|
Duobus libris
prioribus examinavimus et ad praxim reduximus Aristotelis speculationem
duplicem. Primam: Poesin versari non
circa res, ut sunt, sed ut esse possunt vel probabiliter, vel necessario
fuerunt. De
ipsis enim possibilibus lib. II late in communi disseruimus et lib. III in
particulari de possibilibus actionibus humanis, naturalibus, artis, geniorum et
divinis. Secundam doctrinam simul coniunximus et tractavimus desumptam ex cap.
7: Poesin circa universale versari. Hoc autem universale esse, quod cuique
conveniat facere seu agere. Et lib. quidem II ostendimus, quid conveniat agere
ipsi heroi universaliter; lib. vero III, quid conveniat agere ceteris personis
iuvantibus vel impedientibus agentem heroem assignavimusque istius
convenientiae toto libro certos et determinatos fontes. Hasque actiones
ceterarum personarum et earum universalitatem rettulimus per analogiam
attributionis ad ipsam actionem herois magnam, quae, ut diximus, solitaria esse
non potest, sed stipatur ceteris actionibus, cum sit plerumque civilis. Sed
rursus neque ipsa actio herois, neque ceterae actiones eam concomitantes,
quibus tota vita humana exprimitur, nudae esse possunt, sed, ut dicere
inceperamus libro superiori, trahunt secum substantiam ipsarum personarum
ceteraque eiusdem accidentia et ornamenta, praeterea locum, tempus etc. Sicut
ergo analogice attribuimus actiones ceteras ad actionem unam herois, ita iam
personas ipsas, locum, tempus etc. analogice etiam referemus ad ipsas actiones,
ut sit futura haec secunda analogia attributionis et altera quaedam
universalitas per accidens. Hoc autem monemus nunc sigillatim haec et
praeterita praecepta esse quidem propria epicae poesi, communia tamen esse
ceteris etiam speciebus: margiti, comoediae, tragoediae, mimo, satirae,
lyricae, elegicae et epigrammati imitanti.
Primum autem,
quod pertinet ad ipsas actiones, est ipsa substantia, seu persona agentis. Vel
enim immanet in illa ipsa actio, in quantum v. g. est heros contemplativus
exercetque internas actiones, vel ab illo proficiscitur et recipitur in aliis
subiectis, tamquam v. g. ab actuoso heroe. Ideo
ab illa ipsa persona herois exordiemur.
|