Caput, Paragraphus
1 1, 1 | commemorationem, magnum sane, quod in hac nostra sermocinatione
2 1, 1 | adtendis id, quod te delectat in cantu, modulationem quandam
3 1, 2 | nobis praeceptum esse, ut in clausis cubiculis oremus,
4 1, 2 | articulatum sonum, deus autem in ipsis rationalis animae
5 1, 2 | et spiritus dei habitat in vobis» et «in interiore
6 1, 2 | dei habitat in vobis» et «in interiore homine habitare
7 1, 2 | habitare Christum»? Nec in propheta animadvertisti: «
8 1, 2 | animadvertisti: «Dicite in cordibus vestris et in cubilibus
9 1, 2 | Dicite in cordibus vestris et in cubilibus vestris conpungimini.
10 1, 2 | sacrificium iustitiae et sperate in domino»? Ubi putas sacrificium
11 1, 2 | iustitiae sacrificari nisi in templo mentis et in cubilibus
12 1, 2 | nisi in templo mentis et in cubilibus cordis? Ubi autem
13 1, 2 | commemorationem suspendantur in deum; an tu aliud existimas? ~
14 1, 2 | discipulos, verba quaedam docuit, in quo nihil aliud videtur
15 1, 2 | fecisse quam docuisse, quomodo in orando loqui oporteret? ~
16 1, 2 | quid esset orandum, cum in penetralibus ut dictum est
17 1, 2 | revolvendo facit venire in mentem res ipsas, quarum
18 2, 3 | Augustinus:~Quot verba sunt in hoc versu: «Si nihil ex
19 2, 3 | iam dubitatio ubi nisi in animo est? ~ Augustinus:~
20 2, 3 | potest. Quare secundum verbum in hoc versu non est signum,
21 2, 4 | quandam significare ab ea re, in qua fuerat aliquid, quod
22 2, 4 | sive illa non maneat, ut in hoc versu non manente urbe
23 2, 4 | dicimus esse negotiatores in Africa ~ Augustinus:~
24 3, 5 | referente? ~ Adeodatus:~Hoc in solis nominibus, quibus
25 3, 5 | volebam, id est omnia, quae in corporibus sentiuntur. ~
26 3, 5 | nam et histriones totas in theatris fabulas sine verbis
27 3, 6 | esse et pudet me rem tam in promptu positam non vidisse;
28 3, 6 | ambulat; dicimus enim et in scribendo et in legendo
29 3, 6 | enim et in scribendo et in legendo aliisque innumerabilibus
30 3, 6 | ostendere contemptoque se in eo, quod agebamus perseverare.
31 4, 7 | est. ~ Augustinus: In hac igitur tripertita distributione
32 4, 7 | signa monstrantur, et partes in eo dua comperimus, cum aut
33 4, 8 | ad aures pertinet, veniat in mentem. ~ Adeodatus:~
34 4, 8 | Adeodatus:~Hoc vel in primis, quod haec signa
35 4, 9 | Nam et illud «si» quod in capite habet abs te propositus
36 4, 9 | de quo iam diu agentes in haec duce ratione pervenimus,
37 4, 10| Augustinus:~Quid? in hoc disyllabo, cum dicimus
38 5, 12| distent praeter diversum in litteris sonum? ~ Adeodatus:~
39 5, 14| Paulus apostolus: «Non erat in Christo est et non, sed
40 5, 14| Christo est et non, sed est in illo erat», non opinor putandum
41 5, 14| cum dicimus «est», fuisse in Christo, sed illud potius,
42 5, 14| igitur eum qui ait: «Est in illo erat», nihil aliud
43 5, 14| quam: «Est appellatur, quod in illo erat», tamquam si dixisset «
44 5, 14| tamquam si dixisset «virtus in illo erat», non utique dixisse
45 5, 14| virtus appellatur, quod in illo erat», ne duas istas
46 5, 14| duabus syllabis significatur, in illo fuisse arbitraremur. ~
47 5, 14| an «est nominatur, quod in illo erat». ~ Adeodatus:~
48 5, 14| siquidem illud, quod erat in Christo, «est» nominatur. ~
49 5, 15| locutus sit, cum ait «est in illo erat», praesertim cum
50 5, 15| praesertim cum se ipse imperitum in sermone fateatur? Quo tandem
51 5, 15| nomine utique nominari, quod in diversis linguis facillime
52 5, 15| heu», responderi o. Atque in his omnibus partibus orationis,
53 5, 16| modo esse cessurum, quid in Latina lingua excellentius
54 5, 16| inveniri potest? At hic in suis nobilissimis orationibus,
55 5, 16| Augustinus:~Cernis in singulis singula esse nomina,
56 5, 16| singulis singula esse nomina, in uno «homo», in altero «equus»,
57 5, 16| esse nomina, in uno «homo», in altero «equus», et verba
58 5, 16| equus», et verba singula, in uno «sedet», in altero «
59 5, 16| singula, in uno «sedet», in altero «currit». ~
