Detrahebant enim
et de episcopo, dicentes, quia illius dolo et haec turbatae et monastirium
fuerit derelictum; sed materiam huius scandali altius placuit memorari. Tempore
Chlothari regis, cum beata Radegundis hoc monasterium instituisset, semper
subiecta et oboediens cum omni congregatione sua anterioribus fuit episcopis.
Tempore vero Sygiberthi, postquam Maroveus episcopatum urbis adeptus est,
acceptis epistulis Sygiberthi regis, pro fide ac devotione Radegundis beata in
partibus orientis clericos distinat pro dominicae crucis ligno ac sanctorum
apostolorum ceterorumque martyrum reliquiis. Qui euntes detulerunt haec
pignora. Quibus delatis, petiit regina episcopum, ut cum honore debito
grandique psallentio in monastyrium locarentur. Sed ille dispiciens suggestionem
eius, ascensis aequitibus, villae se contulit. Tunc regina iteratis ad regem
Sigibertum direxit, depraecans, ut iniunctione sua quicumque ex episcopis haec
pignora cum illo quo decebat honorem votumque eius exposcebat in monastyrium
collocaret. Ad hoc enim opus beatus Eufronius urbis Toronicae episcopus iniungitur. Qui cum clericis suis Pectavo accedens, cum grandi
psallentium et caereorum micantium ac thymiamatis apparatu sancta pignora,
absente loci episcopo, in monastirium detulit. Post haec, cum ponteficis sui
saepius gratiam quaereret nec possit adipisci, necessitate commota, cum
abbatissa sua, quam instituerat, Arelatensim urbem expetunt. De qua regulam
sancti Caesarii atque Casariae beatae susceptam, reges se tuitione munierunt,
scilicet quia in illum, qui pastor esse debuerat, nullam curam defensiones suae
potuerant repperire. Ex hoc scandalum de diae in diae propagatum, tempus
migrationis beatae Radegundis advenit. Qua migrante, iterum petiit abbatissa se
sub sacerdotis sui potestate degere. Quod ille cum primum respuere voluisset,
consilio suorum promisit, se patrem earum, sicut dignum erat, fieri et, ubi
necessitas fuisset, suam praebere defensionem. Unde factum est, ut habiens ad
Childeberthum regem praeceptionem elicerit, ut ei hoc monastyrium, sicut
reliquas parrochias, regulariter liceat gubernare. Sed nescio quid, credo,
adhuc in eius animis resedisset, ut haec puellae adserunt, quod moveret
scandalum. His vero intendentibus, ut ad regis, sicut diximus, praesentiam
properarent, dedimus eis consilium, dicentes: 'Intendetis contra rationem, et
nullo modo vobis ea series inseri potest, quae blasphemium arceat. Sed, si, ut
diximus, rationem praetermittetis nec salubre consilium vultis accipere, vel
hoc conicite in animis vestris, ut, praeterito hiberni huius tempore, qui in
hoc verno accessit, cum aurae commodiores fuerint, quo ducit voluntas pergere
valeatis'. Quo consilio aptae suscipientes, subsequente aestate, relictis
Toronus ceteris ac commendatis consobrinae suae Chrodieldes sanctaemonialibus,
ad regem Gunthchramnum accessit. A quo suscepta ac muneribus honorata, Toronus
est regressa, Constantinam, filiam Burgolini, in monastyrio Agustidunensi
relicta, expectans episcopos, qui a rege fuerant iussi advenire et causam
ipsarum cum abbatissa discutere. Multae tamen ex his, a diversis circumventi,
matrimonio copolatae sunt, priusquam haec a rege regrederetur. Cumque
praestulantes adventum nullum episcopum advenire senserunt, Pectavum regressi
sunt et se infra basilica sancti Helari tutaverunt, congregatis secum furibus,
homicidis, adulteris omniumque criminum reis, stabilientes se ad bellum atque
dicentes, quia: 'Reginae sumus nec prius in monastyrio nostro ingrediemur, nisi
abbatissa eiciatur foris'. Erat ibi tunc
reclausa quaedam, quae ante paucus annus, per murum se deiciens, ad basilicam
sancti Helari confugit, multa in abbatissa crimina evomens, quae tamen falsa
cognovimus. Sed postquam in monastyrium per eum locum, unde se praecipitaverat,
funibus est adtracta, petiit, ut se in cellolam secretam reclauderet, dicens,
quia: 'Multum peccavi in Domino et dominae meae Radegundae', - quae illis
diebus suprestis erat - 'volo me', ait, 'ab hac frequentia congregationis
totius amovere et paenitentiam pro neglectis meis agere. Scio enim, quia misericors
est Dominus et remittit confitentibus se peccata'. Et ingressa est in cellolam.
Cum autem hoc scandalum commotum fuisset et Chrodieldis a Gunthchramno rege
regressa esset, haec, disrupto nocturnis horis osteo cellolae, egressa est a
monastyrium et ad Chrodieldem abiit, multa sicut prius fecerat, crimina de
abbatissa prorumpens.
|