15-deniq | depre-medio | melio-servu | sicut-vult
bold = Main text
Caput, Paragraphus grey = Comment text
1 5, 15| 15 Nihilne te movet, ne quis
2 5, 16| 16 Sed ne quis tardior aut
3 6, 17| 17 Transeamus ergo hinc et
4 6, 18| 18 Teneo, sed quaero, quid
5 7, 19| 19 Iam quae sermocinando invenerimus,
6 7, 20| 20 Ex quo admoniti sumus aut
7 8, 21| 21 Satis tu quidem memoriter
8 8, 22| 22 Age iam ergo illam partem
9 8, 23| 23 Illud ergo, quod primo quaesieram,
10 8, 24| 24 Bene tu quidem hoc modo
11 9, 25| 25 Proinde intellegas volo
12 9, 26| 26 In illa igitur sententia
13 9, 27| 27 Assentior quidem meliorem
14 9, 28| 28 Mire omnino te video et
15 10, 29| 29 Omniane tibi videntur, quae
16 10, 30| 30 Confectum est igitur et
17 10, 31| 31 Sed age nunc expeditius
18 10, 32| 32 Quid? quod si diligentius
19 10, 33| 33 Quod ut apertius intellegas,
20 10, 34| 34 Et quod dixi de capite,
21 11, 35| 35 Hactenus verba valuerunt,
22 11, 36| 36 Quod si dixeris tegmina
23 11, 37| 37 De universis autem, quae
24 12, 38| 38 Quod si et de coloribus
25 12, 39| 39 Cum vero de his agitur,
26 13, 40| 40 Quam ob rem in his etiam,
27 13, 41| 41 Quare iam ne hoc quidem
28 13, 42| 42 Sed his accedit aliud genus
29 13, 43| 43 Omitto, quod multa non bene
30 13, 44| 44 Sed ecce iam remitto atque
31 14, 45| 45 Num hoc magistri profitentur,
32 14, 46| 46 Sed de tota utilitate verborum,
33 12, 38| verbis, sed recognoscit ablatis secum et ipse imaginibus;
34 8, 23| se locutum esse nequibat abnuere, homo non malus tam inmanem
35 2, 3 | quoquo modo se habet, ne res absurdissima nobis accidat. ~ Adeodatus:~
36 12, 39| respondere posset. Quid autem absurdius quam eum putare locutione
37 13, 42| 42 Sed his accedit aliud genus sane late patens
38 8, 22| quod et cetera non sic acceperim? ~ Augustinus:~Ut alia
39 11, 36| quod tamen de ipsis pueris accepimus, ut regem ac flammas fide
40 8, 22| meam, si totam ex ea parte accepisses, qua syllabae sonant, nihil
41 8, 22| locuti sumus, ad utrumque accepisti? ~ Adeodatus:~Unde
42 13, 44| eius auditu, cui nota sunt, accepta fuerint, posse illi esse
43 13, 41| accidere contendit et, cum accidit, apparere, quamquam saepe
44 13, 43| nominari. Haec plerumque accidunt. Sed ea, ut dixi, omittamus,
45 8, 22| id, quod significat, te accipere libuit? ~ Adeodatus:~
46 5, 14| erat», non utique dixisse acciperetur nisi «virtus appellatur,
47 6, 18| octo partes orationis non accipi. Quare hoc quoque inter
48 10, 31| aliquam aviculam fistula et accipitre figeret, subigeret et caperet,
49 8, 21| quibusdam infirmo gressui nostro accomodatis perduci cupiam, vereor,
50 8, 21| exercendi vires et mentis aciem, quibus regionis illius,
51 10, 30| involucris lateat, quod acies mentis meae lustrare non
52 5, 14| 14 Acute quidem falleris; sed ut
53 4, 7 | 7 Acutissime omnino. Quare vide, utrum
54 5, 14| falleris; sed ut falli desinas, acutius adtende, quod dicam, si
55 3, 6 | interrogemur; si enim nihil addamus, putabit, qui rogat, nolle
56 13, 41| ea, quae loquitur, sciat. Adde mentientes atque fallentes,
57 10, 31| Hoc etiam ego possum illi addere: Si enim sit bene intellegens,
58 3, 6 | festinare - id etiam novi addideras -, et ob hoc fallerer. ~
59 3, 5 | digito demonstrari potest? An addis corporibus etiam corporum
60 10, 31| est hac cura te exuere; addo enim, si ille intellegens
61 4, 8 | Augustinus:~Quid tandem? ~ Adeadatus: Id scilicet, quod quidque
62 3, 6 | Augustinus:~Quomodo paries potuit Adeoditus: Ne ipse quidem, quantum
63 10, 34| forte conspectis, cum simul adero, me admonuerit dicens: «
64 12, 38| audit, si ea sensit atque adfuit, non discit meis verbis,
65 7, 20| earum sit, quae non verbo adiuncto pronuntiatum possit implere.
66 5, 13| nomini fortasse pronomen adiunctum est, ut illa recta esset
67 11, 36| cui utilitati hanc quoque adiungo de tribus pueris historiam.
68 11, 36| quicquam adiuverunt aut adiuvare iam potuerunt. Haec autem
69 11, 36| haec me nomina quicquam adiuverunt aut adiuvare iam potuerunt.
