VII

EXORDIA ET CONTINUATIONES TRISTITIE.

[1] Tristitia mortem inducita, cum homo non pro anima dolet set pro infamia se affligit. [1'] Inde est quod tibi convenit in Deo spem ponere qui potest omnem insufficientiam adimplere.

[2] Sicut nullum malum gravius tristitia queritur, ita cordis letitia nullum bonum gratius invenitur. [2'] Tuam itaque deprecor bonitatem ut non tristari debeas set gaudere.

[3] Tristitia multos habet occidere et in ea non potest utilitas inveniri. [3'] Inde est quod te decet ne pereas consolari.

[4] Letus animus faciem viventis exilarat et spiritus conturbatus ossa tristantis desiccat. [4'] Gaudeas igitur ne tui dies in tristitia consumantur.

[5] Tristitiam habere non poterit qui bene vivere procurabit. [5'] Inde est quod si tuam vitam mutaveris atque mores, tristitia de medio auferetur quia nunquam reus animus est securus.

[6] Compassionis pietas alterius miseriis condolet quia divina ratio taliter persuadet. [6'] Inde est quod infirmus et pauper esse debes infirmantibus et egenis.