|
Multum interest, ipsa actio tragica maxime ad
quod lumen spectetur, naturalene solis an arttficiale lychnuchorum, an sub
tecto an sub dio, an ad modicam lucem an ad copiosam, itaque si spectetur et
finis ipsius tragoediae, qui est excitare tristiores affectus, et communis
dramatum, qui est imitari actiones non tantum per dictionem et verba, sed etiam
per gestus, vocem, incessum, affectum, demum per melodiam, per machinas et
apparatum. Si igitur per cetera imitatur tamquam arte facta vel per artem
temperata, idem plane videtur et de lumine ipso, ad quod spectari ipsa actio
debet, potissimum cum iuxta varias exigentias nunc tristium, nunc iucundorum
affectuum possit intendi vel minui lumen ipsum arte factum. Accedit, quod magis
spectator ipse collectis sensibus est, si rem sub tecto audiat quam sub dio, proindeque
attentior sit ad res ipsas. Demum experientia constat apparatum ipsum vestium,
machinarum et laterum theatri tum pulchriorem apparere penes lucernas propter
reflexum propinqui et tractabilis luminis, tum etiam, quod penes lumen
artificiale multa vitia et defectus machinarum occultari possunt. Denique ipsa
ratio inusitata luminis horrorem quendam sacrum in spectatoribus excitat.
Sed procurandum est: 1. ut luminis ipsius
portiones separatae reflectantur in ipsam theatri basim, in qua exercetur fabula;
2. ut ipsae lucernae lateant, quod facere veteres consueverant appensis duabus
laciniis primo lateri theatri, et nunc aliquid simile Romani facere cosueverunt
duabus cornucopiis superiori theatri fronti affixis, in quarum altera parte
dimensa intensione luminis et numero affigunt innumeras lucernas iuxta figuram
A.
|