70 3, 6 | Adeodatus:~Id ipsum agerem adluanto celerius, ut post interrogationem
71 10, 31| gradum secumque, ut fit, admirans cogitaret et quaereret,
72 4, 8 | et hoc nomen admittas, si admisimus significabilia? ~ Augustinus:~
73 4, 8 | cur enim non et hoc nomen admittas, si admisimus significabilia? ~
74 4, 8 | Augustinus:~Prorsus admitto, et gratum habeo. Sed rursus
75 1, 1 | Non prorsus; nam rarum admodum est, ut ego cantem commemorandi
76 9, 25| cum quo loquor, doceam vel admoneam de re illa, quod eum doceri
77 14, 46| etiam per homines signis admonemur foris, ut ad eum intro conversi
78 11, 35| quibus ut plurimum tribuam, admonent tantum, ut quaeramus res,
79 9, 25| Quid? ipsum docere aut admonere sive doceri aut admoneri,
80 3, 6 | interrogationem tuam aliqua novitate admonereris et tamen nihil aliud fieret
81 3, 5 | Adeodatus:~Bene admones; non enim omnia corporalia,
82 12, 39| quod ut partibus faciat, admonetur, cum de istis partibus interrogatur,
83 14, 46| Adeodatus:~Ego vero didici admonitione verborum tuorum nihil aliud
84 14, 45| interponitur, et quoniam post admonitionem sermocinantis cito intus
85 10, 34| conspectis, cum simul adero, me admonuerit dicens: «Ecce sarabarae»,
86 14, 46| quam oportet, tribueremus, admonui te, ut iam non crederemus
87 8, 24| animal sit, multo proclivius adnuam; quoniam si tacens et nomen
88 10, 30| quae prona et procliva adprobatione tenebamus, contrariis disputationibus
89 5, 14| Adeodatus:~En toto animo adsum; nam ista haec similitudo
90 10, 34| illis tamen fortasse, ut adtenderem, credidi, id est ut aspectu
91 1, 1 | quid sentias. Sed nonne adtendis id, quod te delectat in
92 5, 11| 11 Bene adtendisti. Nunc illud vide, utrum
93 10, 31| autem, cum in se videret adtentum, ostentandi se studio cannas
94 10, 33| dicimus; nam et cum hoc adverbio digitum solemus intendere,
95 12, 39| aut dubitare, in secundo adversari atque renuere, in tertio
96 2, 4 | voce notissima aliam vocem aeque notissimam, quae idem significet,
97 10, 30| extorquentur e manibus. Quare, ut aequum est bene consideratis perspectisque
98 8, 21| tamen non puerili sensu aestimandum sit, neque parva bona vel
99 9, 26| hominum non imperite res aestimantium dicenti cuipiam loquaci
100 9, 28| arbitror, qui tali morbo affecti sunt, cui nec tanta medicina
101 12, 39| intellegeres neque in illo, quod me affirmante ignorares, neque in hoc,
102 5, 12| 12 Quid? si quisquam tibi affirmet et probet, ut omne nomen
103 2, 4 | dicimus esse negotiatores in Africa ~ Augustinus:~Ut concedam
104 10, 29| docere, significando id agat an aliter. ~ Adeodatus:~
105 3, 6 | contemptoque se in eo, quod agebamus perseverare. Sed si de his
106 3, 6 | festinationem. Quare cum illud, quod agebas, celerius ageres post interrogationem
107 8, 21| putem, quae tu dicenda vel agenda putaveris. ~ Augustinus:~
108 10, 29| ut dictum est, vel aliud agentem roget quispiam, quid sit
109 4, 9 | hoc «ex», de quo iam diu agentes in haec duce ratione pervenimus,
110 10, 31| tamen aucupanti, sed iter agenti, quo viso premeret gradum
111 3, 6 | Adeodatus:~Id ipsum agerem adluanto celerius, ut post
112 3, 5 | Augustinus:~Iure agis fateor, sed si quaererem,
113 5, 14| nisi ab eo ipso, qui id agit, qui digiti pruriant et
114 9, 28| vitare non possunt, coguntur agnoscere. ~ Augustinus:~Potes
115 10, 31| totum illud genus artis agnosceret; satis est namque ad rem
116 5, 16| sedet», «equus currit», agnoscis, ut opinor, duo pronuntiata
117 5, 16| esse. ~ Adeodatus:~Agnosco.~ Augustinus:~Cernis
118 10, 34| rem ipsam didici, verbis alienis credidi, sed oculis meis;
119 | alii
120 | aliisque
121 | alios
122 2, 4 | essent, id est signa unum aliqiud, ut tu putas, significantia.
123 7, 19| Nam primo omnium recordor aliquamdiu nos quaesisse, quam ob causam
124 | aliquando
125 14, 46| esse, quod per locutionem aliquanta cogitatio loquentis apparet;
126 10, 33| videtur potius quam rerum aliquarum, quae demonstrantur, sicut
127 4, 8 | Adeodatus:~Immo aliquas. ~ Augustinus:~Num
128 | aliquem
129 | aliqui
130 | aliquibus
131 | aliquis
132 | aliquod
133 | alius
134 8, 21| modo sustinere, verum et amare possimus. ~ Adeodatus:~
135 9, 26| dicenti cuipiam loquaci amatorique verborum «ideo doceo, ut
136 13, 41| animum verbis. Nam nullo modo ambigo id conari verba veracium
137 8, 22| interrogationem meam; nam si est ambigua, prius hoc cavere debuisti
138 8, 22| Quid enim me impediret haec ambiguitas, cum ego ad utrumque responderim?
