15-deniq | depre-medio | melio-servu | sicut-vult
bold = Main text
Caput, Paragraphus grey = Comment text
501 1, 2 | vocatur, et quaerendus et deprecandus est; haec enim sua templa
502 10, 34| hoc etiam de tegminibus deque aliis rebus innumerabilibus
503 14, 46| nihilque omnino abs te derelictum est, quod me dubium faciebat,
504 8, 21| scire sive saltem audire desideras. Ego autem credas velim
505 5, 14| quidem falleris; sed ut falli desinas, acutius adtende, quod dicam,
506 6, 17| interim resisto, quamquam non desint, qui etiam significatione
507 10, 30| sollicitat et ab assensione deterret - videris enim mihi non
508 1, 1 | quoniam verbis et addi et detrahi potest, aliud est loqui,
509 7, 19| ad surdos et histriones devenimus, qui non sola, quae videri
510 13, 41| tametsi nesciamus, an verum dicant, sciamus tamen eos in animo
511 14, 46| apparet; utrum autem vera dicantur, eum docere solum, qui se
512 9, 28| sine signis monstrari posse dicebamus per se ipsas, ut loqui,
513 13, 43| pietatem significari te audisse dicebas ab eis, quibus haec lingua
514 8, 21| contemnenda putem, quae tu dicenda vel agenda putaveris. ~
515 9, 26| imperite res aestimantium dicenti cuipiam loquaci amatorique
516 9, 26| apostolo dicitur, cultor diceret ideo se vivere, ut vesceretur,
517 1, 2 | propheta animadvertisti: «Dicite in cordibus vestris et in
518 8, 22| tendas. ~ Augustinus:~Dicito ergo, ne me contumeliosum
519 8, 21| pervenire moliar, difficile dictu est hoc loco. Tu enim fortasse
520 11, 37| interiore homine habitare dictus est Christus, id est incommutabilis
521 13, 41| eos in animo habere, quod dicunt, si non eis aliquid duorum,
522 13, 42| definitiones mederi posse dicuntur, ut in hac quaestione, si
523 10, 32| significatu, sed aspectu didiceram. Ita magis signum re cognita
524 14, 46| Vides ergo, a quo ista didiceris; neque enim a me, cui roganti
525 11, 36| aliter haec nisi per verba didicimus? Respondebo cuncta, quae
526 12, 39| illa nosse confirmas, unde didicisti? Responderes fortasse, quod
527 5, 12| id est nomen et verbum, differentem habeant significationem? ~
528 5, 12| haec duo verba distincte differenterque significent. ~ Adeodatus:~
529 10, 29| multa doceamus, quis de ista differentia dubitaverit? ~ Augustinus:~
530 11, 36| scire confiteor. Neque istam differentiam idem ipsi, quibus credimus,
531 6, 18| se praeter diversum sonum differre arbitror. ~ Augustinus:~
532 10, 29| nihilne inter se an aliquid differunt? ~ Adeodatus:~Idem
533 8, 21| tecum pervenire moliar, difficile dictu est hoc loco. Tu enim
534 10, 30| tranquillitatis est maxima. Nam difficillimum omnino est non perturbari,
535 7, 20| utrum ista bene ordinateque digesserim. ~~~
536 5, 14| implicatum est, quam digitos digitis inserere et confricare,
537 5, 14| tam implicatum est, quam digitos digitis inserere et confricare,
538 10, 33| nam et cum hoc adverbio digitum solemus intendere, ne unum
539 14, 46| favente ipso tanto ardentius diligam, quanto ero in discendo
540 9, 27| Augustinus:~Alias hoc oportunius diligentiusque tractabimus. Nunc illud,
541 14, 46| conversi erudiamur, quem diligere ac nosse beata vita est,
542 5, 14| inserere et confricare, ubi vix dinoscitur nisi ab eo ipso, qui id
543 10, 34| dicens: «Ecce sarabarae», discam rem, quam nesciebam, non
544 10, 32| invenies, quod per sua signa discatur. Cum enim mihi signum datur,
545 14, 46| ardentius diligam, quanto ero in discendo provectior. Verumtamen huic
546 6, 17| etiam significatione ista discernunt, quorum sententiam modo
547 6, 18| sonum, quo etiam linguae discernuntur Latina et Graeca? Adeodatus : ~
548 9, 28| animum imbuit optima omnium disciplina, esse culpandas, sed eos
549 14, 45| cogitata eorum ac non ipsae disciplinae, quas loquendo se tradere
550 13, 42| potest! Et tamen adversus disciplinam definiendi multa disputata
551 14, 45| discat? At istas omnes disciplinas, quas se docere profitentur,
552 14, 45| explicaverint, tum illi, qui discipuli vocantur, utrum vera dicta
553 1, 2 | magister, cum orare doceret discipulos, verba quaedam docuit, in
554 13, 40| cernere potest, intus est discipulus veritatis, foris iudex loquentis
555 10, 32| quam signo dato ipsa res discitur. ~
556 10, 32| si vero scientem, quid disco per signum? Non enim mihi
557 11, 35| verbis vero auditis nec verba discuntur; non enim ea verba, quae
558 4, 7 | pertinet ad hanc partem, quam discutere proposuimus. Suscepimus
559 9, 28| iam illud magis magisque discutiamus, quale sit genus rerum,
560 7, 20| diligentius considerandum discutiendumque suscepimus. Qua disputatione
561 4, 9 | proferri, et cum dicimus disertum hominem bonis verbis uti,
562 8, 23| Adeodatus:~Non intellego, cur displiceat, si modo verba sint. ~
563 9, 26| neque alia de causa ille displicuit, nisi quod vitam suam tam
564 8, 23| quod ex eius ore, cum quo disputabat, leonem processisse concluserit.
