bold = Main text
Pars grey = Comment text
1 II | ut tu non vel necessario aberraris? Fortasse, dixit, erravi:
2 I | hoc audito, decet hinc abire. Nunc tamen hoc non facitis,
3 II | homines neque condemnes, neque absolvas. Alter igitur, absurdum
4 I | accusatorem audiri prius quam absolveret, vel condemnaret. Nam qui
5 | ac
6 II | iam res declarata fuerit. Accedit et illud, inquit. Si monstrabunt
7 I | quae praestantissimis viris accidere consentaneum non est. Illi
8 II | Paulo ante quidam alterum accusabat, quod argentum sibi neque
9 II | Atque ille quidem, qui accusabatur, se defendebat: alius vero
10 II | non persuaserunt, minime accusant? Tunc alius, qui praesens
11 II | quam ob rem iuste illum accusare possis? Non possum dicere.
12 II | habet? At hoc, ait, ego non accuso, sed quod cito credit falsa
13 II | ostendissetque, non illum magis acusasses? Prorsus, inquit. An propterea
14 II | Hos igitur ego audiens, addubitabam, nec, quid iudicarem, habebam.
15 II | enim puto, inquit ille, adduci te posse, ut existimes hominem
16 II | dicebat. At quidam ex his, qui aderant, dixit: Ego vero putabam
17 I | eorum, qui consilium dant, adest quidem, tanquam id facere
18 I | Legislator iussisset vel tempus adversariorum utrique dari, vel iudices
19 I | facere quae nihil utilitatis afferant? Neque igitur imperitorum
20 II | persuasit? vel potius quid afferri potest, quam ob rem, qui
21 II | quidem, qui praesentes erant, affirmabant, priorem vera dicere. Quaero
22 II | ignotos tibi non placet affirmare. Mihi vero, inquit, non
23 I | ad dandum consilium vobis aggrediuntur, ea nosse, de quibus dant
24 II | dicentibus fidem habet? At hoc, ait, ego non accuso, sed quod
25 II | vituperare oportet, ut is, aliique amici, qui vituperantem
26 | aliis
27 II | quid iudicarem, habebam. Alij quidem, qui praesentes erant,
28 | aliorum
29 | alios
30 | aliqua
31 | aliquo
32 | aliquod
33 | aliquos
34 II | possent, ab eodem vero, atque altero simul, qui mentiatur, doceri
35 II | ambo loquentes ostendant, amboque confuse (volunt enim utrunque
36 II | oportet, ut is, aliique amici, qui vituperantem audiant,
37 I | praesens vidisset, neque ex amicis, qui vidissent, quibusque
38 I | forte, quum homo quidam amicum repraehenderet suum: propterea
39 I | quidnam possit, vehementer animi pendeo. Nam utrum eos, qui
40 I | eorum studium, qui inducunt animum his de rebus consilium dare,
41 | ante
42 II | illi vero minime credibilia arbitrabuntur, et neutri errabunt? Absurdum
43 I | Neque vos hoc concessuros arbitror. Quum igitur illa, quae
44 II | alterum accusabat, quod argentum sibi neque commodare, neque
45 II | posse respondit. Quidam arguebat hominis inscitiam, quod
46 I | igitur, ut eos, qui nesciunt, audiatis, convenire, tanquam aliquid,
47 II | cognoscat? Hos igitur ego audiens, addubitabam, nec, quid
48 II | Quapropter qui illum solum audiet qui fieri poterit, ut rem
49 I | defensorem quam accusatorem audiri prius quam absolveret, vel
50 II | Nunquam decernas, audis nisi tu prius ambos.~Hoc
51 I | quod a multis dicitur, audisse. Quidnam? inquit. ~
52 I | credere, audisset: quum ne audita quidem utriusue causa, accusatori
53 I | consilium omnes? Quare vos, hoc audito, decet hinc abire. Nunc
54 I | aequaliter utranque partem audituros, nisi iustius, meliusqe
55 I | prius utrunque litigatorem audiverit? Collatas enim rationes,
56 I | causas veluti purpuram, et aurum longe potius est iudicari.
57 I | possitis: atque id ipsum tam brevi, et tam multos: quum praesertim
58 II | oportebat, quid esse potest causae, cur tu non putes erasse,
59 I | Nam qui possit aliquis vel causam bene, vel homines probe
60 II | quibuslibet credens. Sed si tarde cecidisset prius, quam consideraret,