139 8, 21| de nescio quibus latebris ambo erueremus. Sed quonam tantis
140 10, 29| ambulare, et ego statim ambulando eum, quod rogavit, sine
141 3, 6 | nesciens huius verbi vim abs te ambulante quaererem, quid sit ambulare,
142 10, 29| ego ambulaverit, hunc ille ambulasse non arbitrabitur. Et quod
143 10, 31| intellegens, paucis passibus ambulatione monstrata totum, quid sit
144 10, 29| enim plus minusve quam ego ambulaverit, hunc ille ambulasse non
145 10, 29| esse ambulare, quantum ego ambulavero? Quod si putaverit, decipietur;
146 9, 28| Adeodatus:~Deus hanc avertat amentiam. Iam enim intellego non
147 10, 34| facile obtinerem, si paulo amplius loqui vellem, sed dico id,
148 11, 36| verba illa significant. Ananias vero et Azarias et Misahel
149 10, 30| quidem tantis ambagibus atque anfractibus esset ad certa perventum.
150 13, 43| videar commovere. Illa magis angunt, quae superius enumeravi,
151 11, 37| quidem omnis rationalis anima consulit, sed tantum cuique
152 10, 31| cannas expediret et prope animadversam aliquam aviculam fistula
153 10, 32| diceretur «caput», notans atque animadvertens, quando diceretur, repperi
154 1, 2 | intellegis; simul enim te credo animadvertere, etiamsi quisquam contendat,
155 4, 7 | aut signa dando, per quae animadverti queant. ~ Adeodatus:~
156 1, 2 | Christum»? Nec in propheta animadvertisti: «Dicite in cordibus vestris
157 5, 12| possit. ~ Adeodatus:~Animadverto. ~ Augustinus:~Duo
158 1, 2 | autem in ipsis rationalis animae secretis, qui homo interior
159 13, 40| Epicureis credens et mortalem animam putans eas rationes, quae
160 9, 25| arbitror rei, quam significat, antecellere. Quod enim nos offendit
161 9, 27| significantur, cognitioni signorum anteferenda est; an tibi non videtur? ~
162 9, 26| cognitio signo, de quo agimus, antelata est, nisi quia illud propter
163 9, 27| cognitioni quoque illius rei est anteponenda, quamvis ea cognitione sit
164 9, 25| evenit eidem signo esse anteponendam, sed non ideo etiam rem
165 9, 26| verborum iam sit verbis anteponendus; verba enim sunt, ut his
166 9, 28| cupiditas pendit, hanc unam anteponit, qua cruciantur homines,
167 9, 25| propterea hoc illi iure antepono; libentius enim hoc audimus,
168 13, 41| intellegas non modo non aperiri, verum etiam occultari animum
169 3, 5 | verbis saltando plerumque aperiunt et exponunt. ~ Adeodatus:~
170 10, 33| 33 Quod ut apertius intellegas, finge nos nunc
171 5, 15| nominamus «ab», responderi apo, quid Graeci nominent, quod
172 5, 15| rationem labefactet dicendo apostolis non verborum, sed rerum
173 9, 26| vorator ventrisque, ut ab apostolo dicitur, cultor diceret
174 5, 14| carissima est, cum ait Paulus apostolus: «Non erat in Christo est
175 13, 41| profiteri, ut animus loquentis appareat, quod obtinerent omnibus
176 13, 41| contendit et, cum accidit, apparere, quamquam saepe occultum
177 7, 19| demonstrare facile esse satis apparuit. ~
178 10, 33| per ea signa, quae verba appellantur, nos nihil discere; potius
179 10, 32| ista noveram, neque, cum appellarentur ab aliis, sed cum a me viderentur,
180 13, 42| cogitat, alio quam nos nomine appellat, de qua illi statim assentiremur,
181 5, 12| si horum duorum ex uno appellata sunt verba, ex altero nomina,
182 5, 16| loco adverbium sit, nomen appellavit. Verumtamen quia fieri potest,
183 4, 8 | Augustinus:~Placetne appellemus significabilia ea, quae
184 5, 14| significant, quid singulae appellentur, id est nominentur, interroges,
185 6, 18| si ex te quaeram, quid appelles, nonne recte mihi respondebis «
186 1, 1 | locutione nisi, ut doceamus, appetere ~ Adeodatus:~Non plane
187 7, 19| ego corporalia esse omnia arbitrabar, sed invenimus sola visibilia.