565 13, 42| disciplinam definiendi multa disputata sunt, quae neque hoc loco
566 7, 20| discutiendumque suscepimus. Qua disputatione declaratum est partim esse
567 8, 21| quiddam parturire istam disputationem suspicaris, iamiamque id
568 10, 30| adprobatione tenebamus, contrariis disputationibus labefactantur et quasi extorquentur
569 5, 16| Tradunt enim nobilissimi disputationum magistri nomine et verbo
570 7, 20| nuncupari satis probabiliter disputatum est; siquidem alterum horum
571 13, 42| et semen innumerabilium dissensionum atque certaminum, cum ille,
572 4, 8 | de his deinceps commodius disseramus? ~ Adeodatus:~Placet
573 8, 21| quam cum ea inquirendo ac disserendo de nescio quibus latebris
574 14, 46| eram, praeoccupavit atque dissolvit, nihilque omnino abs te
575 5, 12| causa nomina sunt, nihilne distabit inter nomen et verbum? ~
576 6, 17| significent nulla praeter sonum distantia et quae se ipsa significent
577 4, 8 | Augustinus:~Num nihil distat inter haec nomina et eas
578 5, 12| poterisne invenire, quid distent praeter diversum in litteris
579 8, 21| mihi nunc videntur ista distincta, quam cum ea inquirendo
580 5, 12| quamvis haec duo verba distincte differenterque significent. ~
581 4, 7 | In hac igitur tripertita distributione prius illud consideremus,
582 7, 19| aliud tempus inlustrandam distulisti - ne me debiti quoque tui
583 7, 20| monstratum est. Etenim hoc disyllabum, quod sonat, cum dicimus «
584 10, 29| docere concesseris. Si enim diversa sunt, sicut apparet, neque
585 5, 11| dicere, excepto eo, quod diverse scribuntur et sonant, quid
586 5, 15| utique nominari, quod in diversis linguis facillime iudicatur.
587 14, 46| scriptum sit auctoritate divina, ne nobis quemquam magistrum
588 4, 9 | multa ille etiam nomina dixerat. Adeodatus:~Assentior. ~
589 10, 34| aliis rebus innumerabilibus dixerim; quas tamen cum iam noverim,
590 3, 6 | sit loqui; quicquid enim dixero ut eum doceam, loquar necesse
591 14, 46| interrogatus ea te scire dixisses. Vides ergo, a quo ista
592 13, 40| eo ipso nesciente, qui dixit; velut si quisquam Epicureis
593 3, 5 | quaerant vel respondeant vel doceant vel indicent aut omnia,
594 7, 19| commonefaciamus vel alii commemorentur doceanturve per nos. Deinde cum satis
595 14, 46| Quid sit autem in caelis, docebit ipse, a quo etiam per homines
596 3, 6 | necesse est. Ex quo securus docebo, donec ei planum faciam,
597 8, 24| Augustinus:~Quomodo putas nisi docendo non ex ea parte illatam,
598 12, 39| qui interrogat, non tamen docentibus verbis, sed eo modo inquirentibus,
599 3, 6 | sit ambulare, quomodo me doceres? ~ Adeodatus:~Id ipsum
600 12, 39| vera dicens vera intuentem; docetur enim non verbis meis, sed
601 14, 45| laudant nescientes non se doctores potius laudare quam doctos,
602 14, 45| doctores potius laudare quam doctos, si tamen et illi, quod
603 9, 26| locutio. Multo ergo melior doctrina quam verba. Sed cupio audire,
604 9, 27| meliorem quam verba esse doctrinam, sed utrum adversus istam
605 1, 2 | aliud videtur fecisse quam docuisse, quomodo in orando loqui
606 12, 39| Responderes fortasse, quod ego docuissem. Tum ego subnecterem: quid?
