Caput,  Paragraphus

 1  1,  1 |         hac nostra sermocinatione res ipsa indicabit. Sed si tu
 2  1,  2 |        movet; non enim verba, sed res ipsas eos verbis docuit,
 3  1,  2 | revolvendo facit venire in mentem res ipsas, quarum signa sunt
 4  2,  3 |          quoquo modo se habet, ne res absurdissima nobis accidat. ~      
 5  3,  5 |  respondere nisi verbis. Tu autem res quaeris eas, quae, quodlibet
 6  4,  8 |       ista quattuor nomina nullas res significant? ~      Adeodatus:~
 7  4,  8 |          inter haec nomina et eas res, quae his significantur? ~      
 8  5,  13|           quam illis pronominibus res significatae sunt. ~      
 9  5,  14|          vides nomen esse id, quo res aliqua nominatur? ~      
10  5,  14|     significare aliquid. Si autem res ipsae, quas significant,
11  7,  19|        quaerere coepimus, quomodo res ipsas, quae signis significantur,
12  7,  20|        sunt, aut etiam sine signo res, quas agere post interrogationem
13  8,  23|           significamus, non autem res, quae significatur, sed
14  8,  24|       valet, ut auditis signis ad res significatas feratur intentio. ~      
15  9,  25|           Proinde intellegas volo res, quae significantur, pluris
16  9,  25|           Itaque falsum est omnes res pluris quam earum signa
17  9,  26|       nostra, quamquam sit falsum res omnes signis suis praeponi
18  9,  26|     quilibet hominum non imperite res aestimantium dicenti cuipiam
19  9,  27|    Quattuor quippe sunt: nomen et res, cognitio nominis et cognitio
20  9,  28|           ornati dedit, cum tamen res ipsa, quae significatur
21 10,  30|            Quanto tandem circuitu res tantilla peracta sit, meministine
22 10,  32|      cognita quam signo dato ipsa res discitur. ~
23 10,  33|          si ergo ita quaerentibus res ipsa digito demonstratur,
24 11,  35|     admonent tantum, ut quaeramus res, non exhibent, ut novimus.
25 12,  38|      sensimus, quaeritur, non iam res ipsas, sed imagines ab eis