188 10, 29| hunc ille ambulasse non arbitrabitur. Et quod de hoc uno verbo
189 14, 45| qui admonuit, didicisse arbitrantur. ~
190 5, 14| significatur, in illo fuisse arbitraremur. ~ Adeodatus:~Intellego
191 8, 22| Augustinus:~Ita credo te illudi arbitrareris, si etiam quaererem, utrum
192 13, 43| decipiant. Diu te tamen arbitratus sum nescire, quid tibi dictum
193 14, 46| quem iam favente ipso tanto ardentius diligam, quanto ero in discendo
194 8, 23| Adeodatus:~Minime vero erat arduum scurrae huic resistere;
195 10, 31| efficitur, obviam fieret aucupi armis quidem suis instructo, non
196 1, 2 | voluntatis signum foras dat per articulatum sonum, deus autem in ipsis
197 10, 31| vidit, totum illud genus artis agnosceret; satis est namque
198 10, 33| autem re, quae significatur, aspecta. Nam illa intentio digiti
199 10, 34| dicta sunt, sed per eius aspectum, per quem factum est, ut
200 9, 25| huic rei tam foedae atque aspernabili nomen indiderunt, vel utrum
201 10, 30| quomodo me sollicitat et ab assensione deterret - videris enim
202 8, 24| illatam, qua interroganti assentiebamur? Aut si ex ea parte illam
203 9, 25| mihi non temere hic esse assentiendum; nam cum dicimus caenum,
204 13, 42| appellat, de qua illi statim assentiremur, si eius cogitationem possemus
205 5, 16| impudentior nondum cedat, asseratque nisi illis auctoribus, quibus
206 13, 43| acceperis, tibi omnino excidisse asserebam; visus enim mihi eras non
207 14, 46| oraculum, ut tuis verbis asserebatur.~
208 13, 43| et coniunctissimus mihi assideres et nullo modo haec duo nomina
209 | Atqui
210 12, 39| atque renuere, in tertio attestari, nusquam igitur discere,
211 6, 17| quantum ad generale nomen attinet; nam et speciale dicimus
212 9, 25| audimus, quam ullo sensu illud attingimus. ~ Augustinus:~Vigilantissime
213 10, 31| hominis ille vellet ornatus, auceps autem, cum in se videret
214 5, 16| cedat, asseratque nisi illis auctoribus, quibus verborum leges consensu
215 5, 15| non verborum, sed rerum auctoritatem esse tribuendam; quam ob
216 9, 28| quid ad nos? Non enim horum auctoritati subiecti sumus in talibus
217 12, 38| sive, ut more nostrorum auctorum loquar, illa carnalia, haec
218 10, 31| suis instructo, non tamen aucupanti, sed iter agenti, quo viso
219 10, 31| efficitur, obviam fieret aucupi armis quidem suis instructo,
220 10, 31| video et hic totum illud aucupium esse monstratum. ~
221 9, 25| nec probare nec improbare audeo nec, quid fuerint secuti,
222 1, 2 | ut deus, sed ut homines audiant et consensione quadam per
223 4, 8 | signa nullone alio signo audibili significari queant, ut visibilia
224 4, 8 | audibile signum est signorum audibilium, haec vero audibilia quidem
225 9, 26| vesceretur, non tulit, qui audiebat, frugi homo et «quanto»
226 13, 43| ne calumniam verbis et audiendi neglegentia vel etiam de
227 12, 39| tuae sese vires habent ad audiendum illum intus magistrum, ut
228 13, 40| tractatae sunt, eloquatur illo audiente, qui spiritalia contueri
229 9, 25| Quod enim nos offendit audientes, non ad ipsius verbi pertinet
230 13, 42| significat. Dixerit enim aliquis audientibus nobis ab aliquibus beluis
231 10, 33| conspecta discimus signum, quod audieramus tantum, nondum noveramus.
232 8, 22| existimem, nisi prius abs te audiero, cum quaereres, utrum homo
233 10, 32| significarent, quam cum primo audirem legeremue sarabaras. Sed
234 12, 39| redderent, quemadmodum si audires sapientes homines stultis
235 13, 43| dixeris; nam si te bene audissem, nequaquam mihi videretur
236 11, 35| significatione percepta, quae non auditione vocum emissarum, sed rerum
237 10, 32| hoc nomine, num ego hoc audito, aut quid sit caput aut
238 12, 39| fruitur; sed tum quoque noster auditor, si et ipse illa secreto
239 12, 39| quae loquimur, aut ignorare auditorem, utrum vera sint, aut falsa
240 13, 41| quas in animo habemus, audiuntur. Nam mentientes quidem cogitant
241 7, 20| siquidem alterum horum ad auris verberationem, alterum ad
242 5, 14| qui digiti pruriant et qui auxilientur prurientibus. ~ Adeodatus:~
243 9, 28| Adeodatus:~Deus hanc avertat amentiam. Iam enim intellego
244 1, 1 | et cithara cantatur, et aves cantant, et nos interdum
245 10, 31| prope animadversam aliquam aviculam fistula et accipitre figeret,
246 10, 31| quisquam ignarus deceptionis avium, quae calamis et visco efficitur,
247 8, 21| ludere nos et a seriis rebus avocare animum quasi quibusdam puerilibus
248 11, 36| significant. Ananias vero et Azarias et Misahel tam mihi ignoti
249 8, 21| dicam vitam esse quandam beatam eandemque sempiternam, quo
250 13, 42| audientibus nobis ab aliquibus beluis hominem virtute superari;
251 8, 23| homo non malus tam inmanem bestiam vomuisse videretur. ~
252 3, 6 | signa monstrari, ut edere, bibere, sedere, stare, clamare
253 11, 37| propriam sive malam sive bonam voluntatem potest. Et si
254 4, 9 | dicimus disertum hominem bonis verbis uti, etiam nominibus
255 13, 42| concedam, quotusquisque bonus definitor inveniri potest!
256 10, 30| cognitio. Sed quartum est, quod breviter abs te vellem cognoscere,
257 9, 25| nomen mutata una littera caelum est. Inter illa vero, quae
258 9, 26| quod est. Cognitio quippe caeni, propter quam hoc nomen
259 9, 26| ipso nomine, quod eidem caeno praeponendum esse comperimus.