607 4, 7 | monstrantur, et partes in eo dua comperimus, cum aut eadem
608 10, 31| retractemus, utrum recte ista dubitanda putaveris; nam quaero abs
609 4, 9 | verbum est, nihil, ut opinor, dubitares. ~ Adeodatus:~Iam intellego
610 2, 3 | dubitationem significet; iam dubitatio ubi nisi in animo est? ~
611 10, 31| ipsa monstrentur. Quid enim dubitemus, oro te? Nam ut hominum
612 5, 14| esse? ~ Adeodatus:~Non dubito, quando quidem fateor ea
613 14, 46| derelictum est, quod me dubium faciebat, de quo non ita
614 9, 26| tam parvi penderet, ut eam duceret gutturis voluptate viliorem
615 | e
616 | eademque
617 5, 16| partibus orationis hoc idem ad eandem regulam docere? ~ Adeodatus:~
618 8, 21| vitam esse quandam beatam eandemque sempiternam, quo nos deo
619 1, 2 | contendat, quamvis nullum edamus sonum, tamen, quia ipsa
620 3, 6 | per signa monstrari, ut edere, bibere, sedere, stare,
621 4, 9 | his duabus syllabis, quas edimus, cum dicimus verbum, nomen
622 9, 28| explicare. Satis habeo, quod effectum est cognitionem rerum, quae
623 1, 1 | 1 Quid tibi videmur efficere velle, cum loquimur? ~
624 10, 31| enim ab utroque nostrum id effici, ut quaedam quidam doceri
625 5, 15| auctoritate potius id, quod cupis, efficias. ~ Augustinus:~Minus
626 1, 1 | quod etiam, dum cantamus, efficimus; an tibi non videtur? ~
627 10, 31| avium, quae calamis et visco efficitur, obviam fieret aucupi armis
628 8, 23| negare, quod facile fuit, egit cum homine, ut in loquendo
629 2, 4 | verba, id est signis signa eisdemque notissimis notissima. Ego
630 | eiusdem
631 7, 20| invenimus. Illud sane mihi elapsum erat in hoc genere, in quo
632 12, 38| quae per corpus sentimus, elementa huius mundi eademque corpora,
633 13, 40| prudentioribus tractatae sunt, eloquatur illo audiente, qui spiritalia
634 5, 15| esse, cum remotis omnium eloquentium auctoritatibus obtinere
635 13, 42| definiret, quid sit virtus, eluceret, aiunt, non de re, sed de
636 11, 35| quae non auditione vocum emissarum, sed rerum significatarum
637 2, 3 | quod nullum sonum frustra emittis, sed omnibus, quae ore tuo
638 5, 14| prurientibus. ~ Adeodatus:~En toto animo adsum; nam ista
639 2, 4 | concedam tibi haec ita esse nec enumerem, quam multa fortasse praeter
640 5, 13| coniunctiones quaslibet enuntia. ~ Adeodatus:~Et, que,
641 2, 3 | oportet istas duas syllabas enuntiare dum loqueris, si per eas
642 9, 25| sequaris, cum hoc nomen enuntias? ~ Adeodatus:~Hoc plane
643 5, 13| mirabiliter ostenderis me nomina enuntiasse; non enim aliter de his
644 8, 23| dicitur. Illae autem separatim enuntiatae syllabae, quia sine ulla
645 2, 3 | vides necessaram per eas enuntiationem fieri nosque doceri vel
646 13, 42| nomine id, quod cogitavit, enuntiet; nec mentiatur nec errat
647 | eodem
648 7, 19| gestu sine voce significant; eosdem tamen gestus signa esse
649 13, 40| dixit; velut si quisquam Epicureis credens et mortalem animam
650 9, 26| viliorem dicendo se propter epulas vivere, neque hic ob aliud
651 | eram
652 | eras
653 | ero
654 7, 19| convinceretur ostendi. Hic ego errans cum inveniri tale nihil
655 13, 42| enuntiet; nec mentiatur nec errat in rebus nec aliud aliquid
656 13, 41| voluntatem nostram linguae ipsius errore prosiliunt; nam hic quoque
657 13, 42| nobis pandere valuit. Huic errori definitiones mederi posse
658 14, 46| ut ad eum intro conversi erudiamur, quem diligere ac nosse
659 8, 21| nescio quibus latebris ambo erueremus. Sed quonam tantis ambagibus
660 2, 3 | sed omnibus, quae ore tuo erumpunt, signum mihi das, ut aliquid
661 8, 24| hoc modo adversus illum esses paratus. Verumtamen mihi
662 | estis
663 9, 28| vitiorum. ~ Adeodatus:~Etiamne cum ista cognitio miseriores
664 | etsi
665 9, 25| scientiam, quae per hoc signum evenit eidem signo esse anteponendam,
666 8, 24| indita ipsa lex rationis evicit. Nam si quaererem, quid
667 8, 21| et, ut tibi fatear, multo evidentius mihi nunc videntur ista
668 8, 24| conclusionem nimis contumeliosam evitabimus, qua nos homines non esse
669 7, 19| profunditatem quaestionis ioco evitans in aliud tempus inlustrandam
670 5, 16| cessurum, quid in Latina lingua excellentius Cicerone inveniri potest?
671 9, 28| sed quartum tertio videmus excellere. Huius enim cognitio nominis
672 10, 29| praeter duo illa, quae excepimus. ~ Augustinus:~Accipio
673 5, 11| Augustinus:~Potesne dicere, excepto eo, quod diverse scribuntur
674 3, 5 | utrum etiam hinc aliqua tibi excipienda sint! ~ Adeodatus:~
675 10, 29| posse monstrari, an aliquid excipis? Adeodatus:~Ego vero
676 9, 28| tyrannorum vel crudelitas excogitavit vel cupiditas pendit, hanc
677 8, 21| non ludendi gratia, sed exercendi vires et mentis aciem, quibus
678 11, 35| tantum, ut quaeramus res, non exhibent, ut novimus. Is me autem
