Pars

1501   3|              omnis senex fuit iuuenis', in quo tantum 'iuuenis' praedicari
1502   3|       propositio de praesenti uidebitur in qua 'est' copula intelligitur,
1503   4|         constitutionem ipsorum materiam in categoricis propositionibus
1504   4|             autem idoneae propositiones in constitutione syllogismi
1505   4|            definitione syllogismi, quam in extrema parte Categoricorum
1506   4|            aperienda. Inferentia itaque in necessitate consecutionis
1507   4|                consecutionis consistit, in eo scilicet quod ex sensu
1508   4|            exigitur consequentis, sicut in hypothetica propositione
1509   4|                propositione dicitur, ut in sequentibus monstrabitur.
1510   4|       constructio ita est disposita, ut in se consequentis quoque constructionem
1511   4|        constructionem contineat, ueluti in syllogismis /254/ aut in
1512   4|                in syllogismis /254/ aut in his hypotheticis quae formas
1513   4|           constructionis dispositionem, in qua quidem et ipse 'homo' '
1514   4|              dicuntur duae hypotheticae in quibus per communitatem
1515   4|          communitatem medii duo extrema in unius hypotheticae sensum
1516   4|       monstrantur: conuenire quidem, ut in praemisso 'animatum' 'homini'
1517   4|      inferentiae notandam 'per ea ipsa' in definitione syllogismi,
1518   4|           definitione syllogismi, sicut in Categoricorum Syllogismorum
1519   4|         definitio est huiusmodi: Oratio in qua, positis quibusdam et
1520   4|           quidem plenius apparebit, cum in sequentibus definitionem
1521   4|               itaque necessitatis etiam in his est inferentiis, non
1522   4|         inferentis. Quamuis enim animal in se animatum contineat, nulla
1523   4|        apponitur propositio quae animal in animato contineri demonstret.
1524   4|                 sequitur, nisi et ipsum in se contineri demonstretur
1525   4|                rerum natura pendet, non in quorumlibet terminorum rebus
1526   4|             rebus uerae consistunt, sed in his tantum quae naturam
1527   4|               si uidelicet tale apponas in loco cuiuslibet cuius essentia
1528   4|           quarum complexio necessitatem in quibuslibet rebus, cuiuscumque
1529   4|      habitudinis, aeque custodit, sicut in syllogismo uel in consequentiis
1530   4|                 sicut in syllogismo uel in consequentiis quae formas
1531   4|        FIRMITATEM HABEANT>~Sed fortasse in syllogismis ad concessionem
1532   4|               quia generis cohaerentiam in 'animali' ad 'hominem' uel
1533   4|               animali' ad 'hominem' uel in 'animato' ad 'animal' consideramus.
1534   4|                 necessario, sicut <nec> in illis consequentiis quae
1535   4|            syllogismorum.~Unde quia ita in se perfectae sunt huiusmodi
1536   4|        nihilominus locus dicitur, sicut in sequentibus apparebit. Quae
1537   4|             refertur. Similiter enim et in istis qui imperfecti dicuntur,
1538   4|         inferentia est necessaria sicut in illis, et complexio <con>
1539   4|                 sequentis propositionis in contexione antecedentium
1540   4|                tam cito potest discerni in conuersione propositionum
1541   4|         conuersione propositionum sicut in recta dispositione. Rursus
1542   4|               uidetur alienum, si locos in syllogismis non esse confiteamur,
1543   4|                confiteamur, quare etiam in syllogismis ipsos auctoritas
1544   4|            assignet. Boethius enim, qui in Prologo Topicorum suorum
1545   4|             arbor igitur animal non est~In hoc enim syllogismo locum
1546   4|            itaque Boethius locum quoque in syllogismis esse. Sed et
1547   4|              necessitatis. Unde et ipse in syllogismis locos accepit.~
1548   4|     propositionum ad tertiam. Modo enim in syllogismo locum metiuntur
1549   4|     propositionum sensum, quem scilicet in assignatione loci> ponimus,
1550   4|                possumus locos assignare in categoricis syllogismis;
1551   4|                categoricis syllogismis; in hypotheticis uero ab antecedenti
1552   4|                 ab 'Aethiope' remoueri.~In hypotheticis etiam uolens
1553   4|          consequenti assignabam, ueluti in ista:~  si est homo est
1554   4|              genere uel a specie, sicut in sequentibus apparebit; quae
1555   4|          ipsorum.~Nec fortasse Boethius in syllogismis eos assignat
1556   4|          credatur, quae, ut dictum est, in syllogismo est. Nam ubi
1557   4|         hypotheticas propositiones quae in ipsis uerae tenentur --
1558   4|                 ipsarum non habent, cum in syllogismo locum non esse
1559   4|     hypotheticarum locum ab antecedenti in syllogismis quoque possunt
1560   4|         conclusionis ad argumentum quod in propositione et assumptione
1561   4|              sunt ad tertiam, habent et in hac quoque inferentia locus
1562   4|         contradicet. Sed et de hoc loco in sequentibus uberius tractabitur.
