abess-liber | licea-vota
bold = Main text
Pars grey = Comment text
1 II | nihil putasset) multum abesse respondit, ut hoc sit hominis
2 II | accedens, e gymnasio illum abire iussit, tanquam ea, quae
3 II | quidem, sed statim tamen abirent. Est enim Medicina, ut videtur,
4 I | ex amicis facti essetis abituri, nisi in eadem re consentiretis.
5 II | nos roget, Qua re nobis ablata, pecuniis non eger emus,
6 II | ob rem rationem illam non absolvisti: aurum et argentum, atque
7 I | rebus, quae suaves putantur, abstinere, atque hic propter intemperantiam
8 I | magnam rerum neccessariarum abundantiam esse: sic enim ipsi nulla
9 I | adeo statim rebus omnibus abundare. Ita sit, inquam, si quidem
10 II | ad alia quaedam huiusmodi abuti posse? Mihi sane quidem
11 I | illum dicere crederet. Quin accessit ad eum quidam admodum adolescens,
12 II | sint utilia, nunquam contra accidere posse, ut sint inutilia.
13 I | rationem eorum quae dicebat, accipere. Qua quidem in re multo
14 II | si et Medicina pecuniis acquiramus nobis et pecuniae utiles
15 II | Quare, si quidem virtus acquiri potest, nihil aliud videris
16 II | siquidem virtus auditu acquiritur, eoque nos ad disciplinas
17 II | illa, quae iam illi adsint, acquiruntur? Mihi quidem non videtur.
18 II | praeterea aliquas malarum rerum actionues, aliquas vero bonarum esse
19 I | argentum. Hunc ego, videns eo adductum iam esse, ut plura de hominis
20 II | quo Medicinae scientiam adipiscatur, quove possit, quum prius
21 II | alia quampiam scientiam adipisci, quum necesse sit vel ab
22 II | nunc percurris, multo magis admirer? Dixi igitur ego. Videris
23 I | Quin accessit ad eum quidam admodum adolescens, et facetus:
24 II | tanquam ea, quae non essent adolerscentibus commoda, et si non commoda,
25 II | quum dixissem, Prodicus in adolescentem est invectus, ut illum ulcisceretur,
26 I | Syracusanorum legati casu advenerunt. Quare nobis Erasistratus
27 I | falsos: quos qui dicta homo adversarios ita circumscribat, ut persuadeat,
28 II | praesentes sunt, persuadeas: sed adversarium etiam nunc inducas, ut tecum
29 II | architectis utilia esse ad aedificandam domum diceres? Dicerem profecto.
30 II | esse, quibus illi ad domus aedificationem utuntur, lapides, lateres,
31 II | etiam, quibus illi domum aedificent, quibusque haec, ligna,
32 II | nunc, demonstrans, atque aegre ferens, vanum videri, quod
33 I | sanitas pluris est quam sint aegri pecuniae. Nullus est enim,
34 I | Sani igitur, inquam ego, aegris sunt ditiores: si quidem
35 II | variis rebus egemus, quando aegrotamus, an quando valemus? Quando
36 II | longe meliorem esse quam aegrotantis. Sed utrum pluribus, et
37 II | status sit potior, qundo is aegrotat, an quando valet. At hoc,
38 II | Apparet. Si Medicina potest aegrotum morbo liberare, an interdum
39 II | inquam, sine igne possemus aeneam statuam facere, nihil ignis
40 II | quibus ad aliquod opus utimur aequae sunt usui: ut omnia, quae
41 II | pellibus, quae sisúra dicitur, aestimaret: quippe quod in hac sibi
42 I | indicans, sanitatem sibi pluris aestimari. Neque enim praeponeret,
43 II | et nobis contra vilius aestimentur vel pelles, quae Carthaginensibus
44 I | ager, qui duobus talentis aestimetur. Cui sit ager, inquit, existimo.
45 I | ut, quum primum ad eam aetatem pervenerint, qua sibi intelligere
46 II | alibi nullius sit pretii. In Æthiopia autem lapidibus insculptis
47 I | ego, quum Eryxiam ita esse affectum cognovissem, cavens, ne
48 I | Eryxias, et tanquam si iniuria affectus fuisset, iratus aspiciens:
49 II | Homeri canunt, audis gaudio affici: quando nulla tibi harum
50 I | quum et amicissimi, et affines sitis: Ego igitur, quantum
51 II | Prodicus, sed superiora illa affirmabat. Quare dixit ille: Utrum
52 II | dicam. At hoc tamen nos affirmamus, illi scientiam inesse non
53 II | postquam nec consentire, nec affirmare possumus, utrum haec utilia,
54 I | rudiorem, sed sapientiorem esse affirmares, ob id tamen nihilo esse
55 I | neminem esse qui non idem affirmet. Opinor ego quoque inquit
56 II | cui prius inscitia non affuerit: nec sanitatem cui morbus:
57 I | Nos igitur posthac cautius agemus. Et mehercule tu benfacis,
58 I | igitur, inquam, Critias, aggredere, ut es professus, facere,
