Liber,  Caput

 1      I,  I   |      respectum ad illud sint etiam verum poeseos obiectum quasi per
 2      I,  III |             et interim hoc tamquam verum asserere. Orator vero, quae
 3      V,  VIII|      compositum non ordine tantum, verum etiam congruenti magnitudine
 4     VI,  IV  |          et passiones rerum, unum, verum, bonum.~ ~
 5     VI,  IX  |    Socrates: Immo quadrat penitus, verum per aenigmata et hic et
 6     VI,  IX  |           canticum illud. An autem verum sit, quod nonnulli tradunt
 7     VI,  X   |       pulcherrimum bonum et summum verum:~Iamque iugis summae surgebat
 8     VI,  X   |      inciditque avaritiae studium. Verum qui duce Venere, hoc est
 9     VI,  X   |      corporis diem a nocte, id est verum a falso, dignoscere nequit,
10     VI,  X   |          in nobis insitum lumen ad verum bonum dignoscendum quaerendumque.
11     VI,  X   |  retardabatur ad Italiam, nempe ad verum cognoscendum. 2. Didonem,
12     VI,  X   |      diutissime speculari, dummodo verum cognoscat Nihil autem sapientius
13     VI,  X   |        Aeneam ipsum ad speculandum verum viam Musaeus, sed non facilem,
14    VII,  I   |          varium quasi exsistere et verum apparere. Nam alias multa
15    VII,  IV  |   philosophica, cum per argumentum verum vera alicuius causa ostenditur
16    VII,  IV  | deliberatione et somnio quodam, an verum sit, quod dicatur. Id, quod
17    VII,  V   |         sit. Siquidem cum hoc esse verum sciat, anima nostra paralogismo
18    VII,  V   |         colligit etiam primum esse verum". Deinde dat exemplum Homeri. "
19    VII,  VII |         quomodo, assentitur legens verum hoc esse. Sic fecit Maro
20     IX,  II  |       infelicitatem lapsus fuerit, verum humano quodam errore ex
21     IX,  IX  |            silvarum.~Quomodo autem verum poema conficere possis de