Caput,  Paragraphus

 1  3,  6 |           verbo verbum, sed tamen signo signum nihilo minus indicabit,
 2  3,  6 |  progrediens docuit, ostendi sine signo potest. Nam et intentio
 3  3,  6 |          posse rem monstrare sine signo, si, cum id agimus, interrogemur;
 4  3,  6 |        agendo re ipsa potius quam signo demonstrare, quod rogat,
 5  4,  8 |        pronuntiasti, nullone alio signo significantur? ~      Adeodatus:~
 6  4,  8 |           haec signa nullone alio signo audibili significari queant,
 7  7,  19|     intentione digiti ostenditur, signo quodam convinceretur ostendi.
 8  7,  19|         ea posse demonstrari sine signo, quae, cum a nobis quaeruntur,
 9  7,  20|          non sunt, aut etiam sine signo res, quas agere post interrogationem
10  7,  20| manifestum est, quamvis et verbum signo et signum verbo, id est
11  8,  23|     placuit enim et recte placuit signo dato id, quod significatur,
12  9,  25|          Quamobrem nequaquam huic signo tribuerim, quod in re, quam
13  9,  25|           hoc signum evenit eidem signo esse anteponendam, sed non
14  9,  26|       enim ob aliud ista cognitio signo, de quo agimus, antelata
15 10,  29|          mox agere possumus, sine signo posse monstrari, an aliquid
16 10,  29|          adhuc invenio, quod sine signo valeat doceri, nisi forte
17 10,  29|           eum, quod rogavit, sine signo coner docere, unde cavebo,
18 10,  29|       transit in omnia, quae sine signo monstrari posse consenseram,
19 10,  31|         homines doceri posse sine signo. ~      Adeodatus:~Hoc etiam
20 10,  31|       animo occurrunt, quae nullo signo dato per se ipsa monstrentur.
21 10,  31|          in omnibus theatris sine signo ipsis rebus exhibentium,
22 10,  32|      magis signum re cognita quam signo dato ipsa res discitur. ~
23 10,  33|           noveramus. In quo tamen signo cum duo sint, sonus et significatio,