IX

EXORDIA ET CONTINUATIONES CARITATIS.

[1] Caritas Dei animam pro omnibus posuit, quam habere non poterit qui pietatis viscera necessitatem patientibus denegabit. [1’] Inde est quod Deum tenemur diligere, quoniam prior nos dilexit, ut scriptura testatur, et de bonis nostris debemus indigentibus subvenire.

[2] Perfecta caritas timorem eicit et in mutua dilectione consistit. [2’] Rogo te itaque ut ex toto corde tuo et mente diligas Deum, quia prior dilexit nos, et proximum ut te ipsum sciens quod perfecta caritas foras mittit timorem.

[3] Deus est caritas ut scriptura testatur, et qui in caritate permanet in Deo coronabitur. [3’] Labora igitur ad caritatem habendam que, sicut dicitur et est verum, multitudinem operit peccatorum.

[4] Quicquid homo facit ad nichilum redigitur quia totum, si caritatem non habuerit, amittetur. [4’] Quapropter, ut opera que tu facis fructum senciant condecentem, ad habenda huius virtutis merita non retardes.

[5] Quod in terris caritative tribuitur, in celis coram Domino presentatur. [5’] Non igitur te peniteat de tua substantia quam pauperibus tribuisti, quia quod uni ex minimis eius fecistis, sibi factum esse specialiter protestatur.

[6] Quidam angelos hospites meruerunt accipere pro elimosinis quas ex caritate voluerunt pauperibus errogare. [6’] Inde est quod in elimosinis studeas et hospitalitatem frequentes, quia hec omnia tibi fructum centuplum afferent in futurum.