59 I | pertinere, cur ad dicendum non aggrederis, Virum acquirere divitias
60 I | invictae, donec eas aliquis aggressus funditus extinguat. Sic
61 I | facultatem possit, si quis agriculturam longe lateque velit exercere:
62 I | divitias nigrum sit, an album: nec utrum leve sit, an
63 II | sunt illa, quae exercent aleatores, vinolenti, et helluones:
64 | alias
65 | alibi
66 | alios
67 | aliqua
68 | aliquam
69 | aliquando
70 | aliquibus
71 | aliquo
72 | aliquod
73 | alium
74 | alius
75 I | bene et ipse de se, et de altero deliberare, et constituere,
76 I | vestrumque uterque putat se posse alterum inducere, ut consentiat,
77 I | modo divitias acquirere m alum esse putaret, et bonum.
78 I | contendentes, inimici ex amicis facti essetis abituri, nisi
79 I | atque id ipsum, quum et amicissimi, et affines sitis: Ego igitur,
80 I | commodissime et sua ipsius, et amicorum negotia conficiat? quid
81 II | est vel maximi stateris amplitudo: id vero, quod ill igatum
82 II | inquam ego, restat adhuc, ut animadvertatur, quales sint pecunia, e
83 II | quae habent animam, sunt animalia: sed animalium quoddam genus
84 II | animam, sunt animalia: sed animalium quoddam genus Hominem vocamus.
85 II | usui: ut omnia, quae habent animam, sunt animalia: sed animalium
86 II | homines erga philosophiam sint animati: si quidem Prodicus haec
87 II | haec inutilia ad idem opus appareant, nonne sit necesse contra
88 II | utilia, esse pecunias nobis apparuit, Quare necesse est, ut nobis
89 II | quoddam res eas, quas pecunias appellamus: videtur reliquum esse,
90 I | inquit, o Socrates non arbitrabar oportere inter nos sermones
91 I | illum esse dicat. Hunc ego arbitratus non parvis de rebus verba
92 II | divitias acquirere aliud esse arbitretur. Ex hac quidem ratione,
93 I | repetam. Iam res ita, ut arbitror, fuit. Illum adolescens
94 II | Talia putantibus, quales arces tenent.~Nunc prorsus, inquit
95 I | Praeclare vero, inquit, mihi Archilochus illud videtur cecinisse. ~
96 II | consideremus. Haec ne tu architectis utilia esse ad aedificandam
97 II | sophisten, et nimium sibi arrogantem, te vero politicon, et virum
98 I | aliam quampiam huiusmodi artem bene et pulchre possit pertractare,
99 II | inquma ego, et in aliis artificiis utilia sunt non solum haec,
100 II | numerum cadentia, ad ipsorum artificium u tilia videri prohiebt.
101 I | affectus fuisset, iratus aspiciens: Tu, inquit, o Socrates,
102 II | se invenientem acquirere? Assensit adolescens, ac mox inquit,
103 I | ditior. Ista quoque est assensus. Sed si tibi, inquam, aliquis
104 II | invenire possumus? Si quis Athenis eorum lapidum, qui sunt
105 | Atqui
106 II | quod ad corporis voluptates attinet, et vehementiores sunt,
107 II | qui versus Homeri canunt, audis gaudio affici: quando nulla
108 I | ille, quam Prodicus, ab auditoribus est consecutus. An eum nobis
109 II | videntur. Nonne igitur apparet auditum nobis ad virtutem utilem
110 II | virtutem videatur, si quidem auditus saepe per Medicinam recuperatur?
111 II | an si quam minimis, et aum paucissimis indigeat? Hoc
112 I | domum possideat, atque domus auri et argenti sit plena, rei
113 | aut
114 I | sunt affecti. Nisi aliquis bellum et quidem ingens gesturus,
115 I | agemus. Et mehercule tu benfacis, qui nos mones. Sed tu ipse,
116 II | actionues, aliquas vero bonarum esse dicerem. An igitur
117 II | petis, quam ut honestus bonusque fias: siquidem res honestis
118 II | infinitum quendam numerum cadentia, ad ipsorum artificium u
119 I | valde expetantur, vos vero caetera quidem consentientes, hac
120 II | re nihil inauditum, nihil caeteris hominibus novum proferam.
121 I | valetudinis causa, cibo, et potu, caeterisque rebus, quae suaves putantur,
122 II | sit dives, quam si multos calculos ex his, qui sunt in montibus,
123 I | verum dicere oporteat, te Callia Hipponici filio ditiorem
124 II | perpetuo manere? Sed Prodicus callide (ut mihi videtur) suspicatus
125 II | quibus nunc egentes sumus, et calore, et frigore interdum, aliisque
126 II | tores, qui versus Homeri canunt, audis gaudio affici: quando
127 II | pulcherrimam, quam vestem ex caprinis pellibus, quae sisúra dicitur,
128 II | inesse putet. Nec nos quidem Carthaginensem nummum in pecuniis ponimus.
129 II | videbuntur: quum nummo huiusmodi Carthaginenses utantur. In pellicula nescio