260 10, 31| deceptionis avium, quae calamis et visco efficitur, obviam
261 13, 43| ut dixi, omittamus, ne calumniam verbis et audiendi neglegentia
262 13, 41| funditur, quod nobis cum hymnum canimus, saepe contingit, aut cum
263 10, 31| adtentum, ostentandi se studio cannas expediret et prope animadversam
264 7, 19| quid velimus audire; et in cantando, quod delectationis causa
265 1, 1 | cithara cantatur, et aves cantant, et nos interdum sine verbis
266 1, 1 | aliud est loqui, aliud cantare; nam et tibiis et cithara
267 1, 1 | nam et tibiis et cithara cantatur, et aves cantant, et nos
268 1, 1 | rarum admodum est, ut ego cantem commemorandi me gratia,
269 1, 1 | id, quod te delectat in cantu, modulationem quandam esse
270 1, 1 | aliquid sonamus, qui sonus cantus dici potest, locutio non
271 11, 37| cuique panditur, quantum capere propter propriam sive malam
272 10, 31| accipitre figeret, subigeret et caperet, nonne illum spectatorem
273 10, 33| velle habere notitiam, qua caremus profecto, quamdiu, cuius
274 5, 14| auctoritate utamur, quae nobis carissima est, cum ait Paulus apostolus: «
275 9, 25| vel exhibetur tibi, nonne carius quam ipsum nomen habendum
276 9, 28| Hoc enim nomen positum in carmine, cum ait Persius «sed stupet
277 12, 38| nostrorum auctorum loquar, illa carnalia, haec spiritalia nominamus.
278 5, 16| est, nominativum cum ea casum nominis aiunt esse oportere,
279 1, 1 | tibi, et duas iam loquendi causas constituo, aut ut doceamus
280 10, 29| signo coner docere, unde cavebo, ne id tantum putet esse
281 8, 22| si est ambigua, prius hoc cavere debuisti neque mihi respondere,
282 11, 36| superaverint, quas laudes deo cecinerint, quos honores ab ipso etiam
283 5, 16| tardior aut impudentior nondum cedat, asseratque nisi illis auctoribus,
284 10, 30| perspectisque rationibus cedere, ita incognita pro cognitis
285 10, 31| ostendit deus et natura cernentibus? ~
286 5, 16| Agnosco.~ Augustinus:~Cernis in singulis singula esse
287 13, 40| in his etiam, quae mente cernuntur, frustra cernentis loquelas
288 13, 42| innumerabilium dissensionum atque certaminum, cum ille, qui loquitur,
289 12, 39| crederes, ignorare, hoc autem certissime scire. Ex hoc iam nimirum
290 5, 14| Adeodatus:~Hoc plane nihil certius video. ~ Augustinus:~
291 12, 39| vidisse dicerem, itane te certum verba mea redderent, quemadmodum
292 7, 20| hoc sermone nisi scientem certumque dixisse, utrum ista bene
293 10, 29| demonstrari cupit; nam si me cessantem, ut dictum est, vel aliud
294 5, 16| tribuuntur, nullo modo esse cessurum, quid in Latina lingua excellentius
295 11, 36| denique illaesi ab igne ceteraque omnia, iam tenebam, quae
296 3, 5 | calorem et alia, quae ad ceteros sensus pertinent, quamquam
297 1, 2 | interiore homine habitare Christum»? Nec in propheta animadvertisti: «
298 11, 37| homine habitare dictus est Christus, id est incommutabilis dei
299 9, 26| subiectum esset intellegens, cibandum potius, ut vivamus, quam
300 9, 26| vivamus, quam vivendum, ut cibemur, admonuit. Similiter et
301 5, 16| Latina lingua excellentius Cicerone inveniri potest? At hic
302 10, 30| Augustinus:~Quanto tandem circuitu res tantilla peracta sit,
303 1, 1 | cantare; nam et tibiis et cithara cantatur, et aves cantant,
304 14, 45| admonitionem sermocinantis cito intus discunt, foris se
305 14, 46| vita est, quam se omnes clamant quaerere, pauci autem sunt,
306 3, 6 | bibere, sedere, stare, clamare et innumerabilia cetera. ~
307 12, 39| haec, ex quibus constat, clara et certa esse cognosceres,
308 12, 38| quid dici potest, unde clareat verbis nos aliquid discere
309 1, 2 | nobis praeceptum esse, ut in clausis cubiculis oremus, quo nomine
310 8, 21| consideratione tantam viam ingredi coeperim. Dabis igitur veniam, si
311 7, 19| comperimus. Tum rursus quaerere coepimus, quomodo res ipsas, quae
312 8, 21| Adeodatus:~Perge potius, ut coepisti; nam numquam ego contemnenda
313 8, 23| est, ridicule insultare coepit et premere, ut, quoniam,
314 9, 28| nomine, in quocumque inest, cogit esse vitiosum. At non ita
315 1, 2 | tamen, quia ipsa verba cogitamus, nos intus apud animum loqui,
316 13, 41| audiuntur. Nam mentientes quidem cogitant etiam de his rebus, quas
317 13, 41| mandatus et saepe decursus alia cogitantis ore funditur, quod nobis
318 13, 41| aliis non earum rerum, quae cogitantur, verba proferri, quod duobus
319 8, 21| parva bona vel mediocria cogitare. Et tamen, si dicam vitam
320 10, 31| secumque, ut fit, admirans cogitaret et quaereret, quidnam sibi
321 14, 46| per locutionem aliquanta cogitatio loquentis apparet; utrum
