Caput,  Paragraphus

 1  1,  1 |        mihi nunc occurrit, aut docere aut discere. ~      Augustinus:~
 2  1,  1 |    assentior: nam loquendo nos docere velle manifestum est; discere
 3  1,  1 |    Etiam tunc nihil aliud quam docere nos velle intellego; nam
 4  1,  1 |       qui discat, non puto nos docere aliquid velle. ~      Augustinus:~
 5  1,  1 |   discere, cum recordamur, nec docere illum, qui commemorat, non
 6  5,  16|     hoc idem ad eandem regulam docere? ~      Adeodatus:~Possum. ~~~
 7  9,  25|        Augustinus:~Quid? ipsum docere aut admonere sive doceri
 8  9,  26|       Quanto est igitur melius docere quam loqui, tanto melior
 9 10,  29|     quispiam quaerat, quid sit docere. Video enim me, quicquid
10 10,  29|      rogavit, sine signo coner docere, unde cavebo, ne id tantum
11 10,  29|        aliud esse loqui, aliud docere? ~      Adeodatus:~Videtur
12 10,  29|              Augustinus:~Quid? docere et significare nihilne inter
13 10,  29|        si dicat alius ideo nos docere, ut significemus, nonne
14 10,  29|        significemus, aliud est docere aliud significare. ~      
15 10,  29|      utrum qui docet, quid sit docere, significando id agat an
16 10,  29|      quaeritur, quid sit ipsum docere, quando ne hoc quidem videmus
17 10,  29|        esse significare, aliud docere concesseris. Si enim diversa
18 10,  32| invenit, cuius rei signum sit, docere me nihil potest, si vero
19 13,  40|  potest, iudicat iste vera eum docere. At ille, qui dicit, utrum
20 13,  40|     num igitur putandus est ea docere, quae nescit? Atqui isdem
21 14,  45|     omnes disciplinas, quas se docere profitentur, ipsiusque virtutis
22 14,  46|       ego, quia numquam possum docere, ille, quia tu adhuc non
23 14,  46|       autem vera dicantur, eum docere solum, qui se intus habitare,