130 II | aestimentur vel pelles, quae Carthaginensibus sunt pecuniae, vel ferrum,
131 I | quam in parva, et vili casa habitet: sapientiae vero
132 I | ipsi Syracusanorum legati casu advenerunt. Quare nobis
133 II | suspicatus quo sibi sermo casurus esset, ne cora omnibus,
134 II | videntur, quod popter eandem causam , propter quam aurum, et
135 I | dicis. Nos igitur posthac cautius agemus. Et mehercule tu
136 I | esse affectum cognovissem, cavens, ne maior aliqua obiurgatio
137 II | si, inquit Erasistratus, cavillaris, o Socrates, mihi tamen
138 II | Haud mehercule, inquam ego, cavillor. Sed cur vos usque ad haec
139 I | Archilochus illud videtur cecinisse. ~
140 II | sunt, inter divitias non censeantur: et nobis contra vilius
141 I | nequissimum et ditissimum esse censeat, nemo alium atque illum
142 II | hoc re ulla ditior esse censeatur? Non mihi quidem videtur.
143 II | pecunias non esse: illud quidem certe valde persuasum habeo, quae
144 I | inquam, sermonem Prodicus Ceus vir sapiens quum paulo ante
145 II | Quid? Si homini adsint cibi, portus, vestes, et alia,
146 I | necessaria, non habeat, cibos, potus, et vestes, et siquid
147 I | dicta homo adversarios ita circumscribat, ut persuadeat, qui sint
148 I | intelligere videnatur, iam tunc circumspiciant, unde divites fieri possint:
149 I | fuerant, non interfuisset, circunspiciens: Ego, inquit, o Socrates
150 I | fuerit profectus, nunquam civitas illa in nostra ditione ac
151 I | videtur) consilio, ut nostra civitatem decipiant. Interea, dum
152 I | gesturus, eo cum maxima classe fuerit profectus, nunquam
153 I | sed potius parvis hisce classibus irri tabitur ita, ut nobis
154 I | ego Eryxiam, quemadmodum coepi, interrogarem. An ipsi homines
155 I | qui, quum prope sedisset, coepit illum deridere, et illudere,
156 II | tibi ea causa percurri, ut cognoscas quemadmodum homines erga
157 II | utilia essent. Verum ego, cognoscens ei persuadere idem esse,
158 II | et boni esse videbatur, cognoscere, ubi, et quo pacto horum
159 I | Eryxiam ita esse affectum cognovissem, cavens, ne maior aliqua
160 I | decipiant. Interea, dum nos ita colloqueremur, ipsi Syracusanorum legati
161 I | qui ferat, facile possit collusores ita vincere, ut illi amplius
162 II | ipsum non parvum facinus committere, si hac in re offenderet,
163 I | optime deliberet, qua ratione commodissime et sua ipsius, et amicorum
164 I | faciant, nae multo ille commodius poterit auctionari, si cuius
165 II | scientia sibi res necessarias comparant, his illam similiter, atque
166 II | res ad vitam necesssarias compararare possimus. Quandoquidem igitur
167 II | re indigeat, ut eos sibi compararet? Haud mihi sane videtur.,
168 II | fecerit, res mihi bonas una compararit, necesse est. In his quidem
169 II | ad usus vitae necessarios comparatae: quaecunque vero contra
170 I | minimum peccare? Haec quoque concessit. Nunc omino iam nobis iidem
171 I | hosce sermones, quos nunc conferimus, iocosos esse: quod non
172 I | ipsius, et amicorum negotia conficiat? quid hoc esse dicemus?
173 II | aliis alia. Quod si velimus conquirere, quid sit tandem, quamobrem
174 II | quoque ex hac ratione esse cons tat, eos, quibus multae
175 I | Prodicus, ab auditoribus est consecutus. An eum nobis sermonem,
176 I | es professus, facere, ut consentiamus. At libenter, inquit, hunc
177 I | posse alterum inducere, ut consentiat, paratus sum, quantum possim,
178 II | necesse est. In his quidem non consentiebat Prodicus, sed superiora
179 I | vos vero caetera quidem consentientes, hac de re ta magna di screpetis,
180 I | abituri, nisi in eadem re consentiretis. Nunc vero, quum vos de
181 II | aliquid vobi adhuc superesse considerandum. Postquam enim concessum
182 II | ipso homine contemplans, consideret, uter status sit potior,
183 I | quidem (ut mihi videtur) consilio, ut nostra civitatem decipiant.
184 I | de altero deliberare, et constituere, quonam pacto optima faciat,
185 I | non modo emere, sed e tiam contemnant: cupressam vero, quae domui
186 II | quis hominem in ipso homine contemplans, consideret, uter status
187 II | valet. At hoc, inquit, multa contemplatione non eget. Fortasse enim,
188 I | in Socrate literam esse contendat: utrius sermo plus rationis