679 10, 31| theatris sine signo ipsis rebus exhibentium, solem certe istum lucemque
680 9, 25| aut admoneri, quod vel tu exhibes commode per hoc nomen vel
681 10, 31| gignuntur, nonne per se ipsa exhibet atque ostendit deus et natura
682 9, 25| commode per hoc nomen vel exhibetur tibi, nonne carius quam
683 5, 15| Nihilne te movet, ne quis existat, qui nostram istam rationem
684 7, 19| quem doceri aut commemorari existimare non possumus, id verba valeant,
685 13, 40| ignorat, immo etiam falsissima existimat; num igitur putandus est
686 8, 22| Non tibi ego dicam, quid existimem, nisi prius abs te audiero,
687 5, 12| sed quomodo id accidat, expecto, ut ostendas. ~ Augustinus:~
688 2, 3 | ipsum est fortasse, quod expedire moliebar ~ Augustinus:~
689 10, 31| ostentandi se studio cannas expediret et prope animadversam aliquam
690 10, 31| 31 Sed age nunc expeditius retractemus, utrum recte
691 13, 41| liceret. Quamquam saepe experti fuerimus et in nobis et
692 9, 28| tenuisse, quid concesseris, et explicasse, quid senseris. Sed, ut
693 13, 42| quam verbis iam prolatis explicataque sententia sua nondum nobis
694 14, 45| atque sapientiae cum verbis explicaverint, tum illi, qui discipuli
695 5, 16| locum minus bene intellegam exponaturque alias aliter vel a me vel
696 2, 3 | nullum aliud verbum, quo id exponi possit, invenio. ~
697 3, 5 | saltando plerumque aperiunt et exponunt. ~ Adeodatus:~Nihil
698 2, 4 | tibi adtendere facile est exposuisse te verbis verba, id est
699 6, 18| sonum istum duabus syllabis expressum, si ex te quaeram, quid
700 10, 29| signum sit, nondum prorsus extat, quod sine signis doceri
701 10, 30| disputationibus labefactantur et quasi extorquentur e manibus. Quare, ut aequum
702 10, 31| Facile est hac cura te exuere; addo enim, si ille intellegens
703 3, 5 | histriones totas in theatris fabulas sine verbis saltando plerumque
704 10, 31| cognoscet. ~ Augustinus:~Facias per me licet nec tantum
705 12, 39| potest; quod ut partibus faciat, admonetur, cum de istis
706 5, 15| quod in diversis linguis facillime iudicatur. Quis enim non
707 8, 22| Adeodatus:~Bene facis. ~ Augustinus:~
708 1, 2 | forte, sicut sacerdotes faciunt, significandae mentis suae
709 13, 41| sciat. Adde mentientes atque fallentes, per quos facile intellegas
710 3, 6 | novi addideras -, et ob hoc fallerer. ~ Adeodatus:~Fateor
711 5, 14| 14 Acute quidem falleris; sed ut falli desinas, acutius
712 5, 14| quidem falleris; sed ut falli desinas, acutius adtende,
713 11, 37| voluntatem potest. Et si quando fallitur, non fit vitio consultae
714 13, 42| non possumus, et hanc tam falsam pestiferamque sententiam
715 13, 40| dicat, ignorat, immo etiam falsissima existimat; num igitur putandus
716 2, 3 | non significat aliquid, et falso inter nos constitit, quod
717 10, 31| doceri sine signis queant falsumque illud sit, quod nobis paulo
718 | fas
719 8, 21| recoluisti, et, ut tibi fatear, multo evidentius mihi nunc
720 5, 15| ipse imperitum in sermone fateatur? Quo tandem modo istum refellendum
721 11, 37| rebus visibilibus consuli fatemur, ut eas nobis, quantum cernere
722 12, 39| aliquid neget atque ad id fatendum aliis interrogationibus
723 12, 39| totum illud, quod negaveras, fatereris, cum haec, ex quibus constat,
724 8, 24| si ex ea parte illam se fatetur inferre nullo modo est formidanda.
725 14, 46| loqueretur, admonuit, quem iam favente ipso tanto ardentius diligam,
726 10, 31| nihil resisto, verum etiam faveo; vides enim ab utroque nostrum
727 10, 29| post eius interrogationem fecero, ut discat, ab ea ipsa re
728 10, 30| iaculamur, quod tam diu fecimus, haec tria ut invenirentur,
729 1, 2 | quo nihil aliud videtur fecisse quam docuisse, quomodo in
730 13, 41| occultum est et saepe me fefellit audientem, non resisto tamen. ~
731 13, 42| virtute superari; nos ilico ferre non possumus, et hanc tam
732 3, 6 | aliisque innumerabilibus rebus festinationem. Quare cum illud, quod agebas,
733 11, 36| accepimus, ut regem ac flammas fide ac religione superaverint,
734 13, 43| non pietatem dixisse, sed fidem, cum et coniunctissimus
735 8, 22| est, quod statim certus ac fidens rogationi respondendum putasti. ~
736 10, 30| quidem perspicuae veritati fides habenda videatur. ~
737 8, 22| respondere, antequam certus fieres, quonam modo rogaverim. ~
738 10, 31| aviculam fistula et accipitre figeret, subigeret et caperet, nonne
739 14, 45| stulte curiosus est, qui filium suum mittat in scholam,
740 3, 6 | Verum fortasse dicis; sed fingamus eum posse, non ut arbitror
741 10, 30| cum saepe subruuntur, quae firmissime statura et mansura praesumimus,
742 5, 15| persuasionis huius non tam esse firmum, quam putamus; fieri enim
743 8, 23| Augustinus:~Placet igitur firmumque animo tenes non respondendum
744 10, 31| animadversam aliquam aviculam fistula et accipitre figeret, subigeret
