Liber,  Caput

 1      I,  I   |          quod versantur vel quibus naturam ipsam imitantur. Solus poeta
 2      I,  I   | Aristoteles, imitandi. Cum enim ad naturam poetae proprium et aequale
 3      I,  I   |         non poeta esset, qui rerum naturam sub certis involucris veritatis
 4      I,  I   |         latentem, non condit novam naturam nubis, sed antiquam exprimit,
 5      I,  II  |          quo breviter adumbravimus naturam poeseos, pronum est colligere
 6      I,  III |       Aliae artes imitantur tantum naturam, ideo, quod necesse est
 7      I,  III |  extrinsecis et, ut aiunt, mortuis naturam imitantur, ut in colore,
 8      I,  III |       trium, quae magis accedit ad naturam scientiae, v. g. philosophiae
 9      I,  III |          quendam et penitus contra naturam in bene dicendo defectum
10      I,  III |          magis haec are accedat ad naturam et quodammodo ex natura
11      I,  III |    efficiet perfectiorem iis ipsis naturam imitando peculiari quodam
12      I,  IV  |         enim etymon si examines et naturam, est subscriptio rei cuiuspiam
13      I,  V   |          Postquam breviter, primo, naturam poeseos explicuimus et differentiam
14     II,  V   |            duodecim orbes ipsamque naturam constitisse, in alterius
15     II,  VIII|          gaudentque etc.,~ immo et naturam peccati habitualis delebilem,
16     II,  VIII|       Aeneae, scire poterat facile naturam herbarum, quae ad medicinam
17    III,  III |         campum apud epicum poetam. Naturam enim is sequi debet, haec
18    III,  XIV |          omnino necessaria sunt ad naturam irae, sed etiam sensus omnes
19    III,  XVII|          nulloque modo participant naturam personae, cum sint illi
20     IV,  VII |        condenda ab epicis, quae et naturam ipsam, immo et artem superent,
21     IV,  X   |     directam ipsius actus moriendi naturam, v. g. si dixisset: 'mortuus
22     IV,  XII |    Scaliger vero ipsam etiam rerum naturam vocat. Statius item non
23     IV,  XIV |         ergo grammatici et penitus naturam poeseos ignorant, quorum
24     IV,  XIV |     Aristotele, qui solus cognovit naturam poetices cap. 23. Docens
25      V,  III |        fratrum argumento epopoeiae naturam iugulavit, quae iuxta Aristotelem
26     VI,  IV  |            obsecro, solam fulminis naturam tam subtiliter indagatam
27     VI,  IV  |           Odys. w 185, Odys. l 94. Naturam etiam inferioris in homine
28     VI,  IV  |          tecum privatim expendes), naturam praeterea ammalium omnis
29     VI,  IV  |             Odys. h 215, vini vero naturam et usum: Odys. j 291, Illiad.
30     VI,  IV  |             i 204 et 343; 4. Somni naturam et utilitatem: Odys. d 794,
31     VI,  V   |   animadverte, cum homo participet naturam et divinam, et belluinam:
32     VI,  IX  |           dignoscit. Ad hanc illus naturam accedit, quod si quando
33     VI,  X   |         ingenii unius cuiusque rei naturam cognoscentis per universalia
34    VII,  III |     difficilia quaeque vel praeter naturam, vel supra naturam, vel
35    VII,  III |         praeter naturam, vel supra naturam, vel etiam contra naturam
36    VII,  III |          naturam, vel etiam contra naturam fieri contingit, quaeque