189 I | vero, quum vos de ea re contendatis, qua tota in vita uti sit
190 I | vel si de alia quapiam re contendentes, inimici ex amicis facti
191 I | perseveretis de malis et bonis contendere, atque id ipsum, quum et
192 I | maior aliqua obiurgatio et contentio fieret: Hunc, inquam, sermonem
193 I | praesens pro mea virili vois a contentione prohiberem: vel si de alia
194 I | Ita sit, inquam, si quidem contingat, ut sint homines, qui malint
195 II | inutilia sint, ea nec pecunias: contraque quae sint utilia, in his
196 II | sed quidvis potius, et contrarium faciant: quod si is qui
197 I | vos, quo pacto res habet, conveniat. Tu igitur, inquam, Critias,
198 II | sermo casurus esset, ne cora omnibus, qui intererant,
199 II | possimus dicere, Si morbi e corporibus removerentur, et nunquam
200 II | huiusmodi rebus, quibus ipsis ad corporios curam non ita, ut cibo,
201 II | dicat, esse etiam verissima credant. Eo igitur fortasse modo,
202 II | rationes hasce veras esse credat. Iures, inquit, licet: nam
203 I | est, inquit. Utro te modo credens ditiorem fore? Hoc. Nunc
204 I | potuerit, ut vera illum dicere crederet. Quin accessit ad eum quidam
205 II | igitur ego. Videris mihi Critia, me audiens non secus, quam
206 I | sibi ipse prodesse, neque cuiquam ex his qui praesentes sint,
207 II | habere cupimus, ut corporis cupiditatibus et necessitatibus ea, quorum,
208 I | igitur, inquit, iniustus, et cupidus, si dives sit, et argentum
209 II | quarum causa pecunias habere cupimus, ut corporis cupiditatibus
210 I | sed e tiam contemnant: cupressam vero, quae domui sit ornamento,
211 I | ut utilis, an ut inutilis curanda sit: atque haec non parva
212 I | tibi, inquam, aliquis horum daret optionem, utrum velles?
213 I | porticu Iovis Liberatoris deambularemus, ad nos Critias, et Erasistratus
214 I | consilio, ut nostra civitatem decipiant. Interea, dum nos ita colloqueremur,
215 II | inquam, hac ratione nobis declaratum est, quae propriae sint
216 | deinde
217 I | ipse de se, et de altero deliberare, et constituere, quonam
218 I | est, cuius possesor optime deliberet, qua ratione commodissime
219 II | ulcisceretur, eadem, quae tu nunc, demonstrans, atque aegre ferens, vanum
220 II | et a Diis, ut tibi bona dent, petis, haud nosti tamen,
221 II | Sed in hoc etiam magis deprehendentur. Nam si haec ad singula
222 I | existimabat, postquam manifesto deprehendit, se prius de acquirendis
223 I | prope sedisset, coepit illum deridere, et illudere, et mox etiam
224 II | ille vero multa, et valde desideret, eorumque indigeat: qualia
225 I | consentientes, hac de re ta magna di screpetis, pareterea de
226 I | interpellans interrogavit: Dic mihi Eryxia, tune divitias
227 I | ab eo rationem eorum quae dicebat, accipere. Qua quidem in
228 II | usui sunt, pecuniae sunt dicendae, ad usus vitae necessarios
229 II | si quidem Prodicus haec dicens, his, qui aderant, ita visus
230 II | eum vel ditissimum esse diceremus. Prorsus. Propter hoc utique,
231 I | studio equitandi veriora diceret, hoc est, quonam pacto quis
232 II | ratio de aliis quoque rebus dici potest. Constat. Nihil igitur
233 I | illum adhuc nescio quid dicrere, ita Critias interpellans
234 II | sunt omnes, nondum satis dictum. Quare age iam id primum
235 I | plura de hominis opibus dicturus videretur, ita rogavi: Quid
236 II | sed quales sint qui eam dicunt, spectari oportere. Et si,
237 II | An fieri potest, ut homo discat aliquid horum, quae sermone
238 II | sed velis, illam statim discens, posse, quae sunt Grammatici,
239 II | necesse sit vel ab alio discentem, vel per se invenientem
240 II | acquiritur, eoque nos ad disciplinas utimur? Apparet. Si Medicina
241 I | negligerem, nec inter vos discordes esse permitterem, si ita
242 II | contra nunc ita bene videris disputare, ut non solum his, qui praesentes
243 II | commoda, incommoda videlicet, disputaret. Haec iam tibi ea causa
244 II | excipiens: Nonne interdum nos disputatione, et offensione, multisque
245 I | esse, ac si duo de literis disputent: atque alter quidem, S,
246 I | quomodo res habeat, ut vos a dissensione revocarem. Nunc vero, quando
247 I | peritus essem, rogarem vos, ut dissensioni finem imponeretis. Puderet
248 I | dixi: Si quidem vos de hoc dissentiretis, uter vestrum de studio