322 13, 42| statim assentiremur, si eius cogitationem possemus inspicere, quam
323 13, 44| quas significant, loquentem cogitavisse; num ideo etiam, quod nunc
324 13, 42| vocet et hoc nomine id, quod cogitavit, enuntiet; nec mentiatur
325 14, 45| scholam, ut, quid magister cogitet, discat? At istas omnes
326 9, 28| enim intellego non ipsas cognitiones, quibus animum imbuit optima
327 14, 45| tempus locutionis et tempus cognitionis nulla mora interponitur,
328 11, 36| illae sarabarae, nec ad eos cognoscendos haec me nomina quicquam
329 12, 39| constat, clara et certa esse cognosceres, omnia scilicet, quae loquimur,
330 10, 31| totum, quid sit ambulare, cognoscet. ~ Augustinus:~Facias
331 10, 30| cognitionem ipsam signis, quibus cognoscimus, cariorem nobis esse oportere,
332 9, 26| haec vera sunt, sicuti esse cognoscis, vides profecto, quanto
333 4, 8 | proferuntur, audibilia esse cognosco. ~ Augustinus:~Quid
334 9, 28| quae vitare non possunt, coguntur agnoscere. ~ Augustinus:~
335 7, 19| ostendere, cum et ille paries et color et omne visibile, quod intentione
336 3, 5 | Augustinus:~Num colorem corpus dicimus an non potius
337 12, 38| 38 Quod si et de coloribus lucem et de ceteris, quae
338 4, 7 | signa signis docemus vel commemoramus; an tibi non videtur? ~
339 7, 19| inventumque esse docendi commemorandive gratia nos loqui, quando
340 1, 2 | locutione nihil aliud agere quam commemorare, cum memoria, cui verba
341 1, 1 | recordamur, nec docere illum, qui commemorat, non resisto tibi, et duas
342 1, 1 | aut ut doceamus aut ut commemoremus vel alios vel nos ipsos,
343 7, 19| commonefaciamus vel alii commemorentur doceanturve per nos. Deinde
344 9, 25| admoneri, quod vel tu exhibes commode per hoc nomen vel exhibetur
345 4, 8 | nominamus, ut de his deinceps commodius disseramus? ~ Adeodatus:~
346 1, 2 | docuit, quibus etiam se ipsi commonefacerent, a quo et quid esset orandum,
347 7, 19| valeant, ut vel nos ipsos commonefaciamus vel alii commemorentur doceanturve
348 2, 3 | fieri nosque doceri vel commoneri, cum auribus insonant, vides
349 13, 43| surditate hominum videar commovere. Illa magis angunt, quae
350 10, 32| sarabarae eorum non sunt commutatae». Nam si quaedam capitum
351 7, 20| significant, nullum nos signum comperisse, quod non inter cetera,
352 7, 20| commemorationem notandam esse compertum vel ex hoc intellegi potest,
353 3, 6 | significatur, demonstrare conabitur, non ipsam rem futuram esse,
354 2, 4 | illum versum te refer et conare, ut potes, cetera eius verba,
355 7, 19| singula, quid significarent, conarer ostendere; is autem erat: «
356 13, 41| Nam nullo modo ambigo id conari verba veracium et id quodam
357 2, 4 | significat; sed interim concedamus ita esse. Certe si poeta
358 13, 41| quod obtinerent omnibus concedentibus, si loqui mentientibus non
359 8, 23| huic resistere; non enim concederem ore nostro exire quaecumque
360 4, 9 | significat. ~ Augustinus:~Concedisne omnem equum animal esse
361 5, 15| quibus verborum notitia summa conceditur, cuius auctoritate potius
362 8, 24| homo», cum secundum illa concessa nihil verius dici potuerit? ~
363 8, 23| Adeodatus:~Nequaquam hoc concesserim; placuit enim et recte placuit
364 8, 24| videtur. Sed cum esse nomen concesserimus, quomodo illam conclusionem
365 2, 3 | assentiendo, quod superius concessisti non esse signum, nisi aliquid
366 8, 23| eas esse, quod sonuerunt, concessum est. ~ Augustinus:~
367 8, 22| putes. ~ Adeodatus:~Concludi existimas, quod homo non
368 8, 22| qua me hominem non esse concluditur. ~ Augustinus:~Immo
369 8, 23| disputabat, leonem processisse concluserit. Cum enim quaesisset, utrum
370 3, 5 | quaere, ut ego deinde ista condicione respondeam! ~ Augustinus:~
371 10, 29| quod rogavit, sine signo coner docere, unde cavebo, ne
372 8, 23| loquimur, ore nostro exire confessus erat et leonem se locutum
373 9, 27| concedis, satis est ad id, quod conficere studeo. Das enim cognitionem
374 8, 24| qua nos homines non esse conficitur? ~ Augustinus:~Quomodo
375 12, 39| certus es, et te illa nosse confirmas, unde didicisti? Responderes
376 11, 36| credere me potius quam scire confiteor. Neque istam differentiam
377 12, 39| quae me loquente vera esse confiteris, et certus es, et te illa
378 5, 14| digitos digitis inserere et confricare, ubi vix dinoscitur nisi
379 13, 43| dixisse, sed fidem, cum et coniunctissimus mihi assideres et nullo
380 1, 2 | et in cubilibus vestris conpungimini. Sacrificate sacrificium
381 12, 38| animo contemplantes bona conscientia non mentimur, cum loquimur.
