Liber,  Caput

 1      I,  I   |   perfectissimi principis in tabula epopoeiae efficturus imaginem, quasi
 2      I,  III |          includuntur ex natura ipsa epopoeiae species omnes oratoriae
 3      I,  III | deliberativum et iudiciale. Nam cum epopoeiae et heroid carminis sit proprium
 4      I,  III |  perfectissimum, sane eiusdem etiam epopoeiae erit effingere heroem perfectum
 5     II,  I   |           accipiendam pro argumento epopoeiae (hoc enim contra unitatem
 6     II,  III |            initio argumentum totius epopoeiae proponentes indeterminate
 7     IV,  XIII|          non universalissimam ideam epopoeiae sequeris, sed universalem
 8     IV,  XIV |            ferme est ratio, quae et epopoeiae, tragoediae et comoediae.
 9      V,  II  |             quod historiis usitatis epopoeiae dissimiles esse debent,
10      V,  III |            duorum fratrum argumento epopoeiae naturam iugulavit, quae
11      V,  VIII|           de tragoedia et epopoeia; epopoeiae enim tenninus est v. G.,
12      V,  VIII|            esse debere magnitudinem epopoeiae quam tragoediae: "Differt
13      V,  VIII|            autem", inquit cap. 22, "epopoeiae contextus a tragico longitudine";
14      V,  VIII|          Quippe", inquit, "proprium epopoeiae est posse plurimum in magnitudinem
15      V,  VIII|           negat parem esse unitatem epopoeiae et tragoediae. Ait enim
16     VI,  II  |         dedit perfectissimum ipsius epopoeiae eiusque omnium virtutum,
17     VI,  II  |    particularibus tradidit Maro: 1. Epopoeiae in ipsa Aeneide. 2. Tragoediae
18     VI,  IV  |         Accipe enim Homerum, primum epopoeiae patrem, nihilque in illo
19    VII,  III |      praebere mirandum, magis autem epopoeiae, quod videlicet proportione
20    VII,  III |            inquit, "mirandum maxime epopoeiae convenit, quoniam in ea
21   VIII,  V   |           agnitionem tamquam partem epopoeiae proprie moventem assignaverit,