249 II | ad haec bene et pulchre disserendo pervenistis, et reliqua
250 I | Sic igitur bene et pulchre disserer e Critias videbatur. Quare
251 I | de acquirendis divitiis disserimus, ostendi possit, unde id
252 I | nunquam civitas illa in nostra ditione ac potestate est ventura:
253 I | qui idipsum possideat, sit ditisssimus? Sit sane. Sed si iam nunc
254 II | dissentiatis. Nam vobis quam primum diversae videbuntur: quum nummo huiusmodi
255 I | quidem, inquit, acquirere diviatis esse bonum videtur. Volentem
256 I | Fortasse, inquam, et tu divitibus idem censes, rem quidem
257 II | ferens, vanum videri, quod dixerat, Diis supplicandum esse.
258 II | Grammatici, praestare. Haec quum dixissem, Prodicus in adolescentem
259 II | qui Musicam vel literas doceant, vel aliam quampiam scientiam
260 II | quam ut, quae nescias, docear is. Tunc ego dixi Prodico,
261 II | me simul res grammaticas doceret, et si Musicam, musicas:
262 II | vestibus, stragulis, et domibus utimur, possemus corporis
263 I | contemnant: cupressam vero, quae domui sit ornamento, et pentelicos
264 | donec
265 | dum
266 I | talenta, an cui sit ager, qui duobus talentis aestimetur. Cui
267 | earum
268 I | Et tu inquam ego, salve: ecquid novi nobis referas? Maxime:
269 II | nesciant, inutilem? Hoc dicam. Edaem quoque, inquam, ratione
270 I | divitem, si quidem minus efficiet, quae cupit, quum praesertim
271 II | ditissimi, quando plurimis rebus egeant, pessime affecti esse videantur.~
272 II | pluribus, et magis variis rebus egemus, quando aegrotamus, an quando
273 II | quibus corpus, quum gignatur egens, egeat necesse est. Nam
274 II | nobis ablata, pecuniis non eger emus, an posssimus dicere?
275 | ei
276 II | insanire, ut ex gymnasio sit eieectus. Tu vero contra nunc ita
277 I | plus rationis is habeat: eiusne, qui A dicat: an illius,
278 II | quum nihil in ea prius elaboraris, sed velis, illam statim
279 II | ac lapidem, quod dicitur, elixare, sed hosce, inquam, sermones
280 I | egentes et optent, et libenter emant. Si quis igitur sit peritus
281 I | eam rem homines non modo emere, sed e tiam contemnant:
282 II | ablata, pecuniis non eger emus, an posssimus dicere? Quod
283 II | virtus auditu acquiritur, eoque nos ad disciplinas utimur?
284 II | multa, et valde desideret, eorumque indigeat: qualia sunt illa,
285 I | quidem, inquam ego: sed eosne hominum felicissimos possumus
286 I | sint separatim, mancipia, equi, aurum, et argentum. Hunc
287 I | quonam pacto quis optime equitet, atque ego huiusce rei peritus
288 II | quidem, qui sciant, quo pacto equo uti oporteat, utilem esse:
289 II | imperitus, sed possideat equos ob isd sibi inutiles, si
290 II | roget, an cuilibet homini equum esse utilem putemus: Tune
291 I | et Erasistratus Phaeacis Erasistrati fratris filius, venerunt:
292 | erat
293 | erit
294 I | Tum vero ridens simul, et erubescens Eryxias, et eos, qui aderant,
295 | es
296 II | vero, quae usui sunt, genus ese quoddam res eas, quas pecunias
297 II | potentiorenm existimamus hominem esee, si quam plurimis ad vestitum,
298 II | utiles, eas nobis pecunias ess e. At haec illum ratiuncula
299 I | ego huiusce rei peritus essem, rogarem vos, ut dissensioni
300 I | inimici ex amicis facti essetis abituri, nisi in eadem re
301 | Esto
302 II | ita viverre, ut nunquam esuriat, neque sitiat, interdum
303 I | et illudere, et mox etiam excitare, volens ab eo rationem eorum
304 I | audire? utrum quae Siculi exerceant, an quo pacto illi erga
305 II | qualia sunt illa, quae exercent aleatores, vinolenti, et
306 I | agriculturam longe lateque velit exercere: isque talis, qualis alius
307 II | quique ex his rebus mercedem exigentes, sibi ea, quae sunt ad vitam
308 I | magna quadam re privatum existimabat, postquam manifesto deprehendit,
309 II | feliciorem et potentiorenm existimamus hominem esee, si quam plurimis
310 I | hominum felicissimos possumus existimare, qui quam optime faciant?
311 II | et virum magni faciendum existimarunt. Unde postea putant, non
312 II | divitias acquirere esse bonum existimat, quomodo idipsum habeat.
313 I | profecto, inquit, si aliter existimem: quum opinor neminem esse
314 I | peccat. Unde fit, ut magis expediat homini non esse divitem,
