Caput, Par.

 1  I,  3   |         venturus unusquisque ad gratiam quid interrogaretur, cognosceret:
 2 II,  6   |        figuras, sed mysteriorum gratiam. Praesentibus angelis locutus
 3 III,  14 |   mittit, et aqua fit dulcis ad gratiam. ~
 4 IV,  23  |    culpam possint recipere, vel gratiam. Tu baptiza hunc calicem
 5 VI,  29  |      barbam defluit, id est, in gratiam juventutis; ideo in barbam
 6 VII,  34 | conditionis humanae, decora per gratiam: nigra, quia ex peccatoribus;
 7 VII,  37 |       mysticam fidem et moralem gratiam deferant Christo, quae crucem
 8 VIII,  45|     patrem Abraham, illum cujus gratiam et gesta miraris. ~
 9 IX,  51  |    igitur majoris esse virtutis gratiam quam naturam, et adhuc tamen
10 IX,  51  |         benedictionis numeramus gratiam? Quod si tantum valuit humana
11 IX,  57  |       et Ecclesia videns tantam gratiam, hortatur filios suos, hortatur