Caput,  Paragraphus

 1  2,  3 |               Augustinus:~Verum fortasse dicis, sed revocat me ab
 2  2,  3 |      Adeodatus:~Istuc ipsum est fortasse, quod expedire moliebar ~      
 3  2,  4 |        nec enumerem, quam multa fortasse praeter hanc tuam regulam
 4  3,  6 |                         6 Verum fortasse dicis; sed fingamus eum
 5  5,  11|               Adeodatus:~Possum fortasse; nam id esse video, quod
 6  5,  13|        nomen. Quare huic nomini fortasse pronomen adiunctum est,
 7  7,  19|   invenisse se putat, hoc verbo fortasse indicari respondisti tu
 8  8,  21|     dictu est hoc loco. Tu enim fortasse aut ludere nos et a seriis
 9  8,  21|    instituisse sermone, quamvis fortasse ludamus, idque ipsum tamen
10  8,  24|         esset homo, responderes fortasse animal; si autem quaererem,
11  9,  26|       admonuit. Similiter et tu fortasse et quilibet hominum non
12 10,  32|       diligentius consideremus, fortasse nihil invenies, quod per
13 10,  34|        oculis meis; illis tamen fortasse, ut adtenderem, credidi,
14 11,  35|         commemorari quidem, sed fortasse ad quaerendum admoneri. ~
15 11,  37|     consulimus veritatem verbis fortasse, ut consulamus, admoniti.
16 12,  39|     unde didicisti? Responderes fortasse, quod ego docuissem. Tum
17 13,  42| intentione refellimus, cum ille fortasse virtutem vires corporis