V
EXORDIA ET CONTINUATIONES TEMPERANTIE.
[1]
Homo in prosperitate dissolvitur, nisi ei temperantia consulatur.
[1'] Inde est quod te rogando moneo et tibi mandando
suadeo, ut in habundantia Deum timeas et eum in necessitate cognoscas.
[2]
Temperantia virtus gratissima ab omnibus conservetur, quia si defuerit durare
non poterit quod tenetur. [2'] Quare cum moderamine cuncta
facias ut habere valeas que affectas.
[3]
Totius vite ornatus temperantia dicitur, quia per eam mundi perturbationes
sedantur. [3'] Hinc est igitur quod si vivere cupis
pacifice et pravos motus libidinis refrenare, huius virtutis vestigia immitare.
[4]
In voluntate habendi modus non aderit nisi temperantia finem dabit.
[4'] Quapropter cum discretione, que virtutum est mater,
tue imponas terminum voluntati, quod si temperantie non aderit fundamentum
voluntas non recipiet complementum.
[5]
Iracundia nequiter dominatur et imperat si eam nutrimentum temperantie non
compescat. [5'] Unde te rogamus et tibi
pura conscientia suademus, ut animum tuum regas,
iram temperes et compescas furorem ut ornatus virtute polleas
et vitium eicias quod infestat.
[6]
In omni ordine etate condictione et sexu temperantia locum optinet, quia sine
ipsa nullus mensuram statum vel modum tenet [6’] Idcirco
te conformare decet ipsius confortationibus et mandatis, ut corpore sanus vivas
et animam suo Domino representes.
|