315 II | paratus sum vobiscum simul expendere. Quamobrem dicat is nobis,
316 I | haec, inquam, tam valde expetantur, vos vero caetera quidem
317 II | indigemus, importare, aut exportare possumus. Quare nobis inutilis
318 I | aliquis aggressus funditus extinguat. Sic igitur et Syracusani
319 II | quis me nunc Grammaticum faceret,, necesse esset, ut ille
320 I | quidam admodum adolescens, et facetus: qui, quum prope sedisset,
321 II | facere, nihil ignis ad eam faciendam indigeremus: et si nihil
322 II | politicon, et virum magni faciendum existimarunt. Unde postea
323 II | videri ipsum non parvum facinus committere, si hac in re
324 II | festinanter veniens, vota facis, et a Diis, ut tibi bona
325 I | contendentes, inimici ex amicis facti essetis abituri, nisi in
326 I | sic enim ipsi nulla sit facultas peccandi, neque si maxime
327 I | ager ita latus, ut dare facultatem possit, si quis agriculturam
328 I | nihilo magis veros, quam falsos: quos qui dicta homo adversarios
329 II | vero quid dicemus? Utrum feliciorem et potentiorenm existimamus
330 I | et qui optimi faciunt, et felicissimi, et ditissimi, si quidem
331 I | inquam ego: sed eosne hominum felicissimos possumus existimare, qui
332 I | quidem, o Socrates, homini felicitas esse plurimi v idetur. Nec,
333 I | persimileis esse, quos qui ferat, facile possit collusores
334 II | demonstrans, atque aegre ferens, vanum videri, quod dixerat,
335 II | magnum pondus huiusmodi ferri possideat, is esse dives
336 II | Lacedaemonii vero nummo ex eo ferro, quod inutile sit, utuntur:
337 II | Carthaginensibus sunt pecuniae, vel ferrum, quo pro nummo Lacedaemonij
338 I | sedeamus? Adhuc enim sum de via fessus heri Megara profectus. Ita
339 II | inquam, saepe in urbem festinanter veniens, vota facis, et
340 II | sunt, sine quibus illa non fiant, nisi prius haec adsint,
341 II | quam ut honestus bonusque fias: siquidem res honestis viris,
342 II | rationibus nullam prorsus fidem habebat, si non haec omnia
343 I | quippe quum patres hoc primum filiis mandent suis, ut, quum primum
344 I | oporteat, te Callia Hipponici filio ditiorem esse diceres. At
345 I | Phaeacis Erasistrati fratris filius, venerunt: quorum Erasistratus,
346 I | rogarem vos, ut dissensioni finem imponeretis. Puderet enim
347 I | leviter irritae provocentur, fiunt invictae, donec eas aliquis
348 I | quae cupit, quum praesertim flagitiosa cupiat. Aegrotare praeterea
349 I | te modo credens ditiorem fore? Hoc. Nunc utique nobis,
350 I | Erasistratus Phaeacis Erasistrati fratris filius, venerunt: quorum
351 II | necessitatibus ea, quorum, frequenter indigemus, suppeditare possimus.
352 II | egentes sumus, et calore, et frigore interdum, aliisque rebus,
353 I | quasi ipse his, quae dicta fuerant, non interfuisset, circunspiciens:
354 I | gesturus, eo cum maxima classe fuerit profectus, nunquam civitas
355 | fuerunt
356 I | tanquam si iniuria affectus fuisset, iratus aspiciens: Tu, inquit,
357 | fuit
358 I | donec eas aliquis aggressus funditus extinguat. Sic igitur et
359 II | necesse sit, eas usui esse, si futurae sint pecuniae, hoc ex omnibus
360 II | versus Homeri canunt, audis gaudio affici: quando nulla tibi
361 I | ij possunt res rectissime gerere, et minimum peccare? Haec
362 I | peccant: quique plurima recte gerunt? Maxime quidem. Qui mala
363 I | bellum et quidem ingens gesturus, eo cum maxima classe fuerit
364 II | rebus, quibus corpus, quum gignatur egens, egeat necesse est.
365 I | talis, qualis alius in tota Graecia non ita facile reperiri
366 I | quidem, sed omnium maxima Graecis esse videantur: (quippe
367 II | proficiscens, roges ut tibi Grammaticam scientiam tradat, quum nihil
368 II | esset, ut ille me simul res grammaticas doceret, et si Musicam,
369 I | nec utrum leve sit, an grave, sed utrum malum sit, an
370 I | quis igitur sit peritus gubernator, neque medicinam, vel aliam
371 I | vincere, ut illi amplius non habeant , quid ad eos obiicere possint.
372 II | rationibus nullam prorsus fidem habebat, si non haec omnia utilia
373 I | possidet, ita ditissimus habendus videtur. Videtur, inquit.
374 I | quam Regis magni pecunias habens, aegrotare: manifesto videlicet
375 II | quidem certe valde persuasum habeo, quae nobis inutilia sint,