61 II | tarde perciperet. Etenim censeo, inquit ille. Quid igitur
62 II | putabam te eum esse, qui censeres multo pluris faciendum esse
63 I | ab ipsis persuasi sint, certa esse, futurumque, ut neque
64 II | is indignari possit? Is certe, inquit, quem putat ille
65 II | aliquid dicentibus crederet. Civibus enim, et domesticis dicentibus
66 I | unusquisque vestrum ferre cogitat, possint efficere. Hoc enim
67 II | fieri poterit, ut rem non cognoscat? Hos igitur ego audiens,
68 II | siquidem, uno loquente, cognosci non posset, utrum vera,
69 I | utrunque litigatorem audiverit? Collatas enim rationes, et causas
70 II | qui tibi non credidit, nec commmodavit, erravit: Tu vero, qui non
71 II | Neque, quod male utentibus commodandum non sit, potes dicere? Immo
72 II | quod argentum sibi neque commodare, neque credere voluisset.
73 II | qui non persuasisti, ut commodaret, non errasti? Quid enim,
74 II | si tibi male utenti non commodavit? Nihil, respondit, ut videtur.
75 II | uterque, tunc et uterque commonstrabit. Quamobrem dicet hic quidem
76 I | unum faciat? Neque vos hoc concessuros arbitror. Quum igitur illa,
77 II | tam temere homines neque condemnes, neque absolvas. Alter igitur,
78 II | loquentes ostendant, amboque confuse (volunt enim utrunque separatim
79 I | praestantissimis viris accidere consentaneum non est. Illi enim sciunt,
80 II | uti debeat, nec tamen id consequatur, qui non iure is indignari
81 II | Nonne prius arbitraris considerandum esse, an vera dicant? Ego
82 I | sed mihi in mentem venit considerare, quid concilium vestrum,
83 II | tarde cecidisset prius, quam consideraret, non errasset? Sine dubio,
84 I | periti nunquam sibi ita constituent, ut consilium non recte
85 II | dicerent, dubitabam ego, nec constituere poteram, quibus credere,
86 I | dant, ad dandum consilium constituetis? at hi non magis quam furiosi
87 I | rerum poeniteat, de quibus consulant, et de quibus suffragium
88 I | hi non magis quam furiosi consulendi sunt. Sed si neque de peritis,
89 I | quid oportet vos amplius ad consulendum convenire? unusquisque enim
90 I | contra nescitis, quomodo consultare potestis: vel quid utilitatis
91 I | consilium iubes. Ex illorum enim consultatione felicitas, ex horum vero
92 I | Quum igitur illa, quae in consultationem veniunt, sint eiusmodi,
93 I | convenisse: postquam vero conveniretis, existimare sententiam vobis
94 I | dicetis evenire, ut et nos non credamus, et ipsos saepe earum rerum
95 II | res incredibiles dicunt, credat. Ita sane, inquit. An igitur
96 I | propterea quod cuidam accusatori credebat, quum defensorem nondum,
97 II | celeriter, et quibuslibet credens. Sed si tarde cecidisset
98 II | iisdem dicuntur, ij quidem credent, illi vero minime credibilia
99 II | tu non quibuslibet putas credi oportere, ignotis ut convenit
100 I | dant consilium. Si enim credidissetis eos, qui dant consilium,
101 I | dent, audire. Non enim creditis eos, qui ad dandum consilium
102 I | cogitatis, quae decrevistis? non credo vos dicturos, Quid autem,
103 II | igitur homines haec inter se criminantur: et his quidem, quibus ipsi
104 I | repraehenderet suum: propterea quod cuidam accusatori credebat, quum
105 I | Quis igitur non rideat, qui cupiant ea facere quae nihil utilitatis
106 II | eo reiectum esse, quo uti cupiebas: istum vero, qui noluit
107 I | aliter eadem de re consilium dabunt: quamobrem de his vos suffragium
108 I | tempus adversariorum utrique dari, vel iudices iurare se aequaliter
109 II | existimans, quo ille pariter uti debeat, nec tamen id consequatur,
110 II | ille similiter seipso uti debere, vel ipso uti bene potest,
111 II | Nunquam decernas, audis nisi tu prius ambos.~
112 I | sciunt, ut consilium dent, decernetis? at non plus uno, neque
