Caput,  Paragraphus

 1  1,  1 |           esse soni? Quae quoniam verbis et addi et detrahi potest,
 2  1,  1 |     cantant, et nos interdum sine verbis musicum aliquid sonamus,
 3  1,  2 |         oramus, id est sonantibus verbis, nisi forte, sicut sacerdotes
 4  1,  2 |          verba, sed res ipsas eos verbis docuit, quibus etiam se
 5  2,  4 |          facile est exposuisse te verbis verba, id est signis signa
 6  3,  5 |          possumus respondere nisi verbis. Tu autem res quaeris eas,
 7  3,  5 |        quas tamen ex me tu quoque verbis quaeris. Prior itaque tu
 8  3,  5 |     quaeris. Prior itaque tu sine verbis quaere, ut ego deinde ista
 9  3,  5 |      praesentes sunt, doceri sine verbis possint? ~      Adeodatus:~
10  3,  5 |        utique sola visibilia sine verbis ostenduntur, sed et soni
11  3,  5 |          in theatris fabulas sine verbis saltando plerumque aperiunt
12  3,  5 |        saltator histrio tibi sine verbis, qiud significet, posset
13  3,  6 |         nonne re ipsa potius quam verbis ad me docendum aut ullis
14  4,  7 |        nos aut verba ipsa signare verbis aut alia signa, velut cum
15  4,  7 |         litteram - nam his duobus verbis quae significantur, nihilo
16  4,  7 |           tamen genus, id est cum verbis ea, quae signa non sunt,
17  4,  9 |    dicimus disertum hominem bonis verbis uti, etiam nominibus utique
18  5,  14|         id, ut volo, valuero. Nam verbis de verbis agere tam implicatum
19  5,  14|            valuero. Nam verbis de verbis agere tam implicatum est,
20  8,  22|           non posse, nisi auditis verbis ad ea feratur animus, quorum
21  8,  23|           nisi ex his rebus, quae verbis significantur. ~      Adeodatus:~
22  9,  26|           id, propter quod utimur verbis, cum ipse usus verborum
23  9,  26|        ipse usus verborum iam sit verbis anteponendus; verba enim
24 10,  34|            quod proximum est, non verbis docuerit. Quod si eis forte
25 10,  34|       enim, cum rem ipsam didici, verbis alienis credidi, sed oculis
26 11,  35|         ea, quae cognoscere volo. Verbis igitur nisi verba non discimus,
27 11,  35|       quoque cognitio perficitur; verbis vero auditis nec verba discuntur;
28 11,  36|     Respondebo cuncta, quae illis verbis significata sunt, in nostra
29 11,  37| praesidentem consulimus veritatem verbis fortasse, ut consulamus,
30 12,  38|         dici potest, unde clareat verbis nos aliquid discere praeter
31 12,  38|  interrogat, si non videt, credit verbis et saepe non credit, discit
32 12,  38|      dicitur, videat, ubi iam non verbis, sed rebus ipsis et sensibus
33 12,  38|           adfuit, non discit meis verbis, sed recognoscit ablatis
34 12,  38|       quis non eum credere potius verbis quam discere intellecut? ~
35 12,  39|           sua contemplatione, non verbis meis. Ergo ne hunc quidem
36 12,  39|       intuentem; docetur enim non verbis meis, sed ipsis rebus deo
37 12,  39|       cernere non valebat. Quo si verbis perducitur eius, qui interrogat,
38 12,  39|  interrogat, non tamen docentibus verbis, sed eo modo inquirentibus,
39 12,  39|      ipsum, quod agitur, utrumnam verbis doceri nihil possit, et
40 12,  39|      scires, aliquid te didicisse verbis meis, quandoquidem etiam
41 12,  39|            quae dicta sunt, nihil verbis didicisse convincitur. ~~~
42 13,  40|          quae nescit? Atqui isdem verbis utitur, quibus uti etiam
43 13,  41|         ne hoc quidem relinquitur verbis, ut his saltem loquentis
44 13,  41|      verum etiam occultari animum verbis. Nam nullo modo ambigo id
45 13,  42|          possemus inspicere, quam verbis iam prolatis explicataque
46 13,  43|           omittamus, ne calumniam verbis et audiendi neglegentia
47 13,  43|           superius enumeravi, ubi verbis liquidissime aure perceptis
48 14,  45|     virtutis atque sapientiae cum verbis explicaverint, tum illi,
49 14,  46|       verborum tuorum nihil aliud verbis quam admoneri hominem, ut
50 14,  46|           illud oraculum, ut tuis verbis asserebatur.~