V

EXORDIA ET CONTINUATIONES IRE.

[1] Mansuetudo per iram amittitur, et dona celestis gratie auferuntur. [1'] Hinc est igitur quod tue dilectioni suadeo ut, iracundie furore postposito, tuum animum retinere studeas in quiete: nam virum stultum interficit iracundia et parvulum occidit invidia.

[2] Cum ad irascendum curritur, evidenter dementia comprobatur. [2'] Refrena igitur animi tui motum, dimitte iniuriam et non properes ad vindictam, quoniam fatuus statim indicat iram suam, qui autem dissimulat iniuriam callidus est.

[3] Consilium per iram effunditur, quia cecatur animus et discretio impeditur. [3'] Inde est quod irascendi consuetudinem te decet repellere si qua vis agere que Deo et hominibus sint accepta.

[4] Ira impietatis mater dicitur, quia per eam misericordia denegatur. [4'] Hinc ergo prorumpens ire furor a te cum prudentia compescatur ne dum ipsa faciente misericordiam subtrahis sine misericordia puniaris.

[5] Vir iracundus suscitat rixas quia contristatus eius spiritus animum suum pulsat. [5'] Proinde est quod si honorem et pacem diligis vel quietem, per te sapienter ire vitium expurgetur.

[6] Iracundia cautius evitetur que inimica virtutibus et ianua vitiorum habetur. [6'] Hinc est quod hunc morbum tibi sanare convenit si statum et honorem habere desideras atque vitam.