376 I | oportere inter nos sermones eos haberi, quos qui dicat, neque sibi
377 I | propterea quod si quid habes, viges: sin nihil, iaces:)
378 I | inter vos, quo pacto res habet, conveniat. Tu igitur, inquam,
379 I | quam in parva, et vili casa habitet: sapientiae vero usu haud
380 II | tradat, in quibus tamen nihil habuerit negotij: propterea quod
381 II | rebus inter nos utimur? an hae quoque (nam manifesto usui
382 II | affici: quando nulla tibi harum rationum videtur esse vera.
383 II | aleatores, vinolenti, et helluones: quae quidem omnia nihil
384 II | sensu sit privatus? Haud hercle mihi videntur. Nonne igitur
385 I | Adhuc enim sum de via fessus heri Megara profectus. Ita fiat,
386 II | nos Lycabettum possideat. Hinc planum fit, horum singula
387 I | dicere oporteat, te Callia Hipponici filio ditiorem esse diceres.
388 I | quidem viris, et bonis, hisque, qui ubi nummis uto oporteat,
389 II | recita tores, qui versus Homeri canunt, audis gaudio affici:
390 II | si quis hominem in ipso homine contemplans, consideret,
391 I | quidem, inquam ego: sed eosne hominum felicissimos possumus existimare,
392 II | propter hoc ditiores: ut neque honesta, neque turpia sunt omnibus
393 I | ostendi possit, unde id honeste fiat, et utrum sit bonum,
394 II | At paulo an te nonne viri honesti, et boni esse videbatur,
395 II | si quis apud nos plurimos huiscemodi nummos possideat, nihilo
396 I | optime equitet, atque ego huiusce rei peritus essem, rogarem
397 I | habes, viges: sin nihil, iaces:) quum haec, inquam, tam
398 II | quemadmodum, si ad Grammatici ianuam proficiscens, roges ut tibi
399 | Idcirco
400 I | felicitas esse plurimi v idetur. Nec, male quidem, inquam
401 I | ego, nunquid is, qui sap ientiam teneat, si horum sit indigens,
402 II | amplitudo: id vero, quod ill igatum est, nemo, praeter eos,
403 II | quidem igitur, inquam, sine igne possemus aeneam statuam
404 II | aeneam statuam facere, nihil ignis ad eam faciendam indigeremus:
405 II | quidem sunt pecuniae, et ii, qui haec tenent, divites:
406 I | concessit. Nunc omino iam nobis iidem videntur esse et sapientissimi
407 II | pecuniae videntur esse, nonne ili soli sint utilia, qui sciat
408 II | amplitudo: id vero, quod ill igatum est, nemo, praeter
409 | illic
410 I | tunc recens ex Sicilia, illisque locis erat, propius accedens,
411 I | coepit illum deridere, et illudere, et mox etiam excitare,
412 I | non sit, nec habeat unde impendat, haud ita facile potest,
413 I | sit, et argentum possit impendere, facile peccat: sin dives
414 I | vos, ut dissensioni finem imponeretis. Puderet enim me, nisis
415 II | argento, ea, quibus indigemus, importare, aut exportare possumus.
416 II | quidem iudices testimonio improbi moveantur, sed quidvis potius,
417 II | honestus, et probus, alter vero improbus esse videatur, haud sane
418 II | Socrates, hac de re nihil inauditum, nihil caeteris hominibus
419 II | commoda, et si non commoda, incommoda videlicet, disputaret. Haec
420 I | aegrotare: manifesto videlicet indicans, sanitatem sibi pluris aestimari.
421 II | nisi et nos his ad hoc indigeamus? Ita censeo. Necessarium
422 I | auctionari, si cuius rei indigebit, ob idque volet ipsam, et
423 I | ientiam teneat, si horum sit indigens, hoc, quod dicis, patiatur:
424 II | videtur, quando minimis rebus indiget: sic quoque fiet, si duo
425 II | sed adversarium etiam nunc inducas, ut tecum sentiat. Ut in
426 I | nugari, ut nemo illorum induci potuerit, ut vera illum
427 I | Sed tu ipse, qui novum inducis sermonem quique censes ea,
428 II | paramus: ut haec omnia in infinitum quendam numerum cadentia,
429 I | aliquis bellum et quidem ingens gesturus, eo cum maxima
430 I | quapiam re contendentes, inimici ex amicis facti essetis
431 I | bonum, et quidem ita, ut inimicitias inter vos suscepturi videamini,
432 II | opus est, qualia quae ab initio sint, talia perpetuo manere?
433 I | autem Eryxias, et tanquam si iniuria affectus fuisset, iratus
434 I | mores civitatis et leges, iniustene tibi agere an non, videtur?
435 I | An ipsi homines iusti et iniusti esse videantur. Videntur
436 I | agere. Homo igitur, inquit, iniustus, et cupidus, si dives sit,
437 II | doctrina posse, an esse innata hominibus videtur? Doctrina
438 II | esse utilia. Nonne igitur, inquma ego, et in aliis artificiis