745 11, 36| pueris accepimus, ut regem ac flammas fide ac religione superaverint,
746 4, 9 | nominis et nomen signum sit fluminis et flumen signum sit rei,
747 9, 25| secutos esse, qui huic rei tam foedae atque aspernabili nomen
748 1, 2 | suae voluntatis signum foras dat per articulatum sonum,
749 8, 24| fatetur inferre nullo modo est formidanda. Quid enim metuam hominem,
750 11, 36| quid sint tres pueri, quid fornax, quid ignis, quid rex, quid
751 9, 26| non tulit, qui audiebat, frugi homo et «quanto» inquit «
752 12, 39| interior, illustratur et fruitur; sed tum quoque noster auditor,
753 2, 4 | significare ab ea re, in qua fuerat aliquid, quod ex illa esse
754 13, 41| Quamquam saepe experti fuerimus et in nobis et in aliis
755 3, 6 | quisquis ille motus corporis fuerit, quo mihi rem, quae hoc
756 | fuit
757 5, 15| persona sententia nostra fulciatur? ~
758 5, 15| tribuendam; quam ob rem fundamentum persuasionis huius non tam
759 13, 41| decursus alia cogitantis ore funditur, quod nobis cum hymnum canimus,
760 3, 6 | conabitur, non ipsam rem futuram esse, sed signum. Quare
761 5, 15| scriptum», responderi mihi to gegrammenon, quid Graeci nominent, quod
762 6, 18| venit in mentem nomen et generaliter et specialiter dici, vocabulum
763 4, 10| significat, et ipsum nomen generis neutri nomen est. An si
764 4, 10| similiter habet? Nam et omnium generum nomina significat, et ipsum
765 12, 38| sensarum quaedam documenta gestamus, quae animo contemplantes
766 4, 7 | aut alia signa, velut cum gestum dicimus aut litteram - nam
767 10, 31| quaeque in his innumerabiliter gignuntur, nonne per se ipsa exhibet
768 8, 21| duce, id est ipsa veritate, gradibus quibusdam infirmo gressui
769 10, 31| agenti, quo viso premeret gradum secumque, ut fit, admirans
770 6, 18| linguae discernuntur Latina et Graeca? Adeodatus : ~ Hic
771 5, 13| ita definivit ille, quem grammatico reddidisti: Pronomen est
772 14, 46| es, ob hoc habeo maxime gratiam, quod omnia, quae contradicere
773 4, 8 | Augustinus:~Prorsus admitto, et gratum habeo. Sed rursus quaero,
774 3, 5 | sonum, odorem, saporem, gravitatem, calorem et alia, quae ad
775 8, 21| gradibus quibusdam infirmo gressui nostro accomodatis perduci
776 9, 26| penderet, ut eam duceret gutturis voluptate viliorem dicendo
777 5, 12| nomen et verbum, differentem habeant significationem? ~
778 9, 28| intellegis; sed quoquo modo se habeat Persiana sententia, quid
779 9, 25| carius quam ipsum nomen habendum est? ~ Adeodatus:~Concedo
780 12, 39| oportuit, ut tuae sese vires habent ad audiendum illum intus
781 10, 30| fuisse quaesiturus, nisi haberes, quod contradiceres - et
782 1, 2 | dei estis et spiritus dei habitat in vobis» et «in interiore
783 11, 35| 35 Hactenus verba valuerunt, quibus
784 5, 15| nominent, quod nos nominamus «heu», responderi o. Atque in
785 11, 36| omnia, quae in illa leguntur historia, ita illo tempore facta
786 11, 36| adiungo de tribus pueris historiam. Quare pleraque rerum, cum
787 3, 5 | ne ipse quidem saltator histrio tibi sine verbis, qiud significet,
788 10, 31| quaereret, quidnam sibi hominis ille vellet ornatus, auceps
789 11, 36| laudes deo cecinerint, quos honores ab ipso etiam inimico meruerint,
790 7, 20| interrogationem possumus, horumque trium primum diligentius
791 | huiusmodi
792 13, 41| funditur, quod nobis cum hymnum canimus, saepe contingit,
793 9, 28| loqui, ambulare, sedere, iacere atque huius modi cetera. ~
794 10, 30| Nam ex quo inter nos verba iaculamur, quod tam diu fecimus, haec
795 8, 21| disputationem suspicaris, iamiamque id scire sive saltem audire
796 5, 14| distare. ~ Augustinus:~Iamne etiam vides, quid velim
797 5, 15| Minus enim tibi videtur idonea remotis auctoritatibus ipsa
798 12, 39| quaeritur, intus discere idoneus. Velut si abs te quaererem
799 8, 21| quamvis fortasse ludamus, idque ipsum tamen non puerili
800 10, 31| quaero abs te, si quisquam ignarus deceptionis avium, quae
801 11, 36| quid denique illaesi ab igne ceteraque omnia, iam tenebam,
802 11, 36| pueri, quid fornax, quid ignis, quid rex, quid denique
803 10, 33| quamdiu, cuius signum est, ignoramus; si ergo ita quaerentibus
804 13, 40| nisi quia talia, quamdiu ignorantur, utile est credere. Quisquis
805 12, 39| illo, quod me affirmante ignorares, neque in hoc, quod optime
806 13, 40| dicit, utrum vera dicat, ignorat, immo etiam falsissima existimat;
807 11, 36| Azarias et Misahel tam mihi ignoti sunt quam illae sarabarae,
808 12, 39| interrogatus de singulis et illud ignotum et hoc tibi notum esse iurares.
809 13, 42| hominem virtute superari; nos ilico ferre non possumus, et hanc
810 11, 36| quid rex, quid denique illaesi ab igne ceteraque omnia,
811 8, 24| docendo non ex ea parte illatam, qua interroganti assentiebamur?
