Caput,  Paragraphus

 1  1,  2 |  loquimur, nec tamen deum aut doceri aliquid a nobis aut commemorari
 2  1,  2 |     praestet, commemorari aut doceri nostra locutione non quaerit.
 3  2,  3 |    enuntiationem fieri nosque doceri vel commoneri, cum auribus
 4  3,  5 |   istae, cum praesentes sunt, doceri sine verbis possint? ~      
 5  7,  19|        et in orando deo, quem doceri aut commemorari existimare
 6  9,  25| admoneam de re illa, quod eum doceri vel admoneri oportere arbitror.~      
 7  9,  25|      docere aut admonere sive doceri aut admoneri, quod vel tu
 8 10,  29|        quod sine signo valeat doceri, nisi forte locutionem,
 9 10,  29|     igitur paulo ante dixisti doceri rem posse sine signis, cum
10 10,  29|       extat, quod sine signis doceri posse videatur. ~      Adeodatus:~
11 10,  30|   igitur et nihil sine signis doceri et cognitionem ipsam signis,
12 10,  30|      nihil sine signis possit doceri et utrum sint quaedam signa
13 10,  31|   omnibus, et quosdam homines doceri posse sine signo. ~      
14 10,  31|     effici, ut quaedam quidam doceri sine signis queant falsumque
15 12,  39|      eum putare locutione mea doceri, qui posset, antequam loquerer,
16 12,  39|       agitur, utrumnam verbis doceri nihil possit, et absurdum