Liber,  Caput

 1      I,  I   |            mire facit. "Siquidem", inquit, "poesis circa ipsum universale
 2      I,  I   |       imponat" et alibi: "solius", inquit, "poetae est dare nomina",
 3      I,  I   |   expressit lineamentis. Ubi eras, inquit ipse ad Iob, quando ponebam
 4      I,  I   |   pyraustas et salamandras. Illic, inquit Ecclesiasticus, praeclara
 5      I,  I   |         hominem picturus Faciamus, inquit, hominem ad imaginem et
 6      I,  IV  |       Diserte enim cap. 7: "Haud", inquit, "historicum atque poetam
 7      I,  IV  |            Et paulo post: "Poeta", inquit, "fabularum magis quam carminum
 8     II,  III |        effectus medios. "Ceterum", inquit cap. 15, "confictos sermones
 9     II,  V   |          introduceret: Dux fuisti, inquit, in misericordia tua populo.
10     II,  V   |         cum Sapientia divina? Ego, inquit, in altissimis habitavi,
11     II,  V   |        habent cum illo: Per memet, inquit, iuravi, dicit Dominus?
12     II,  V   |            apud Danielem? Angelus, inquit, Persiae restitit mihi vigniti
13    III,  XIV |           debere. "Nam et mulier", inquit, "proba est, et servus,
14    III,  XIV |    convenientes. "Fortitudo enim", inquit, "mos est. Sed esse vel
15    III,  XIV |            ulterius. "In moribus", inquit, "sicut in ipsa rerum compositione,
16    III,  XIV |        Aristoteles cap. 12. "Par", inquit, "fuerit nos ab excellentium
17    III,  XVII|    personae agentes. Misericordia, inquit, et veritas obviaverunt
18     IV,  VI  |          superes. "Exemplar enim", inquit Aristoteles c. 23, "superare
19     IV,  XII |         divino Scaligero: "Nihil", inquit, "omissum caelesti viro,
20     IV,  XII |       linguae humanae. "Quattuor", inquit, "sunt genera dicendi: copiosium
21      V,  I   |            personae. "Una namque", inquit,"est fabula", non autem,
22      V,  I   |             Illas. "Decet igitur", inquit, "quemadmodum una unius
23      V,  II  |       unitatem fabulae. "Fabulae", inquit, "narrativae et quae per
24      V,  II  |            exemplum. "Totum enim", inquit, "bellum scribere minime
25      V,  III |          Homeri exemplum: "Velut", inquit, "fortem Achillem, ut ipse
26      V,  III |            qui capite 22: "Decet", inquit, "poetam ex persona sua
27      V,  VI  |  paucissima loqui. Cap. 22 proinde inquit: "Vates Homerus in hoc quoque,
28      V,  VIII|       fabulae consequi. "Ad haec", inquit, "pulchrum sive animal,
29      V,  VIII|            epicae: "Longitudinis", inquit, "praefinitio sit, ut principium
30      V,  VIII|       tragoediae: "Differt autem", inquit cap. 22, "epopoeiae contextus
31      V,  VIII|       rursusque cap. 22: "Quippe", inquit, "proprium epopoeiae est
32      V,  VIII|            rationem: "Quapropter", inquit, "cum hac praerogativa polleat,
33      V,  VIII|           una omnino est. "Quare", inquit, "si unam isti (id est epici)
34      V,  X   |            enim 22: "In epopoeia", inquit "plures partes transactas
35      V,  XI  |          insinuant. "Connexionem", inquit, "appello totum id, quod
36      V,  XII |            2 doceat: "Tragoediae", inquit, "intra unius potissimum
37     VI,  IX  |            sit. Ipse enim est, qui inquit: Margitem multa quidem scire,
38     VI,  IX  |            Homero pag. 98. "Haec", inquit, "causa est poeseos isque
39     VI,  IX  |         ita confirmat: "Egregium", inquit, "inventum et continuata
40     VI,  IX  |      adumbrasse contendant. "Qua", inquit, "in sententia nisi Aristoteles
41     VI,  IX  | medicamentis aspergat". "Quaenam", inquit Tarquinius, "bona esse putemus,
42     VI,  IX  |         lib. VII cap. 4: "Epicos", inquit, "qui singularius, peculiarius
43     VI,  IX  |        autem ibi de Lucano): "Id", inquit, "poetarum genus vere germaneque,
44     VI,  IX  |       quartum amorem. "Est autem", inquit, "poesis a Musis, mysterium
45    VII,  I   |   admirabilis delectet: "Ceterum", inquit, "mirandum ipsum per se
46    VII,  III |           magis latent. "Ideoque", inquit, "mirandum maxime epopoeiae
47    VII,  III |          admirabilia: "Hoc pacto", inquit, "admirabile magis sese
48    VII,  V   |           modo. "Existimant enim", inquit, "homines, cum hoc ipso
49   VIII,  I   |           cap. 14: "Quoniam vero", inquit, "a timere misericordiave
50   VIII,  I   |   agitatione et peripetia, "Haec", inquit, "in ipso rerum contextu (
51   VIII,  II  |        mutatio" v. g. "In Lynceo", inquit Aristoteles, "ductus est
52   VIII,  IV  |          per signa. "Signa autem", inquit, "sunt aliqua ingenita,
53   VIII,  IV  |          per reminiscentiam, dum", inquit, "spectando aliquid in animum
54   VIII,  V   |          in illis verbis:~...heus, inquit, iuvenes, monstrate, mearum~
55   VIII,  VI  |           necessitudinem. Qualis", inquit, "Sophocleus est Oedipus
56   VIII,  VI  |       inchoatione facinoris, "ut", inquit, "in Cresphonte Merope filium
57   VIII,  VI  |       praestantissima sit. "Quia", inquit, "et a facinore scelus abest,
58     IX,  II  |           et fortem. "Satis enim", inquit cap. 11, "apparet minime