113 I | de rebus quas suffragio decernitis, consilium dederit, ita
114 I | Quare vos, hoc audito, decet hinc abire. Nunc tamen hoc
115 II | praeterea quo tandem pacto declarabunt? utrum tacentes, an loquentes?
116 II | qui prius dixerit, iam res declarata fuerit. Accedit et illud,
117 I | facere ea cogitatis, quae decrevistis? non credo vos dicturos,
118 I | suffragio decernitis, consilium dederit, ita roget: an scitis id
119 II | quidem, qui accusabatur, se defendebat: alius vero quidam ex his,
120 II | vituperantem audiant, ipso deinceps melius utantur. Melius vero
121 I | afferre potest vobis, qui ne deliberare quidem possitis? Sed si
122 I | Tu me quidem iubes, o Demodoce, consilii aliquid vobis
123 II | rem manifestent? Nam si demonstrabunt ambo simul, dicentque tunc
124 II | ostendent) ut dicens uterque demonstret: et quando dicet uterque,
125 I | iudicare possitis? Non enim dicendum est, vos quidem singulos
126 II | loquentes ostendent) ut dicens uterque demonstret: et quando
127 II | proferas, utrum liceat, uno dicente, id cognoscere, quod dicat:
128 II | demonstrabunt ambo simul, dicentque tunc simul, nunquam hoc
129 II | dicant? Ego equidem, inquit, dicerem oportere. Fortasse enim
130 II | posset, utrum vera, an falsa diceret, duobus vero, posset: atque
131 I | dant, sint imperiti: iure dicetis evenire, ut et nos non credamus,
132 II | Nonne hoc, inquit, etiam dicis, te erraturum non fuisse,
133 II | Qui sit reiectus, dixit. Dicisne igitur te quidem ab eo reiectum
134 I | illud quidem, quod a multis dicitur, audisse. Quidnam? inquit. ~
135 II | atque, ut convenit, homines dictum existimassent. Do tibi igitur,
136 I | sunt: quum de nullo haec didiceritis, neque vos ipsi inveneritis,
137 I | praesertim hoc illo nihilo minus difficile esse videatur. Quod si nec
138 I | inveneritis, quod est longe omnium difficillimum. Vos enim, nisi cognoscere
139 II | oporteret: atque utrum fide dignis, hisque, qui scirent ea,
140 II | quidem, qui vera dicat, discere homines non possent, ab
141 II | Hoc sane quidem haud ita divulgatum fuisset, nisi bene, atque,
142 II | audire? Ab eo enim, qui prius dixerit, iam res declarata fuerit.
143 II | homines dictum existimassent. Do tibi igitur, inquit, id
144 II | altero simul, qui mentiatur, doceri possent: item si unus quidem,
145 I | vobis facienda sint, ita docturum, ut et qui male, et qui
146 II | eademque fide dignos esse domesticos et ignotos tibi non placet
147 II | consideraret, non errasset? Sine dubio, inquit. Quin ita nihilo
148 II | igitur illi dum dicerent, dubitabam ego, nec constituere poteram,
149 I | huc venistis, non amplius dubitare, sed idoneos esse factos
150 I | praeterea vos privatim quidem dubitasse, verum simulatque huc venistis,
151 I | vestro quidem consilio sic dubito: de illorum vero, qui vobis
152 I | putant, studio illud mihi dubium est. Nam si, qui iisdem
153 | dum
154 I | nondum, sed accusatorem ipsum duntaxat audisset. Dicebat itaque
155 II | quae dicat, non posset: duo vero, quorum alter mentiatur,
156 II | vera, an falsa diceret, duobus vero, posset: atque si ab
157 | eademque
158 | earum
159 I | vestrum ferre cogitat, possint efficere. Hoc enim quo pacto non
160 I | vos ad iudicandum idoneos efficiunt, quid vobis opus est suffragiis?
161 I | nesciunt, iique consilio egent, et si fieri potest, ut
162 I | sit, vos veluti consilio egentes, nec ad id inveniendum idoneos
163 II | inquit, aliquo bene utatur, eique magno usui sit, vel ob id
164 | eiusmodi
165 | eodem
166 II | placet. Quae vero similiter eodemque modo ab iisdem dicuntur,
167 I | quid concilium vestrum, eorumque, qui se vobis consilium
168 II | qui fiet, ut non oporteat, eosdem iisdem magis fide dignos