439 I | acquirere esse bonum existimas? Insaniam profecto, inquit, si aliter
440 II | qui aderant, ita visus est insanire, ut ex gymnasio sit eieectus.
441 II | Iures, inquit, licet: nam insanirem prorsus, si vera haec esse
442 II | Æthiopia autem lapidibus insculptis utuntur, quibus nulla in
443 II | propterea quod ita me ex insipientem sapientem fecerit, ut si
444 II | neque Medicina, neque illius instrumentis indigeremus: possimus dicere,
445 II | id, quod in promptu est, intelligat, hominis valentis statum
446 I | aetatem pervenerint, qua sibi intelligere videnatur, iam tunc circumspiciant,
447 I | videnturne homines quidam esse intemperantes? Videntur. Si melius igitur
448 I | abstinere, atque hic propter intemperantiam non possit, utilius omnino
449 II | esset, ne cora omnibus, qui intererant, refutatus videretur (nam
450 I | quae dicta fuerant, non interfuisset, circunspiciens: Ego, inquit,
451 I | quid dicrere, ita Critias interpellans interrogavit: Dic mihi Eryxia,
452 I | Eryxiam, quemadmodum coepi, interrogarem. An ipsi homines iusti et
453 II | nummo ex eo ferro, quod inutile sit, utuntur: et qui magnum
454 II | his vero qui nesciant, inutilem? Hoc dicam. Edaem quoque,
455 II | Prodicus in adolescentem est invectus, ut illum ulcisceretur,
456 II | alio discentem, vel per se invenientem acquirere? Assensit adolescens,
457 II | nonne ita facile, et statim invenire possumus? Si quis Athenis
458 II | videamus. An igitur facilius inveniri poterit, quod quaerimus,
459 II | pecuniis utimur, et ad quid inventa sit pecuniarum possesio,
460 II | Medicinae ad morbos depellendos inventae? Sic enim fortasse nobis
461 I | irritae provocentur, fiunt invictae, donec eas aliquis aggressus
462 I | sermones, quos nunc conferimus, iocosos esse: quod non vere putes
463 I | Eryxias Stiriaeus in porticu Iovis Liberatoris deambularemus,
464 II | Quandoquidem igitur scientiae ipsae utiles nobis ad hoc videntur,
465 | ipsam
466 | ipsius
467 | ipsorum
468 I | iniuria affectus fuisset, iratus aspiciens: Tu, inquit, o
469 I | potius parvis hisce classibus irri tabitur ita, ut nobis quam
470 I | vespae: quae si leviter irritae provocentur, fiunt invictae,
471 II | sed possideat equos ob isd sibi inutiles, si quis ipsum
472 I | pluris sit, quam sanitas, isne, qui idipsum possideat,
473 II | Ut enim homo unus ipse se ispo tunc melius habere videtur,
474 I | lateque velit exercere: isque talis, qualis alius in tota
475 | Ista
476 II | videatur, haud sane quidem iudices testimonio improbi moveantur,
477 I | faciant? Possumus, meo quidem iudicio. Nonne igitur illi optime
478 II | indigere? Constat ut ego iudico. Necessarium quoque ex hac
479 II | facit. Videor mihi tamen iurare posse, Critiam nullo pacto
480 II | hasce veras esse credat. Iures, inquit, licet: nam insanirem
481 II | e gymnasio illum abire iussit, tanquam ea, quae non essent
482 I | interrogarem. An ipsi homines iusti et iniusti esse videantur.
483 II | sunt in montibus, habeat. Lacedaemonii vero nummo ex eo ferro,
484 II | vel ferrum, quo pro nummo Lacedaemonij utuntur: nonne ita facile,
485 II | quibus nulla in re vir Laconicus uti posset. Verum apud Scythas,
486 II | persuadere idem esse, ac lapidem, quod dicitur, elixare,
487 II | pretii. In Æthiopia autem lapidibus insculptis utuntur, quibus
488 II | mihi quidem videtur. Sed si lapidis Lychnitae mille pondo haberet,
489 II | possumus? Si quis Athenis eorum lapidum, qui sunt in foro, quibusque
490 I | quis agriculturam longe lateque velit exercere: isque talis,
491 II | aedificationem utuntur, lapides, lateres, ligna, et siquid aliud
492 I | ditissimus, cui sit ager ita latus, ut dare facultatem possit,
493 I | quidem in re multo plus laudis ille, quam Prodicus, ab
494 I | colloqueremur, ipsi Syracusanorum legati casu advenerunt. Quare nobis
495 I | futura. Nunc vero illi ad nos legatos miserunt, eo quidem (ut
496 I | contra mores civitatis et leges, iniustene tibi agere an
497 I | sit, an album: nec utrum leve sit, an grave, sed utrum
498 I | quam sint vespae: quae si leviter irritae provocentur, fiunt
499 II | Medicina potest aegrotum morbo liberare, an interdum nobis et Medicina
500 I | Stiriaeus in porticu Iovis Liberatoris deambularemus, ad nos Critias,
|