812 | illos
813 8, 22| Augustinus:~Ita credo te illudi arbitrareris, si etiam quaererem,
814 12, 39| qui dicitur homo interior, illustratur et fruitur; sed tum quoque
815 12, 38| recognoscit ablatis secum et ipse imaginibus; si autem illa non sensit,
816 12, 39| interrogationibus urgeatur, fit hoc imbecillitate cernentis, qui de re tota
817 9, 28| cognitiones, quibus animum imbuit optima omnium disciplina,
818 13, 40| putans eas rationes, quae de immortalitate eius a prudentioribus tractatae
819 8, 22| Adeodatus:~Quid enim me impediret haec ambiguitas, cum ego
820 9, 26| et quilibet hominum non imperite res aestimantium dicenti
821 5, 15| praesertim cum se ipse imperitum in sermone fateatur? Quo
822 10, 30| contradiceres - et ipsa rerum implicatio totum me inspicere ac securum
823 5, 14| verbis de verbis agere tam implicatum est, quam digitos digitis
824 12, 38| ipsas, sed imagines ab eis impressas memoriaeque mandatas loquimur,
825 9, 25| vero illos nec probare nec improbare audeo nec, quid fuerint
826 9, 25| vel utrum eos probes an improbes? ~ Adeodatus:~Ego vero
827 5, 16| Sed ne quis tardior aut impudentior nondum cedat, asseratque
828 10, 32| dicimus «caput», aures meas impulerunt, tam nescivi, quid significarent,
829 10, 30| odium vel timorem rationis incidamus, ut ne ipsi quidem perspicuae
830 14, 46| tantum, sed etiam intellegere inciperemus, quam vere scriptum sit
831 4, 10| etiam ipsum hoc genere includitur. Adeodatus:~Ita est. ~
832 10, 30| perspectisque rationibus cedere, ita incognita pro cognitis habere periculosum;
833 11, 37| dictus est Christus, id est incommutabilis dei virtus atque sempiterna
834 | Inde
835 7, 19| putat, hoc verbo fortasse indicari respondisti tu quidem, sed
836 3, 5 | respondeant vel doceant vel indicent aut omnia, quae volunt,
837 13, 41| saltem loquentis animus indicetur, si quidem incertum est,
838 9, 25| atque aspernabili nomen indiderunt, vel utrum eos probes an
839 8, 24| vigilantiam tuam mentibus nostris indita ipsa lex rationis evicit.
840 9, 28| hoc nomine, in quocumque inest, cogit esse vitiosum. At
841 9, 28| cognitio nominis multo sit inferior cognitione vitiorum. Licet
842 8, 24| ea parte illam se fatetur inferre nullo modo est formidanda.
843 8, 21| veritate, gradibus quibusdam infirmo gressui nostro accomodatis
844 8, 21| consideratione tantam viam ingredi coeperim. Dabis igitur veniam,
845 1, 2 | cum memoria, cui verba inhaerent, ea revolvendo facit venire
846 11, 36| quos honores ab ipso etiam inimico meruerint, num aliter haec
847 7, 19| evitans in aliud tempus inlustrandam distulisti - ne me debiti
848 8, 23| abnuere, homo non malus tam inmanem bestiam vomuisse videretur. ~
849 10, 31| et maria quaeque in his innumerabiliter gignuntur, nonne per se
850 13, 42| sane late patens et semen innumerabilium dissensionum atque certaminum,
851 8, 21| ista distincta, quam cum ea inquirendo ac disserendo de nescio
852 12, 39| docentibus verbis, sed eo modo inquirentibus, quo modo est ille, a quo
853 8, 24| cum homo utrum nomen esset inquireres. Iam enim placuerat ex ea
854 2, 4 | duobus signis significatur, inquiro. ~ Adeodatus:~Mihi
855 9, 26| frugi homo et «quanto» inquit «melius ideo vescereris,
856 5, 14| est, quam digitos digitis inserere et confricare, ubi vix dinoscitur
857 2, 3 | vel commoneri, cum auribus insonant, vides etiam profecto, quid
858 8, 21| neque me vilia ludicra hoc instituisse sermone, quamvis fortasse
859 1, 2 | commemorandi causa non esse institutam locutionem? ~ Adeodatus:~
860 9, 26| propter quam hoc nomen est institutum, pluris habenda est ipso
861 10, 31| aucupi armis quidem suis instructo, non tamen aucupanti, sed
862 8, 23| ubi factum est, ridicule insultare coepit et premere, ut, quoniam,
863 12, 39| mente conspicimus, id est intellectu atque ratione, ea quidem
864 12, 38| potius verbis quam discere intellecut? ~
865 2, 4 | si deus siverit, planius intellegemus; nunc ad illum versum te
866 12, 39| scire. Ex hoc iam nimirum intellegeres neque in illo, quod me affirmante
867 11, 36| Nisi credideritis, non intellegetis», quod non dixisset profecto,
868 12, 38| percipimus. Illa sensibilia, haec intellegibilia sive, ut more nostrorum
869 4, 8 | Romulus, Roma, fluvius, partim intellegibilium, sicut est virtus. ~
870 11, 37| De universis autem, quae intellegimus, non loquentem, qui personat
871 10, 33| adverbio digitum solemus intendere, ne unum demonstrandi signum
872 10, 33| potest quam illud, in quod intenditur digitus; intentus est autem
873 5, 14| ista haec similitudo me intentissimum fecit. ~ Augustinus:~
874 7, 19| frustra nos id in loquendo interponere, sed quod eo aliquid doceamus