60 5, 16| Augustinus:~Recte dicis. Itaque in tua locutione placet mihi «
61 5, 16| tibi; utrique autem nostrum in mea displicet «quia». ~
62 5, 16| Augustinus:~Potesne ipse per te in aliis partibus orationis
63 6, 18| Sed illud mihi nunc venit in mentem nomen et generaliter
64 7, 19| quid velimus audire; et in cantando, quod delectationis
65 7, 19| proprium locutionis), et in orando deo, quem doceri
66 7, 19| videretur non frustra nos id in loquendo interponere, sed
67 7, 19| quaestionis ioco evitans in aliud tempus inlustrandam
68 7, 19| oblitum putes. Inde tertium in versu verbum cum satagerem
69 7, 20| signa et duo verba sunt. In hoc autem genere, quo invicem
70 7, 20| hoc intellegi potest, quod in loquendo rectissime dicimus: «
71 7, 20| Illud sane mihi elapsum erat in hoc genere, in quo invicem
72 7, 20| elapsum erat in hoc genere, in quo invicem se significant,
73 7, 20| videris, quem nihil puto in hoc sermone nisi scientem
74 8, 22| verba sonuerim, quorum unum in medio repetivi dicens, «
75 8, 22| Cur ergo id tantum, quod in medio positum est, et secundum
76 8, 23| fuit, egit cum homine, ut in loquendo leonem nominaret.
77 8, 24| mihi videtur non te frustra in hanc responsionem decidisse;
78 9, 25| huic signo tribuerim, quod in re, quam significat, odimus,
79 9, 26| 26 In illa igitur sententia nostra,
80 9, 26| iure laudatur, nisi quod in his duobus, quid propter
81 9, 28| Hoc enim nomen positum in carmine, cum ait Persius «
82 9, 28| non modo nihil vitii fecit in versu, sed non nihil etiam
83 9, 28| significatur hoc nomine, in quocumque inest, cogit esse
84 9, 28| auctoritati subiecti sumus in talibus rebus. Deinde si
85 10, 29| uno verbo dixi, transit in omnia, quae sine signo monstrari
86 10, 30| sinit verentem, ne quid in tantis involucris lateat,
87 10, 30| et mansura praesumimus, in tantum odium vel timorem
88 10, 31| ornatus, auceps autem, cum in se videret adtentum, ostentandi
89 10, 31| innumerabilia spectacula in omnibus theatris sine signo
90 10, 31| terras et maria quaeque in his innumerabiliter gignuntur,
91 10, 33| tantum, nondum noveramus. In quo tamen signo cum duo
92 10, 33| aliud potest quam illud, in quod intenditur digitus;
93 10, 33| intentus est autem non in signum, sed in membrum,
94 10, 33| autem non in signum, sed in membrum, quod caput vocatur.
95 10, 33| quam noveram, neque signum, in quod intentus digitus non
96 10, 33| significationem, quae latet in sono, re ipsa, quae significatur,
97 11, 36| verbis significata sunt, in nostra notitia iam fuisse.
98 11, 36| Haec autem omnia, quae in illa leguntur historia,
99 11, 37| qui consulitur, docet, qui in interiore homine habitare
100 12, 38| narramus. Ita illas imagines in memoriae penetralibus rerum
101 12, 39| quae praesentia contuemur in illa interiore luce veritatis,
102 12, 39| nimirum intellegeres neque in illo, quod me affirmante
103 12, 39| affirmante ignorares, neque in hoc, quod optime scires,
104 12, 39| scire vera esse. Horum trium in primo aut credere aut opinari
105 12, 39| aut opinari aut dubitare, in secundo adversari atque
106 12, 39| adversari atque renuere, in tertio attestari, nusquam
107 13, 40| 40 Quam ob rem in his etiam, quae mente cernuntur,
108 13, 41| saepe experti fuerimus et in nobis et in aliis non earum
109 13, 41| fuerimus et in nobis et in aliis non earum rerum, quae
110 13, 41| earum rerum signa, quas in animo habemus, audiuntur.
111 13, 41| dicant, sciamus tamen eos in animo habere, quod dicunt,
112 13, 42| nec mentiatur nec errat in rebus nec aliud aliquid
113 13, 42| mederi posse dicuntur, ut in hac quaestione, si definiret,
114 14, 45| qui filium suum mittat in scholam, ut, quid magister
115 14, 46| quemquam magistrum dicamus in terris, quod unus omnium
116 14, 46| quod unus omnium magister in caelis sit. Quid sit autem
117 14, 46| caelis sit. Quid sit autem in caelis, docebit ipse, a
118 14, 46| ardentius diligam, quanto ero in discendo provectior. Verumtamen
|