1563   4|          uberius tractabitur. Quod etsi in syllogismo hic locus esse
1564   4|            connexionem eorum ad se quae in constructione proponuntur,
1565   4|                tam uidelicet ex re ipsa in antecedenti constituta,
1566   4|               habitudinem ad aliam quae in consequenti ponitur, consecutio /
1567   4|               locus differentia: ea res in cuius habitudine ad aliam
1568   4|             homo, est animal~'homo' qui in antecedenti ponitur ad '
1569   4|                 modum probationis, quam in eis suae differentiae tenent,
1570   4|              color' aliisque huiusmodi, in quibus scilicet species
1571   4|                 id scilicet quod de eis in illis consequentiis agitur,
1572   4|             illis consequentiis agitur, in quibus ad earum probationem
1573   4|               quidem hoc modo quod ipsa in antecedenti posita /264/
1574   4|                comparatur. Oportet enim in ipso antecedenti semper
1575   4|          propositiones esse possunt, ut in sequentibus liquebit, facilius
1576   4|                  facilius earum numerus in notitiam cadet. Hi uero
1577   4|          respondere solemus, ueluti cum in hac consequentia:~ si est
1578   4|            causale posse accipi. Sic et in caeteris consequentiis,
1579   4|                 dicitur uis inferentiae in 'homine' non esse ex hoc
1580   4|              earum creatae essent, quod in sequentibus manifestabitur.
1581   4|          Manentibus itaque rebus tantum in consequentiis pos sunt assignari
1582   4|            margarita est lapis~locusque in ipsa requiratur, non ualet
1583   4|                 esse non posse Boethius in Secundo Topicorum suorum
1584   4|       differentiam locum non habent, ut in tractatu maximae propositionis
1585   4|             qualiter huiusmodi res quae in ipsis positae consequentiis
1586   4|                homo, quae animal infert in hac consequentia:~ si est
1587   4|          constare accepimus, quod ipsam in sensu suo continet. Unde
1588   4|              suo continet. Unde et ipse in fine eiusdem libri eorumdem
1589   4|              maximae propositiones. Nam in eo, inquit, quod sunt maximae,
1590   4|             maximae, non differunt, sed in eo quod haec quidem a definitione,
1591   4|            differentiis, non tam quidem in aduersitate substantiae
1592   4|      aduersitate substantiae eorum quam in discretione comparationis,
1593   4|         appellanda, ut specialitas quam in relatione, ut in 'homine'
1594   4|       specialitas quam in relatione, ut in 'homine' respectu 'animalis',
1595   4|         diuersorum quidem respectu, non in substantia hominis differre
1596   4|               aequaliter continent, sed in diuersitate habitudinum
1597   4|               proprietates quasdam esse in subiectis substantiis credunt,
1598   4|               sunt, cum uidelicet ipsae in proposita consequentia nullam
1599   4|                 inferentiam, quippe nec in ea ponuntur. Quae enim in
1600   4|               in ea ponuntur. Quae enim in ea ponuntur uocabula, essentiae
1601   4|              caetera habitudinum nomina in maximis propositionibus
1602   4|        attribuuntur. Sed de his uberius in /268/ tractatu maximarum
1603   4|                 dicitur et illud maxime in differentia consistere quod
1604   4|              quod locus differentia non in se maximam propositionem
1605   4|               Quod enim inferentiae uim in ipsa consecutione tenent,
1606   4|                remotum. Quod quidem cum in Topicis suis Boethius "superiorem
1607   4|           introductionem conscripsimus, in quibus secundum terminorum
1608   4|                 est homo est substantia~In illis enim simplicibus,
1609   4|               praedicatum alterius quod in locum ipsius succedit in
1610   4|                in locum ipsius succedit in consequenti propositione
1611   4|        habitudinem ad alium assignetur. In his quoque quae compositae
1612   4|                 mutata ad alteram, quae in sequenti consequentia loco