875 14, 45| tempus cognitionis nulla mora interponitur, et quoniam post admonitionem
876 12, 38| sensusque ipsos, quibus tamquam interpretibus ad talia noscenda mens utitur,
877 8, 22| Augustinus:~Immo eadem rursus interrogabo, ut ipse invenias, ubi lapsus
878 8, 24| ex ea parte illatam, qua interroganti assentiebamur? Aut si ex
879 7, 19| ventum est ad ea, quae interrogantibus digito monstrantur. Haec
880 1, 1 | interroges, nisi ut eum, quem interrogas, doceas, quid velis. ~
881 8, 22| enim videri etiam nihil interrogasse. Nunc vero cum tria verba
882 10, 29| Omniane tibi videntur, quae interrogati mox agere possumus, sine
883 12, 39| admonetur, cum de istis partibus interrogatur, quibus illa summa constat,
884 8, 22| ipsa, quam significant, me interrogaveris. ~ Augustinus:~Tu potius
885 3, 6 | signo, si, cum id agimus, interrogemur; si enim nihil addamus,
886 14, 46| admonemur foris, ut ad eum intro conversi erudiamur, quem
887 12, 38| vera dicamus, cum falsa intueamur, ignoro, nisi quia non nos
888 12, 39| quidem doceo vera dicens vera intuentem; docetur enim non verbis
889 14, 45| illam veritatem pro viribus intuentes. Tunc ergo discunt, et cum
890 12, 38| velut cum a nobis quaeritur intuentibus lunam novam, qualis aut
891 7, 19| 19 Iam quae sermocinando invenerimus, velim recenseas. ~
892 14, 45| cum vera dicta esse intus invenerunt, laudant nescientes non
893 10, 32| cuius rei signum esset, inveni, quam quidem, ut dixi, non
894 5, 11| Nunc illud vide, utrum inveniamus signa, quae se invicem significent,
895 8, 22| rursus interrogabo, ut ipse invenias, ubi lapsus sis. ~
896 8, 24| et nomen et animal esse inveniatur, illud dicitur ex ea parte,
897 10, 32| consideremus, fortasse nihil invenies, quod per sua signa discatur.
898 5, 12| verbum nomen esse, poterisne invenire, quid distent praeter diversum
899 10, 30| diu fecimus, haec tria ut invenirentur, laboratum est: utrum nihil
900 2, 3 | Augustinus:~Saltem illud invenis, quicquid significatur hoc
901 4, 9 | tamen nomina, et talia multa inveniuntur. Quamobrem cum omnia nomina
902 10, 30| cognoscere, utrumnam ista inventa sic putes, ut iam de his
903 10, 29| Quam ob rem nihil adhuc inventum est, quod monstrari per
904 7, 19| quam ob causam loquamur, inventumque esse docendi commemorandive
905 10, 30| Augustinus:~Dubitationem tuam non invitus accipio; significat enim
906 10, 30| verentem, ne quid in tantis involucris lateat, quod acies mentis
907 8, 23| illi resisteres, de quo iocantes solemus audire, quod ex
908 7, 19| profunditatem quaestionis ioco evitans in aliud tempus
909 8, 21| ridiculus videar, qui non rerum ipsarum, quae significantur, sed
910 3, 5 | gestu quasi sermocinentur ipsique surdi non minus gestu vel
911 14, 45| quas se docere profitentur, ipsiusque virtutis atque sapientiae
912 13, 40| docere, quae nescit? Atqui isdem verbis utitur, quibus uti
913 10, 31| non tamen aucupanti, sed iter agenti, quo viso premeret
914 13, 40| discipulus veritatis, foris iudex loquentis vel potius ipsius
915 9, 28| sed eos omnium miserrimos iudicandos, sicut et Persium iudicasse
916 9, 28| iudicandos, sicut et Persium iudicasse arbitror, qui tali morbo
917 11, 36| profecto, si nihil distare iudicasset. Quod ergo intellego, id
918 13, 40| spiritalia contueri potest, iudicat iste vera eum docere. At
919 5, 15| diversis linguis facillime iudicatur. Quis enim non videat, si
920 8, 23| etiam, num istis duabus iunctis homo fiat. ~ Adeodatus:~
921 12, 39| ignotum et hoc tibi notum esse iurares. Tum vero totum illud, quod
922 5, 15| nominamus «et», responderi kai, quid Graeci nominent, quod
923 5, 15| nominamus «bene», responderi kalôs quid Graeci nominent, quod
924 10, 30| contrariis disputationibus labefactantur et quasi extorquentur e
925 5, 15| qui nostram istam rationem labefactet dicendo apostolis non verborum,
926 10, 30| haec tria ut invenirentur, laboratum est: utrum nihil sine signis
927 14, 46| qui eam vere se invenisse laetentur. Sed iam mihi dicas velim,
928 4, 7 | sit, velut cum dicimus «lapis». Hoc enim verbum signum
929 13, 42| verba contexit nec linguae lapsu aliud, quam volebat, sonat,
930 8, 22| interrogabo, ut ipse invenias, ubi lapsus sis. ~ Adeodatus:~Bene
931 13, 42| accedit aliud genus sane late patens et semen innumerabilium
932 10, 30| quid in tantis involucris lateat, quod acies mentis meae
933 8, 21| disserendo de nescio quibus latebris ambo erueremus. Sed quonam
934 10, 33| est significationem, quae latet in sono, re ipsa, quae significatur,
935 13, 43| liquidissime aure perceptis et Latinis non valemus, cum eiusdem
936 14, 45| dicta esse intus invenerunt, laudant nescientes non se doctores