382 11, 36| illo tempore facta esse, ut conscripta sunt, credere me potius
383 10, 29| sine signo monstrari posse consenseram, praeter duo illa, quae
384 1, 2 | sed ut homines audiant et consensione quadam per commemorationem
385 5, 16| auctoribus, quibus verborum leges consensu omnium tribuuntur, nullo
386 3, 5 | sentiuntur. ~ Augustinus:~Considera tamen, utrum etiam hinc
387 7, 20| trium primum diligentius considerandum discutiendumque suscepimus.
388 10, 29| atque etiam genus hoc totum considerans nihil adhuc invenio, quod
389 14, 45| dicta sint, apud semet ipsos considerant interiorem scilicet illam
390 10, 30| Quare, ut aequum est bene consideratis perspectisque rationibus
391 14, 46| verborum, quae, si bene consideretur, non parva est, alias, si
392 10, 33| digito demonstratur, hac conspecta discimus signum, quod audieramus
393 10, 34| docuerit. Quod si eis forte conspectis, cum simul adero, me admonuerit
394 12, 39| videretur non valenti totum conspicere, sic ergo quaerere oportuit,
395 12, 39| de his agitur, quae mente conspicimus, id est intellectu atque
396 5, 14| Verba certe sono et litteris constant. ~ Adeodatus:~Ita est. ~
397 5, 16| magistri nomine et verbo plenam constare sententiam, quae affirmari
398 7, 19| per nos. Deinde cum satis constitisset verba nihil aliud esse quam
399 9, 28| cognitione vitiorum. Licet itaque constituas etiam ista quattuor atque
400 1, 1 | duas iam loquendi causas constituo, aut ut doceamus aut ut
401 11, 37| veritatem verbis fortasse, ut consulamus, admoniti. Ille autem, qui
402 12, 39| qui de re tota illam lucem consulere non potest; quod ut partibus
403 11, 37| lucem de rebus visibilibus consuli fatemur, ut eas nobis, quantum
404 11, 37| quidem omnis rationalis anima consulit, sed tantum cuique panditur,
405 11, 37| admoniti. Ille autem, qui consulitur, docet, qui in interiore
406 11, 37| fallitur, non fit vitio consultae veritatis, ut neque huius,
407 8, 21| coepisti; nam numquam ego contemnenda putem, quae tu dicenda vel
408 12, 38| documenta gestamus, quae animo contemplantes bona conscientia non mentimur,
409 12, 39| videt, novit, quod dico, sua contemplatione, non verbis meis. Ergo ne
410 3, 6 | rogat, nolle nos ostendere contemptoque se in eo, quod agebamus
411 1, 2 | animadvertere, etiamsi quisquam contendat, quamvis nullum edamus sonum,
412 13, 43| de auditis diu multumque contendimus, velut tu nuper verbo quodam
413 13, 41| quis et interdum accidere contendit et, cum accidit, apparere,
414 13, 42| animo mandata memoriae verba contexit nec linguae lapsu aliud,
415 2, 3 | contingere, immo plane video contigisse. ~ Augustinus:~
416 6, 17| est, ut alias septem non contineat. ~ Adeodatus:~Intellego. ~
417 2, 3 | quo tamen modo video posse contingere, immo plane video contigisse. ~
418 5, 12| Augustinus:~Duo ergo quaedam contingunt, cum aliquid tali voce proferimus. ~
419 1, 1 | potest; an quicquam est, quod contradicas? ~ Adeodatus:~Nihil
420 9, 26| cupio audire, quid forte contradicendum putes. ~ Adeodatus:~
421 14, 46| gratiam, quod omnia, quae contradicere paratus eram, praeoccupavit
422 10, 30| quaesiturus, nisi haberes, quod contradiceres - et ipsa rerum implicatio
423 10, 30| adprobatione tenebamus, contrariis disputationibus labefactantur
424 13, 42| de re, sed de verbo esse controversiam; quod ut concedam, quotusquisque
425 12, 39| loquimur, quae praesentia contuemur in illa interiore luce veritatis,
426 13, 40| audiente, qui spiritalia contueri potest, iudicat iste vera
427 8, 24| illam conclusionem nimis contumeliosam evitabimus, qua nos homines
428 8, 22| Augustinus:~Dicito ergo, ne me contumeliosum putes. ~ Adeodatus:~
429 4, 7 | omnino. Quare vide, utrum conveniat iam inter nos ea posse demonstrari
430 4, 7 | significare. ~ Adeodatus:~Convenit. ~ Augustinus:~Cum
431 14, 46| admonemur foris, ut ad eum intro conversi erudiamur, quem diligere
432 7, 19| ostenditur, signo quodam convinceretur ostendi. Hic ego errans
433 5, 14| non vocamus, sed, ut cerno convincimur. ~ Augustinus:~
434 8, 22| Adeodatus:~Unde enim convincor, quod et cetera non sic
435 1, 2 | animadvertisti: «Dicite in cordibus vestris et in cubilibus
436 1, 2 | templo mentis et in cubilibus cordis? Ubi autem sacrificandum
437 11, 37| lucis vitium est, quod corporei oculi saepe falluntur, quam
438 3, 5 | An addis corporibus etiam corporum qualitates, ut nihilo minus
439 11, 36| quanta tamen utilitate credantur, scio. ~
440 8, 21| audire desideras. Ego autem credas velim neque me vilia ludicra
