Liber,  Caput

 1   III,  10|      non desperasset; non autem uitae cupiditate sed rei publicae
 2   III,  15|       coegit Romanosque ad spem uitae quasi ab inferis reduxit.
 3    IV,  11|      amicus populi Romani, anno uitae nonagesimo septimo mortuus,
 4  VIII,  8 |     miliario ab Vrbe duodecimo, uitae anno septuagesimo septimo,
 5  VIII,  11|     laudare possit. A principio uitae tranquillissimus, adeo ut
 6  VIII,  11|   Stoicae, ipse etiam non solum uitae moribus, sed etiam eruditione
 7  VIII,  14|     octauo decimo anno imperii, uitae sexagesimo primo, et omnibus
 8    IX,  28|     fastigio sponte ad priuatae uitae statum ciuilitatemque remearet;
 9     X,  6 |      fere post quartum decimum, uitae proxime sexagesimum, occidit,
10     X,  12|    diuersis proeliis uictus uim uitae suae apud Lugdunum attulit
11  XIII,  1 | missusque Honorio truncata manu uitae relictus est. Heraclianus
12  XIII,  10|        mense sex et septuaginta uitae annis expletis, ex quibus
13   XIV,  7 |    usque deleret. Tum Attila de uitae fiducia iam desperans ex
14    XV,  2 |      alioque eius germano digno uitae multauit excidio. ~
15    XV,  20|     apud urbem Constantinopolim uitae terminum accepit. ~EXPLICIT
16   XVI,  12|       inmatura morte praeuentus uitae subtractus est. Cuius mater