Caput, Paragraphus
1 1, 2 | loquitur, suae voluntatis signum foras dat per articulatum
2 2, 3 | Augustinus:~Quid? signum nisi aliquid significet,
3 2, 3 | significet, potest esse signum? ~ Adeodatus:~Non potest. ~
4 2, 3 | superius concessisti non esse signum, nisi aliquid significet;
5 2, 3 | verbum in hoc versu non est signum, quia non significat aliquid,
6 2, 3 | verba signa sint aut omne signum aliquid significet. ~
7 2, 3 | quae ore tuo erumpunt, signum mihi das, ut aliquid intellegam.
8 3, 5 | rem ipsam viderem, cuius signum est hoc trisyllabum verbum
9 3, 6 | ipsam rem futuram esse, sed signum. Quare hic quoque non quidem
10 3, 6 | verbum, sed tamen signo signum nihilo minus indicabit,
11 3, 6 | non est utique paries, sed signum datur, per quod paries possit
12 4, 7 | aut aliquid aliud, quod signum non sit, velut cum dicimus «
13 4, 7 | lapis». Hoc enim verbum signum est - nam significat aliquid -,
14 4, 7 | significatur, non continuo signum est; quod tamen genus, id
15 4, 8 | ut, cum scribitur verbum, signum fiat oculis, quo illud,
16 4, 8 | Quid ergo inter audibile signum et audibilia significata,
17 4, 8 | video, quod illud audibile signum est signorum audibilium,
18 4, 9 | significari et ob hoc illud huius signum esse. ~ Adeodatus:~
19 4, 9 | respondeas velim: cum verbum signum sit nominis et nomen signum
20 4, 9 | signum sit nominis et nomen signum sit fluminis et flumen signum
21 4, 9 | signum sit fluminis et flumen signum sit rei, quae iam videri
22 4, 9 | hanc rem et flumen, id est signum eius, et inter hoc signum
23 4, 9 | signum eius, et inter hoc signum et nomen, quod huius signi
24 4, 9 | nomen, quod huius signi signum est, dixisti, quid intersit,
25 4, 9 | interesse arbitraris inter signum nominis, quod verbum esse
26 4, 9 | comperimus, et ipsum nomen, cuius signum est? ~ Adeodatus:~Hoc
27 4, 9 | distet et nomen, id est inter signum signi eius, quod nulla alia
28 4, 9 | alia signa significat, et signum signi eius, quod rursus
29 4, 9 | animal equus, ita omne verbum signum, non autem omne signum verbum
30 4, 9 | verbum signum, non autem omne signum verbum est, nihil, ut opinor,
31 4, 10| Non sane; nam cum dicimus signum, non solum signa cetera,
32 4, 10| videtur hoc quadrisyllabum signum, cum dicimus coniunctio? ~
33 6, 18| Num ita se significat hoc signum, quod quattuor syllabis
34 7, 20| possent, ut, cum dicimus «signum», etiam verbum significamus,
35 7, 20| dicimus «verbum», etiam signum significamus; nam signum
36 7, 20| signum significamus; nam signum et verbum et duo signa et
37 7, 20| quod sonat, cum dicimus «signum», prorsus omnia, quibus
38 7, 20| non autem omnium signorum signum est, cum dicimus «verbum»,
39 7, 20| quamvis et verbum signo et signum verbo, id est et istae duae
40 7, 20| significentur, plus tamen signum valere quam verbum plura
41 7, 20| significant, nullum nos signum comperisse, quod non inter
42 8, 23| quae significatur, sed signum, quo significatur, loquentis
43 8, 24| dicitur ex ea parte, qua signum est, hoc ex parte rei significatur.
44 8, 24| parte se velle audire, qua signum est. Si autem quaerit, utrum
45 9, 25| scientiam, quae per hoc signum evenit eidem signo esse
46 10, 29| quae tamen cum etiam ipsa signum sit, nondum prorsus extat,
47 10, 32| discatur. Cum enim mihi signum datur, si nescientem me
48 10, 32| nescientem me invenit, cuius rei signum sit, docere me nihil potest,
49 10, 32| scientem, quid disco per signum? Non enim mihi rem, quam
50 10, 32| mihi sonus erat hoc verbum; signum vero esse didici, quando,
51 10, 32| didici, quando, cuius rei signum esset, inveni, quam quidem,
52 10, 32| aspectu didiceram. Ita magis signum re cognita quam signo dato
53 10, 33| profecto, quamdiu, cuius signum est, ignoramus; si ergo
54 10, 33| hac conspecta discimus signum, quod audieramus tantum,
55 10, 33| significatio, sonum certe non per signum percipimus, sed eo ipso
56 10, 33| intentus est autem non in signum, sed in membrum, quod caput
57 10, 33| nosse, quam noveram, neque signum, in quod intentus digitus
58 10, 33| quia ipsius demonstrationis signum mihi videtur potius quam
59 10, 33| intendere, ne unum demonstrandi signum non sit satis. Et id maxime
|