Caput

 1 Praef|       filium Nicolai nostri, qui diu sub tutela matris sceptra
 2 I    |      iste, quo praeceps ferebar, diu iam duraverat, cum tandem
 3 I    |       stridor aures percutiebat, diu tractus, tandem levi innoxioque
 4 II   | diminutione languerat) , iacebam diu immobilis, exspectans, quid
 5 II   |     horas, cum horrendus boatus, diu quietem turbans, tandem
 6 VII  |        et procellae istae quibus diu vexata fuerat respublica,
 7 VII  |        ponderis officium admota. Diu hoc munere functa erat,
 8 IX   |       solent, utpote alieni soli diu impatientes. Hinc quot gentes,
 9 IX   |     atque animi facto a corpore, diu stabat; tandem vero ad coelum
10 IX   |      anatomica quiescentis animo diu oberrarent. Incolae vici
11 IX   |   Admonitio ista alta mihi mente diu reposita est, didicique,
12 IX   | ratiocinante subiratus egredior. Diu vero animo obversabatur
13 IX   |    viderer delatus. ~Hinc dubius diu eram, quodnam de hac gente
14 IX   |          terram defixis, tacitae diu stabant, dolorem indicare
15 IX   |        mantica. Postquam frustra diu cum portitore, furtum pertinaciter
16 IX   |         meus, diris se insomniis diu vexatum, e sola Doct. Iukesi
17 IX   | subsequenti epigrammate : Sexte, diu mecum morbo vexaris eodem,
18 IX   |     exterritos cives suspicatus, diu solus errabam, donec ad
19 IX   |        essem, quo tenderem, quam diu in hac civitate commorarer:
20 IX   |   excipiens, alta mente reposui. Diu quidem obiectionibus meis