169 II | esse, an vera dicant? Ego equidem, inquit, dicerem oportere.
170 II | causae, cur tu non putes erasse, istumque, qui non dedit,
171 | erit
172 II | arbitrabuntur, et neutri errabunt? Absurdum esset et hoc inquit.
173 II | Uter, inquit, tibi videtur errare, qui sit ab his, quae petebat,
174 II | persuasisti, ut commodaret, non errasti? Quid enim, dixit ille,
175 II | inquit, etiam dicis, te erraturum non fuisse, si cum illo,
176 II | illo, ut convenit, versatus esses? Dico. Nunc cum illo non,
177 | Etenim
178 I | sint imperiti: iure dicetis evenire, ut et nos non credamus,
179 I | Quare ego nullam rationem excogitare possum, qua studium eorum,
180 I | His igitur ego de rebus existimabam dignum , eos, qui prudentes
181 II | id se postea dignum fore existimans, quo ille pariter uti debeat,
182 II | convenit, homines dictum existimassent. Do tibi igitur, inquit,
183 I | hoc modo iudicari posse existimasset? Tu vero mihi videris ne
184 I | quenquam omnium mortalium existimatis, qui horum aliquod unum
185 II | ille, adduci te posse, ut existimes hominem dignum esse, qui
186 II | qui censeres multo pluris faciendum esse eum, qui quidvis celeriter,
187 II | possum, dixit, et quidem facile. Sed qui, inquit, non versantur,
188 I | abire. Nunc tamen hoc non facitis, sed vultis multos ex his,
189 I | quod operae pretium sit, facturi sitis, qui fieri potest,
190 II | plurimos ex hominibus esse fallaceis, et versutos, stultitiae
191 II | aequum sit domesticis, et familiaribus, quam quibuslibet credere?
192 II | istumque, qui non dedit, recte fecisse? Sin, quae oportebat, petebas,
193 I | illorum enim consultatione felicitas, ex horum vero nugis infelicitas
194 I | et de quibus suffragium ferant: quae praestantissimis viris
195 I | existimare sententiam vobis esse ferendam, tanquam iudicare possitis?
196 I | de imperitis sententiam feretis, quosnam ab initio ad dandum
197 I | quis vos, qui suffragia fertis, et eum, qui vobis hisce
198 I | quumque ij, qui suffragia ferunt, atque ij, qui consilium
199 II | illis vero ignoti, qui fiet, ut non oporteat, eosdem
200 I | infelicitas nascitur. Interfui forte, quum homo quidam amicum
201 I | constituetis? at hi non magis quam furiosi consulendi sunt. Sed si
202 I | ita roget: an scitis id futurum, cuius causa facere ea cogitatis,
203 I | persuasi sint, certa esse, futurumque, ut neque ipsos, neque eos,
204 II | convenit, versanti, morem non gessit, quid est, quam ob rem iuste
205 II | addubitabam, nec, quid iudicarem, habebam. Alij quidem, qui praesentes
206 II | Quaero igitur, si quid habes, quod hisce de rebus in
207 II | quibusvis vera dicentibus fidem habet? At hoc, ait, ego non accuso,
208 I | repugnant? Nam concilium vestrum habetur perinde quasi vos ad aliquid
209 II | non posset. Hic, inquit, haereo. Atque illud praeterea quo
210 I | consilium constituetis? at hi non magis quam furiosi consulendi
211 I | Quare vos, hoc audito, decet hinc abire. Nunc tamen hoc non
212 II | possit? Sin potest, cur homini tali non persuasit? vel
213 II | respondit. Quidam arguebat hominis inscitiam, quod cito, et
214 I | nascitur. Interfui forte, quum homo quidam amicum repraehenderet
215 II | poterit, ut rem non cognoscat? Hos igitur ego audiens, addubitabam,
216 | huc
217 I | recte quidem, et perite huiuscemodi de rebus dare consilium
218 | huiusmodi
219 | iam
220 I | aliquid statuendum non sitis idonei, sed aliorum consilio egeatis:
221 I | ad dandum consilium est idoneus. Sin omnes contra nescitis,
222 II | sint domestici, illis vero ignoti, qui fiet, ut non oporteat,
223 II | quibuslibet putas credi oportere, ignotis ut convenit celeriter fidem
224 II | dignos esse domesticos et ignotos tibi non placet affirmare.
