Liber,  Caput

 1      I,  II  |  quominus peculiariter dicamus Deum esse ipsum, prout est auctor
 2      I,  III |        Sicut etiam dixit Plato deum eo ipso, quod creavit omnia,
 3     II,  V   |        posse, quippe quae unum Deum colat et non possit ilium
 4     II,  V   |    sacra, signo foederis inter Deum et Noam? Quid Solis fabulosus
 5     II,  V   |       vergat pondere letum,~ad Deum apud Isaiam cap. 40: Ecce
 6     II,  VIII|    apud poetam:~ ... vigilasne deum gens,~Aenea? Vigila...!~
 7    III,  X   |    patriis...~Et:~Sed nos fata deum...,~et in I:~Et sperate
 8    III,  XVII|       nimirum respiciunt ipsum Deum et terminantur in illo,
 9    III,  XVII|    quidem absoluta, quae ipsum Deum respiciunt, ut unitas, simplicitas,
10    III,  XVII|        Patris, d. vero Ioannes Deum vocat Caritatem. Immo et
11    III,  XVII|     ideas quasdam, sed tamquam deum vel ad summum attributa
12    III,  XVII|      autem ipsa unum vere esse deum. Ita enim disertissime Orpheus
13    III,  XVII|     Orphei, unum esse dumtaxat deum, unum Iovem, qui tamen appelletur
14    III,  XVII|    conciliantem, ut insinuaret deum non habere contrarias voluntates
15     IV,  XI  |         efficientem primam, ut Deum, secundas, ut intellegentias,
16     IV,  XII | Iovianus vero Romanae poeticae deum, Vegetius lib. IV divini
17      V,  VII | revelationes vel immediate per Deum, vel mediate per genios.~
18     VI,  IX  |     quem ab imis ad superna et Deum ipsum convertamur: primum
19     VI,  X   |        et elenchos: Mezentium, deum contemptorem, hoc est ductas
20    VII,  VI  |      VI. Sunt revelationes per Deum vel angelos factae et vis
21    VII,  VII |  narrare aliquid mirabile, sed deum vel genium, vel aliquam
22     IX,  IX  |        damna~Auspiciis patuere deum. Namque ore cruento~Deformis
23     IX,  IX  |     Ecce per orbem~Mitis turba deum terras exosa furentes~Deserit