|
Simili
ratione tota Aeneis reduci posset allegorice ad astronomiam: Aeneam esse
filium Veneris, nepotem Iovis et Mercurii, quippe eos, qui nascantur sub Mercurio,
Iove et Venere, felices, pios, aptos et ad bella, et ad pacem naturaliter esse.
Veneris autem sidus illi plurimum favit. Itaque salvus abit e Troia, ex bello
propter feminam facto. Itaque iam tum femina non nocuit eius vitae. Veneris
beneficio evadit Diomedem, quia, ut notant chronographi et colligo ex computis,
eo anno erat Venus in octava. Ideo humane in Africa recipitur a femina, Italiae
regno potitur ob feminam. Mercurii tamen sidus, praesertim cum Iove coniunctum,
ad regnum eum Italiae ex Libya impellit. Iuno
autem Saturnia sola illi contraria, hoc est Saturni sidus modice in eius
horoscopo regnans hos omnes eventus non potuit impedire.
Theologiam autem obliquam Maronis iam
insinuavi lib. III capite ultimo.
Physicam porro insinuo in unico Mercurio, qui
intellegendi vis, seu intellectus, physice insinuatur in IV et I. Ceteroqui
totam quoque Aeneidem physice interpretarer, nisi commentarium in immensum
excrescere vererer. Unum accipe, ad cuius exemplum cetera ipse explicabis! Iuno
in I Aeolo pro gratia ventorum promittit unam quattuordecem nympharum,
pulcherrimam in connubium Deiopeam. Dicunt Phoebi Auroraeque filias
quattuordecem fuisse easque Iunoni nymphas attributas. Iuno aër est, aëri
septem sunt attributa, septem itidem in aëre gignuntur. Aër enim est levis,
mobilis, calidus, humidus, serenus, taciturnus, spirabilis. Hae sunt primae
septem nymphae Iunoni, hoc est aëri, servientes. Eorum autem, quae in aëre
gignuntur, prima est Iris nympha, dein tres veluti ministras addunt: Pluviam,
Grandinem, Nivem. Haec est prima ex aliis septem, quam sex sequuntur: Pithon,
Cometa, Fulmen, Tonitru, Exhalatio et Terrae motus. Harum quattuordecem unam
Deiopeam, omnium pulcherrimam, Aeolo promittit Iuno; est enim ea in aëre
facies, quae serenitas dicitur, quae maxime Aeolum trahere poterat.
Homericae Iliados lege moralem
interpretationem apud Natalem Comitem cap. 23, Odysseae vero Lib. IX
cap. 1
|