225 I | sciunt, partim vero nesciunt, iique consilio egent, et si fieri
226 | illis
227 | Immo
228 I | utilitatis afferant? Neque igitur imperitorum studium possit non esse
229 I | ferre non oportebit. An imperitos, et eos, qui non, ut oportet,
230 II | istum vero, qui noluit impertire, ab eo non esse reiectum?
231 II | accusetur: sed quod his, qui res incredibiles dicunt, credat. Ita sane,
232 II | non possit; Sin uterque indicabit, manifestum est, eum, qui
233 II | recte dicat, id possent indicare, quod qui recte dicat, non
234 II | qui prius dicet, et prius indicaturum. Quapropter qui illum solum
235 I | Dicebat itaque rem illum indignam facere, qui condemnaret
236 II | consequatur, qui non iure is indignari possit? Is certe, inquit,
237 II | nonne ipsos fide minus indignos, quam quoslibet oportet
238 II | arbitraris illum quidem indignum, qui accusetur, quum tarde,
239 I | non sit eorum studium, qui inducunt animum his de rebus consilium
240 I | felicitas, ex horum vero nugis infelicitas nascitur. Interfui forte,
241 I | sententiam feretis, quosnam ab initio ad dandum consilium idoneos
242 II | Quidam arguebat hominis inscitiam, quod cito, et quibusvis
243 | inter
244 I | nugis infelicitas nascitur. Interfui forte, quum homo quidam
245 I | didiceritis, neque vos ipsi inveneritis, quod est longe omnium difficillimum.
246 I | consilio egentes, nec ad id inveniendum idoneos convenisse: postquam
247 II | haec aliquis vituperat? Se invenire non posse respondit. Quidam
248 | ipse
249 | ipsis
250 II | persuaserint, quia non paruerunt, irascuntur: se vero ipsi, quod non
251 | istum
252 II | cur tu non putes erasse, istumque, qui non dedit, recte fecisse?
253 I | duntaxat audisset. Dicebat itaque rem illum indignam facere,
254 II | mentiatur, doceri possent: item si unus quidem, qui recte,
255 I | dandum consilium idoneos esse iudicabitis? Qui vero prorsus convenit
256 I | vobis consilium dat, vos ad iudicandum idoneos efficiunt, quid
257 II | addubitabam, nec, quid iudicarem, habebam. Alij quidem, qui
258 I | adversariorum utrique dari, vel iudices iurare se aequaliter utranque
259 I | nisi iustius, meliusqe a iudicibus causas hoc modo iudicari
260 I | utrique dari, vel iudices iurare se aequaliter utranque partem
261 I | iudicari. Cur enim Legislator iussisset vel tempus adversariorum
262 II | gessit, quid est, quam ob rem iuste illum accusare possis? Non
263 I | utranque partem audituros, nisi iustius, meliusqe a iudicibus causas
264 I | accusatori ita temere crederet: iustumque esse ab illo non minus defensorem
265 I | potius est iudicari. Cur enim Legislator iussisset vel tempus adversariorum
266 | licet
267 I | iudicare, nisi prius utrunque litigatorem audiverit? Collatas enim
268 I | fuisse, sed, postquam unum in locum convenistis, prudentes factos
269 II | falsa dicentibus. Sed si longo post tempore, et non quibusvis
270 II | respondit, siquidem, uno loquente, cognosci non posset, utrum
271 II | utrunque separatim dicere) loquentur, quonam modo fieri poterit,
272 II | aliquo bene utatur, eique magno usui sit, vel ob id se postea
273 I | veniunt, sint eiusmodi, ut manifesta vobis esse non possint:
274 II | poterit, ut ambo simul rem manifestent? Nam si demonstrabunt ambo
275 II | Sin uterque indicabit, manifestum est, eum, qui prius dicet,
276 I | vobis consilium dant, non maxime repugnant? Nam concilium
277 II | quod hisce de rebus in medium proferas, utrum liceat,
278 II | bene videantur? Sed hoc mehercule, inquit, vituperare oportet,
279 I | audituros, nisi iustius, meliusqe a iudicibus causas hoc modo
280 I | convenistis: sed mihi in mentem venit considerare, quid
281 II | monstrabunt, quorum alter monstrare non possit; Sin uterque
282 II | ut convenit, versanti, morem non gessit, quid est, quam