441 13, 40| velut si quisquam Epicureis credens et mortalem animam putans
442 14, 46| admonui te, ut iam non crederemus tantum, sed etiam intellegere
443 12, 39| non credere aut, etiamsi crederes, ignorare, hoc autem certissime
444 11, 36| ait enim propheta: «Nisi credideritis, non intellegetis», quod
445 11, 36| differentiam idem ipsi, quibus credimus, nescierunt; ait enim propheta: «
446 9, 28| hanc unam anteponit, qua cruciantur homines, qui vitia, quae
447 9, 28| poenis, quas tyrannorum vel crudelitas excogitavit vel cupiditas
448 1, 2 | praeceptum esse, ut in clausis cubiculis oremus, quo nomine significantur
449 9, 26| res aestimantium dicenti cuipiam loquaci amatorique verborum «
450 11, 37| anima consulit, sed tantum cuique panditur, quantum capere
451 9, 28| omnium disciplina, esse culpandas, sed eos omnium miserrimos
452 9, 26| ut ab apostolo dicitur, cultor diceret ideo se vivere,
453 11, 36| verba didicimus? Respondebo cuncta, quae illis verbis significata
454 8, 21| nostro accomodatis perduci cupiam, vereor, ne ridiculus videar,
455 9, 28| crudelitas excogitavit vel cupiditas pendit, hanc unam anteponit,
456 10, 31| re ipsa, quod ille scire cupiebat? ~ Adeodatus:~Metuo,
457 7, 20| nomen»? rem memoriae mandare cupientes, «quod est autem huic rei
458 1, 2 | quod deus, ut nobis, quod cupimus, praestet, commemorari aut
459 5, 15| auctoritate potius id, quod cupis, efficias. ~ Augustinus:~
460 10, 29| discere, quam sibi demonstrari cupit; nam si me cessantem, ut
461 10, 31| Augustinus:~Facile est hac cura te exuere; addo enim, si
462 14, 45| teneantur? Nam quis tam stulte curiosus est, qui filium suum mittat
463 10, 33| intentione digiti non nimis curo, quia ipsius demonstrationis
464 8, 24| syllabis significatur, animus curreret neque quicquam responderetur
465 10, 30| minime temerarium, quae custodia tranquillitatis est maxima.
466 8, 21| tantam viam ingredi coeperim. Dabis igitur veniam, si praeludo
467 4, 7 | si agi possunt, aut signa dando, per quae animadverti queant. ~
468 8, 23| eius consideratione vel dare vel negare quod dicitur.
469 1, 2 | voluntatis signum foras dat per articulatum sonum, deus
470 3, 6 | aliud fieret quam id, quod deberet ostendi ~ Augustinus:~
471 7, 19| inlustrandam distulisti - ne me debiti quoque tui oblitum putes.
472 3, 5 | sed omnia visibilia dicere debui. Fateor enim sonum, odorem,
473 8, 22| ambigua, prius hoc cavere debuisti neque mihi respondere, antequam
474 10, 31| te, si quisquam ignarus deceptionis avium, quae calamis et visco
475 8, 22| quomodo ista ratiocinatione deceptus sim, qua me hominem non
476 8, 24| frustra in hanc responsionem decidisse; nam vigilantiam tuam mentibus
477 13, 43| similitudine soni aurem decipiant. Diu te tamen arbitratus
478 10, 29| ambulavero? Quod si putaverit, decipietur; quisquis enim plus minusve
479 7, 20| suscepimus. Qua disputatione declaratum est partim esse signa, quae
480 4, 9 | significantur ea, quae per tempora declinantur, ut scribo scripsi, lego
481 13, 41| memoriae mandatus et saepe decursus alia cogitantis ore funditur,
482 8, 23| primo quaesieram, quia iam dedisti, non quaeram. Vide igitur
483 9, 28| sed non nihil etiam ornati dedit, cum tamen res ipsa, quae
484 13, 42| tamen adversus disciplinam definiendi multa disputata sunt, quae
485 13, 42| ut in hac quaestione, si definiret, quid sit virtus, eluceret,
486 8, 24| nisi animal, vel etiam tota definitio diceretur, id est animal
487 5, 13| Vides igitur secundum hanc definitionem nullis nisi nominibus servire
488 13, 42| pandere valuit. Huic errori definitiones mederi posse dicuntur, ut
489 13, 42| concedam, quotusquisque bonus definitor inveniri potest! Et tamen
490 5, 13| nomen. Nam, ut opinor, ita definivit ille, quem grammatico reddidisti:
491 4, 8 | visibilia nominamus, ut de his deinceps commodius disseramus? ~
492 1, 1 | me gratia, sed tantummodo delectandi. ~ Augustinus:~Video,
493 1, 1 | nonne adtendis id, quod te delectat in cantu, modulationem quandam
494 7, 19| audire; et in cantando, quod delectationis causa facere videmur (non
495 10, 33| solemus intendere, ne unum demonstrandi signum non sit satis. Et
496 3, 5 | est hoc trisyllabum verbum demonstrante te nulla tamen verba referente? ~
497 10, 33| quam rerum aliquarum, quae demonstrantur, sicut adverbium, quod «
498 10, 33| nimis curo, quia ipsius demonstrationis signum mihi videtur potius
499 5, 14| orationis eodem modo, quo demonstravimus, nomina esse? ~ Adeodatus:~
500 | denique
|