Caput

 1 4 |  sanctificauit, quod ipsa sanxit natura? Quid eo laudabilius, quod
 2 5 |          Si qua fuisset in rerum natura sanctior copula, si quod
 3 6 |       multo amplius damnauit. Si natura poenam non effugit, ne uoluntas
 4 6 |       damnantur quorum uoluntati natura defuit, quid commerentur
 5 8 |    matrimonium? Nihil enim tam a natura, non hominibus modo, uerumetiam
 6 11|        et Veneris stimulos non a natura, sed peccato profectam.
 7 11|          unde illi stimuli? an a natura an peccato? Mirum ni a natura.
 8 11|    natura an peccato? Mirum ni a natura. Postremo nos imaginatione
 9 11|     foedum reddimus, quod suapte natura pulchrum ac sanctum est.
10 11|         opinione uulgi, sed ipsa natura uelimus expendere, qui minus
11 11|       sit ulla dicenda, quae cum natura pugnet, unde nisi proficiscatur,
12 11|    abhorres quod Deus instituit, natura sanxit, ratio suadet, diuinae
13 11|        qua nulla possit in rerum natura inueniri, neque maior neque
14 11|      gratum senectutis solacium. Natura homini quidem dulcis est
15 11| uoluptates proponere, quibus cum natura nihil uoluerit esse homini
16 12|                                  Natura enim unam duntaxat matrem,
17 12|    senectus imminet. Hac ratione natura prospexit ut in liberis
18 14|        hanc unam propagandi uiam natura esse uoluit, ut mutua mariti
19 14|         humanae leges hortantur, natura instigat, ratio ducit, honestas