283 I | an esse quenquam omnium mortalium existimatis, qui horum aliquod
284 I | ne illud quidem, quod a multis dicitur, audisse. Quidnam?
285 II | te eum esse, qui censeres multo pluris faciendum esse eum,
286 I | horum vero nugis infelicitas nascitur. Interfui forte, quum homo
287 II | fieri potest, ut tu non vel necessario aberraris? Fortasse, dixit,
288 II | cognoscere, quod dicat: an potius necessarium non sit ambos audire? vel
289 I | suffragia feruntur, tanquam nesciant. Verum si quis vos, qui
290 II | credibilia arbitrabuntur, et neutri errabunt? Absurdum esset
291 II | cupiebas: istum vero, qui noluit impertire, ab eo non esse
292 | nondum
293 | nos
294 II | vero hominibus, quos neque nosset, neque prius unquam audisset,
295 I | causa facere haec cogitatis, nostis hoc utile vobis fore? Neque
296 II | dicerent, an domesticis, et notis credendum esset. Tu vero
297 I | felicitas, ex horum vero nugis infelicitas nascitur. Interfui
298 | nulla
299 I | posse praestare. Quare ego nullam rationem excogitare possum,
300 | o
301 I | convenire, tanquam aliquid, quod operae pretium sit, facturi sitis,
302 II | ignoti, qui fiet, ut non oporteat, eosdem iisdem magis fide
303 II | credere, et quibus non credere oporteret: atque utrum fide dignis,
304 II | audire. Sin ambo loquentes ostendant, amboque confuse (volunt
305 II | qui recte, veraque dicat, ostendere, quae dicat, non posset:
306 II | sed ille posterius: et ostendet hic quidem prius, ille vero
307 II | non quibusvis credidisset, ostendissetque, non illum magis acusasses?
308 I | iurare se aequaliter utranque partem audituros, nisi iustius,
309 II | non persuaserint, quia non paruerunt, irascuntur: se vero ipsi,
310 II | versutos, stultitiae signum non parvum esse dicebat. At quidam
311 II | audire? vel tu quid censes? Paulo ante quidam alterum accusabat,
312 I | possit, vehementer animi pendeo. Nam utrum eos, qui sciunt,
313 II | celeriter, quam qui tarde perciperet. Etenim censeo, inquit ille.
314 I | quarum sunt imperiti? Nam periti nunquam sibi ita constituent,
315 I | consulendi sunt. Sed si neque de peritis, neque de imperitis sententiam
316 II | Quod erat, prius, quam rem perpendat, celeriter, et quibuslibet
317 I | idoneos esse factos ad ea perspicienda, quae vobis facienda sunt:
318 II | quidem, quibus ipsi non persuaserint, quia non paruerunt, irascuntur:
319 II | se vero ipsi, quod non persuaserunt, minime accusant? Tunc alius,
320 II | erravit: Tu vero, qui non persuasisti, ut commodaret, non errasti?
321 II | potest, cur homini tali non persuasit? vel potius quid afferri
322 I | suffragium, quod ferre cogitatis, pertinet, id quidnam possit, vehementer
323 II | fecisse? Sin, quae oportebat, petebas, ab hisque tu reiectus es,
324 II | errare, qui sit ab his, quae petebat, an qui non sit reiectus?
325 II | praesertim quum sciret, plurimos ex hominibus esse fallaceis,
326 II | esse, qui censeres multo pluris faciendum esse eum, qui
327 I | dent, decernetis? at non plus uno, neque aliter, atque
328 II | rem iuste illum accusare possis? Non possum dicere. Neque,
329 I | iudicare, quid vobis suffragia possunt prodesse? vel quo pacto
330 | post
331 | postea
332 II | consilii, ut tu nunquam posthac tam temere homines neque
333 II | dubitabam ego, nec constituere poteram, quibus credere, et quibus
334 I | id recte faciat, iudicare poteritis. Neque praeterea unus aliquis,
335 II | utentibus commodandum non sit, potes dicere? Immo possum, dixit,
336 I | suffragium ferant: quae praestantissimis viris accidere consentaneum
337 I | par est, id ipsum posse praestare. Quare ego nullam rationem
338 II | monstrabit, quid oportebit praterea secundum audire? Ab eo enim,