937 14, 45| nescientes non se doctores potius laudare quam doctos, si tamen et
938 9, 26| neque hic ob aliud iure laudatur, nisi quod in his duobus,
939 11, 36| religione superaverint, quas laudes deo cecinerint, quos honores
940 3, 6 | enim et in scribendo et in legendo aliisque innumerabilibus
941 10, 32| quam cum primo audirem legeremue sarabaras. Sed cum saepe
942 5, 16| auctoribus, quibus verborum leges consensu omnium tribuuntur,
943 4, 9 | ut scribo scripsi, lego legi, quae manifestum est non
944 1, 2 | voluit. An apud apostolum non legisti: «Nescitis quia templum
945 11, 36| autem omnia, quae in illa leguntur historia, ita illo tempore
946 8, 24| mentibus nostris indita ipsa lex rationis evicit. Nam si
947 9, 25| hoc illi iure antepono; libentius enim hoc audimus, quam ullo
948 8, 22| significat, te accipere libuit? ~ Adeodatus:~Ecce
949 13, 41| si loqui mentientibus non liceret. Quamquam saepe experti
950 5, 15| nominari, quod in diversis linguis facillime iudicatur. Quis
951 13, 43| superius enumeravi, ubi verbis liquidissime aure perceptis et Latinis
952 9, 25| caenum enim nomen mutata una littera caelum est. Inter illa vero,
953 4, 7 | velut cum gestum dicimus aut litteram - nam his duobus verbis
954 5, 14| putandum est tres istas litteras, quas enuntiamus, cum dicimus «
955 5, 16| fieri potest, ut ego illum locum minus bene intellegam exponaturque
956 8, 22| non etiam cetera, quae locuti sumus, ad utrumque accepisti? ~
957 9, 25| nam cum dicimus caenum, longe hoc nomen arbitror rei,
958 5, 16| finge nos videre aliquid longius et incertum habere, utrum
959 9, 26| aestimantium dicenti cuipiam loquaci amatorique verborum «ideo
960 7, 19| quaesisse, quam ob causam loquamur, inventumque esse docendi
961 13, 40| cernuntur, frustra cernentis loquelas audit, quisquis ea cernere
962 10, 29| non doceret quisquam nisi loquens. Cum vero et aliis signis
963 12, 39| ut dicerem: ea, quae me loquente vera esse confiteris, et
964 7, 19| esse genere, siquidem et loquentes cum interrogamur, quid sit
965 13, 43| cum eiusdem linguae simus, loquentium cogitata cognoscere. ~
966 8, 23| quaesisset, utrum ea, quae loqueremur, nostro ore procederent,
967 12, 39| doceri, qui posset, antequam loquerer, ea ipse interrogatus exponere?
968 14, 46| intus habitare, cum foris loqueretur, admonuit, quem iam favente
969 9, 25| significare volo, ut eum, cum quo loquor, doceam vel admoneam de
970 12, 39| contuemur in illa interiore luce veritatis, qua ipse, qui
971 10, 31| exhibentium, solem certe istum lucemque haec omnia perfundentem
972 11, 37| neque huius, quae foris est, lucis vitium est, quod corporei
973 8, 21| sermone, quamvis fortasse ludamus, idque ipsum tamen non puerili
974 8, 22| Adeodatus:~Nunc vero an ludas, nescio. ~ Augustinus:~
975 8, 21| veniam, si praeludo tecum non ludendi gratia, sed exercendi vires
976 8, 21| loco. Tu enim fortasse aut ludere nos et a seriis rebus avocare
977 8, 21| credas velim neque me vilia ludicra hoc instituisse sermone,
978 10, 30| quod acies mentis meae lustrare non possit. ~ Augustinus:~
979 9, 28| potiorem. Quare iam illud magis magisque discutiamus, quale sit genus
980 14, 45| homines, ut eos, qui non sunt, magistros vocent, quia plerumque inter
981 13, 42| pestiferamque sententiam magna intentione refellimus, cum
982 11, 37| capere propter propriam sive malam sive bonam voluntatem potest.
983 8, 23| nequibat abnuere, homo non malus tam inmanem bestiam vomuisse
984 7, 20| rei nomen»? rem memoriae mandare cupientes, «quod est autem
985 5, 12| ut sentiri, et memoriae mandari, ut nosci possit. ~
986 13, 42| aliud aliquid volens animo mandata memoriae verba contexit
987 12, 38| eis impressas memoriaeque mandatas loquimur, quae omnino, quomodo
988 13, 41| cum aut sermo memoriae mandatus et saepe decursus alia cogitantis
989 2, 4 | maneat, ut in hoc versu non manente urbe poterant aliqui ex
990 10, 30| et quasi extorquentur e manibus. Quare, ut aequum est bene
991 12, 39| rebus deo intus pandente manifestis; itaque de his etiam interrogatus
992 7, 19| verbum, quamvis notissimum et manifestissimum, quid tandem significaret,
993 10, 30| quae firmissime statura et mansura praesumimus, in tantum odium
994 10, 31| cetera sidera, terras et maria quaeque in his innumerabiliter
995 10, 30| custodia tranquillitatis est maxima. Nam difficillimum omnino
996 | meae
997 | meas
998 13, 42| Huic errori definitiones mederi posse dicuntur, ut in hac
999 9, 28| affecti sunt, cui nec tanta medicina subveniat. ~ Augustinus:~
1000 8, 21| arbitraris aut parvam vel mediocrem aliquam utilitatem requirere
1001 8, 21| sit, neque parva bona vel mediocria cogitare. Et tamen, si dicam
|