Caput

 1 II  |            gente ista, quam temere nimis damnaveram. At, quamvis
 2 III |    placuisset, respondebam, siccum nimis ac ieiunum prae nostris
 3 III |  immoderato hoc risu, quo pulmonem nimis exagitaverat, morbum, qui
 4 III |       silentii exposui, verens, ne nimis sinistra iudicia de genere
 5 III |            iudicii, ut ob ingenium nimis praecox vix ad creaturas
 6 IV  |             nempe eos, qui prompte nimis munera obeunt comparari
 7 VI  |      obliterarentur, et ob aliorum nimis subtilem philosophiam, cum
 8 VII |          Munus istud nutricationis nimis molestum ac tanta matrona
 9 VII |            officiorum hanc regulam nimis stricte sequitur Princeps,
10 VIII|          iuvenum animi, ne scripta nimis trivialia ac plebeii saporis,
11 IX  |       laborantes alios moveat; ita nimis secure ac frigide absque
12 IX  |            dignoscuntur. Iidem cum nimis audacter ac palam quaestus
13 IX  |     movebat formae meae examinatio nimis curiosa: Porro quaestiones
14 IX  |       vitium istud oritur ex acuto nimis nonnullorum visu, quo fit,
15 IX  |            terrestribus, ob lumina nimis arguta, nullius fere usus
16 IX  |            nonnullos, qui ob lumen nimis lynceum caecutientes plus
17 IX  |  viderentur, ac si metus esset, ne nimis sero venirent. Hinc ardere
18 IX  |        adeo occupatione canescere, nimis durum atque acerbum mihi
19 IX  | consuetudinis huius plena abolitio nimis ardua plerisque videretur,