339 I | tanquam aliquid, quod operae pretium sit, facturi sitis, qui
340 II | praesentes erant, affirmabant, priorem vera dicere. Quaero igitur,
341 I | esse: neque praeterea vos privatim quidem dubitasse, verum
342 II | est, quum dicant eadem. Probabile est, inquit. Haec igitur
343 I | causam bene, vel homines probe iudicare, nisi prius utrunque
344 I | vobis suffragia possunt prodesse? vel quo pacto ridiculum
345 II | hisce de rebus in medium proferas, utrum liceat, uno dicente,
346 | Proinde
347 | propter
348 I | eadem respondeant, quo pacto pulchre omnes dare consilium possint,
349 I | rationes, et causas veluti purpuram, et aurum longe potius est
350 II | aderant, dixit: Ego vero putabam te eum esse, qui censeres
351 II | credendum. Si tu non quibuslibet putas credi oportere, ignotis
352 II | potest causae, cur tu non putes erasse, istumque, qui non
353 I | quis praeterea de vobis ita quaerat: an esse quenquam omnium
354 II | affirmabant, priorem vera dicere. Quaero igitur, si quid habes, quod
355 I | non est. Illi enim sciunt, qualia sint illa, de quibus causa
356 II | et si quidem non potest, quanam via bene illum putat usurum,
357 | quando
358 | Quapropter
359 I | de rebus consilium dare, quarum sunt imperiti? Nam periti
360 | quas
361 | quasi
362 | quem
363 | quemadmodum
364 I | suscipiant, quum sciant vel unum quemvis ipsorum, qui consilium det,
365 I | vobis ita quaerat: an esse quenquam omnium mortalium existimatis,
366 | quia
367 I | ex amicis, qui vidissent, quibusque par esset de illo referentibus
368 II | quoslibet oportet iudicare? Quidni? inquit. Si igitur quidem
369 II | faciendum esse eum, qui quidvis celeriter, quam qui tarde
370 II | eadem dicunt domestici, et quilibet, quo pacto, quae dicuntur,
371 II | errasset? Sine dubio, inquit. Quin ita nihilo minus errasset.
372 | quisquam
373 | quos
374 II | fide minus indignos, quam quoslibet oportet iudicare? Quidni?
375 I | imperitis sententiam feretis, quosnam ab initio ad dandum consilium
376 I | vobis esse non possint: quumque ij, qui suffragia ferunt,
377 II | hisque tu reiectus es, qua ratione fieri potest, ut tu non
378 I | praestare. Quare ego nullam rationem excogitare possum, qua studium
379 I | audiverit? Collatas enim rationes, et causas veluti purpuram,
380 I | aliter, atque aliter eadem de re consilium dabunt: quamobrem
381 I | quibusque par esset de illo referentibus credere, audisset: quum
382 II | fieri sinent. Quare est reliquum (siquidem loquentes ostendent)
383 II | Verum ego non quibuslibet reor esse credendum. Si tu non
384 I | quum homo quidam amicum repraehenderet suum: propterea quod cuidam
385 I | consilium dant, non maxime repugnant? Nam concilium vestrum habetur
386 I | credamus, et ipsos saepe earum rerum poeniteat, de quibus consulant,
387 I | respondeant eadem, quae respondet is, qui recte dat consilium?
388 I | poterit. Quis igitur non rideat, qui cupiant ea facere quae
389 II | quidem, inquit, ab eo tu rogabas ea, quae minus oportebat,
390 II | praesentes erant, accusatorem ita rogavit: Utrum hic quidem, qui tibi
391 I | consilium dederit, ita roget: an scitis id futurum, cuius
392 I | est, vos quidem singulos rudes fuisse, sed, postquam unum
393 I | nos non credamus, et ipsos saepe earum rerum poeniteat, de
394 I | nosse, unum vobis audire satis fuisset. Vos igitur, ut
395 I | vel partim quidem ex vobis scire, partim vero nescire? Si
396 II | fide dignis, hisque, qui scirent ea, de quibus dicerent,
397 II | adhibere, praesertim quum sciret, plurimos ex hominibus esse
398 II | quid oportebit praterea secundum audire? Ab eo enim, qui
399 II | quem putat ille similiter seipso uti debere, vel ipso uti
400 II | confuse (volunt enim utrunque separatim dicere) loquentur, quonam
