non valeam. Ne, queso, Domine, auferas misericordiam tuam a me, sed
depraecor, ut permittas me hic habitare, ne illic decidens peream". Et ait vox, quae
loquebatur mihi: ìVade in pace. Ego enim sum custus tuus, donec reducam te in
hoc loco". Tunc relictus a comitibus meis, discedens cum fletu, per portam
quam ingressus fueram hic sum regressus'. Haec eo loquente, stupentibus cunctis
qui aderant, coepit iterum sanctus Dei cum lacrimis dicere: 'Vae mihi, quia
talem misterium ausus sum revelare. Ecce enim odor suavitatis, quam de loco
sancto hauseram, et in quo per hoc triduum sine ullo cybo potuque sustentatus
sum, recessit a me. Sed et lingua mea gravibus est operta vulneribus et ita
tumefacta, ut omne os meum videatur implere. Et scio, quia non fuit bene
placitum domino Deo meo, ut haec arcana vulgarentur. Sed tu nosti, Domine, quia in simplicitate cordis haec
feci, non in iactantia mentis. Sed quaeso, indulgeas et non me derelinquas
iuxta pollicitationem tuam'. Et haec dicens siluit et accepit cybum potumque.
Ego vero haec scribens vereor, ne alicui legenti sit incredibile, iuxta id quod
Salustius historiam scribens ait: Ubi de virtute adque gloriam bonorum memores,
quae sibi quisque facilia factu putat, aequo animo accepit; supra ea veluti
ficta pro falsis ducit. Nam testor Deum omnipotentem, quia ab ipsius ore omnia
quae rettuli audita cognovi. Post multum vero tempus ipse vir beatus a cellola sua
extractus, ad episcopatum electus, invitus est ordinatus. In quo, ut opinor,
decimo anno cum agerit, invalescente apud Albigensem urbem inguinario morbo et
maxima iam parte de populo illo defuncta, cum iam pauci de civibus remanerent, vir
beatus tamquam bonus pastor numquam ab illo loco recedere voluit; sed semper
ortabatur eos, qui relicti fuerant, oratione incunibere ac vigiliis instanter
insistere et bona semper tam in operibus quam in cogitatione versare, dicens:
'Haec agite, ut, si vos Deus de hoc mundo migrare voluerit, non in iudicium,
sed in requiem introire possitis'. Cum autem, ut credo, iam revelante Domino,
tempus suae vocationis agnusceret, ipse sibi sarcofagum conposuit, corpus
abluit, vestem induit; et sic intentum semper caelo beatum spiritum exalavit.
Fuit autem magnae sanctitatis minimaeque cupiditatis, aurum numquam habere
volens. Nam, si coactus accepisset, protinus pauperibus erogabat. Cuius tempore
cum Mummolus patricius multos captivos ab ea urbe duxisset , prosecutus ille
omnes redemit. Tantamque ei Dominus
gratiam cum populo illo tribuit, ut ipsi etiam qui captivos duxerant et de
praetio ei concederent et in reliquo munerarent; et sic patriae suae captivos
libertati pristinae restauravit. Multaque de hoc viro bona audivi; sed dum ad
historiae ceptum reverti cupio, plurima praetermitto.
|