401 | sic
402 II | et versutos, stultitiae signum non parvum esse dicebat.
403 I | quidem dubitasse, verum simulatque huc venistis, non amplius
404 | Sine
405 II | simul, nunquam hoc fieri sinent. Quare est reliquum (siquidem
406 I | dicendum est, vos quidem singulos rudes fuisse, sed, postquam
407 II | indicaturum. Quapropter qui illum solum audiet qui fieri poterit,
408 I | perinde quasi vos ad aliquid statuendum non sitis idonei, sed aliorum
409 II | fallaceis, et versutos, stultitiae signum non parvum esse dicebat.
410 I | ipsorum, qui eadem respondeat, sufficere poterit. Quis igitur non
411 I | vobis hisce de rebus quas suffragio decernitis, consilium dederit,
412 I | prudens unquam talia facienda suscipiant, quum sciant vel unum quemvis
413 | suum
414 II | Sin potest, cur homini tali non persuasit? vel potius
415 | tandem
416 II | dicentibus. Sed si longo post tempore, et non quibusvis credidisset,
417 I | Legislator iussisset vel tempus adversariorum utrique dari,
418 [Title]| Textus~
419 II | bene utatur, eique magno usui sit, vel ob id se postea
420 II | quanam via bene illum putat usurum, qui non possit? Sin potest,
421 II | audiant, ipso deinceps melius utantur. Melius vero uti, inquit,
422 II | quis, inquit, aliquo bene utatur, eique magno usui sit, vel
423 II | erravit ille, si tibi male utenti non commodavit? Nihil, respondit,
424 II | dicere. Neque, quod male utentibus commodandum non sit, potes
425 II | haec vituperantem, melius utentur? Nullo, dixit. Quare igitur
426 II | enim, dixit ille, erravi? Uter, inquit, tibi videtur errare,
427 I | haec cogitatis, nostis hoc utile vobis fore? Neque vos hoc
428 I | iudices iurare se aequaliter utranque partem audituros, nisi iustius,
429 I | vel tempus adversariorum utrique dari, vel iudices iurare
430 I | audisset: quum ne audita quidem utriusue causa, accusatori ita temere
431 II | dicunt incredibilia. Et valde quidem, inquit. Cur igitur
432 I | pertinet, id quidnam possit, vehementer animi pendeo. Nam utrum
433 I | consilium non recte dare velint. Sin eadem contra respondeat,
434 I | dubitasse, verum simulatque huc venistis, non amplius dubitare, sed
435 I | convenistis: sed mihi in mentem venit considerare, quid concilium
436 I | quae in consultationem veniunt, sint eiusmodi, ut manifesta
437 II | unus quidem, qui recte, veraque dicat, ostendere, quae dicat,
438 II | igitur ille non, ut convenit, versanti, morem non gessit, quid
439 II | facile. Sed qui, inquit, non versantur, ut convenit, non male uti
440 II | hominibus esse fallaceis, et versutos, stultitiae signum non parvum
441 I | non sit absurdum? Atque de vestro quidem consilio sic dubito:
442 II | quidem non potest, quanam via bene illum putat usurum,
443 II | vero posterius. Proinde, si vicissim uterque idem monstrabit,
444 II | talia dicunt, dicere bene videantur? Sed hoc mehercule, inquit,
445 II | ut convenit, versatus es. Videor, dixit. Si tibi igitur ille
446 II | Alter igitur, absurdum sibi videri respondit, siquidem, uno
447 I | existimasset? Tu vero mihi videris ne illud quidem, quod a
448 I | vidisset, neque ex amicis, qui vidissent, quibusque par esset de
449 I | neque ipse res praesens vidisset, neque ex amicis, qui vidissent,
450 I | et si fieri potest, ut vir unus prudens det imperitis
451 I | ferant: quae praestantissimis viris accidere consentaneum non
452 II | Sed hoc mehercule, inquit, vituperare oportet, ut is, aliique
453 II | Quare igitur haec aliquis vituperat? Se invenire non posse respondit.
454 II | commodare, neque credere voluisset. Atque ille quidem, qui
455 II | ostendant, amboque confuse (volunt enim utrunque separatim
456 I | tamen hoc non facitis, sed vultis multos ex his, qui consilium,
|