1613   4|       antecedentia aut consequentia, ut in istis apparet:~ si omnis
1614   4|             substantia~Si enim pensemus in simplici quomodo praedicatum
1615   4|               alius est locus a genere. In composita quoque hypothetica
1616   4|          maximas propositiones aptemus; in quo tamen illud praesciendum
1617   4|          Definitionum uero proprietates in libro /271/ earum uberius
1618   4|                mortale, non est homo~Et in his quidem maximis propositionibus
1619   4|               cum praedicatis ponuntur; in his uero quae [con]sequuntur,
1620   4|               uero quae [con]sequuntur, in subiectis:~ quicquid praedicatur
1621   4|                 modo fecerimus si prius in quo hypotheticae propositionis
1622   4|              hypotheticae propositionis in consecutione est, in eo
1623   4|      propositionis in consecutione est, in eo uidelicet quod alterum
1624   4|             consecutionis autem ueritas in necessitate tenetur, in
1625   4|                 in necessitate tenetur, in eo scilicet quod id quod
1626   4|                eo scilicet quod id quod in antecedenti dicitur, non
1627   4|              potest esse absque eo quod in consequenti proponitur;
1628   4|         hypotheticae propositionis modo in necessitate, modo in sola
1629   4|               modo in necessitate, modo in sola probabilitate consistere;
1630   4|               probabilitate consistere; in qua quidem sententia Magistrum
1631   4|            uerum est cum ita ut dicitur in re esse contingit, siue
1632   4|              enim necesse est esse, ita in esse suo a natura confirmatum
1633   4|               sit, non potest esse, nec in esse uel in non esse principium
1634   4|            potest esse, nec in esse uel in non esse principium habuit,
1635   4|          necessarium omnino comprehendi in uero, probabile modo cum
1636   4|                pensant. Quid enim aliud in eo quod uerum aliquid secundum
1637   4|                 probabile, cum tamen id in rei existentia, illud uero
1638   4|              rei existentia, illud uero in opinione sola consistat;
1639   4|              hypotheticae propositionis in necessitate consistat, tam
1640   4|                 ex ratione tenemus. Ait in Primo Hypotheticorum Boethius
1641   4|             categoricae enuntiationis: "in conditionali uero illud
1642   4|              falsum est. Addidit quoque in eodem Hypotheticorum, cum
1643   4|               hypotheticarum sententiam in necessitate consistere demonstraret,
1644   4|                necessarii propositiones in partibus habent ut ista:~
1645   4|     consequentiam, et quibus necessitas in partibus additur et quibus
1646   4|                enim habere necessitatem in partibus, aliud in sensu
1647   4|         necessitatem in partibus, aliud in sensu totius consecutionis,
1648   4|                 ueritatem consequentiae in necessitate consistere.
1649   4|                consistere. Unde et ipse in Topicis cum discuteret qua
1650   4|                Cum enim omne argumentum in inferentia consistat, inferentia
1651   4|              consistat, inferentia uero in consecutione maneat, idem
1652   4|           ipsius necessitas. Rursus cum in Tertio eorumdem Topicorum
1653   4|             aperte demonstrauit, ueluti in ea quam de [a] hypotheticis
1654   4|                qua quidem regula latius in sequentibus disseremus.~
1655   4|       sequentibus disseremus.~Nunc uero in auctoritatibus inuestigandis
1656   4|             autem sunt hypotheticae, ut in sequentibus apparebit, in
1657   4|               in sequentibus apparebit, in partibus quarum media intendit
1658   4|            coniunguntur extrema, ueluti in ista:~ si est homo est animal,
1659   4|               autem omnes eas concedunt in quibuscumque aliqua loci
1660   4|    consequentias inter ueras admittamus in quibuscumque loci habitudo
1661   4|             falsum consequens, et tamen in eas qualescumque locorum
1662   4|         gressibile bipes, homini dedit, in 'gressibile' quidem intelligens
1663   4|              non etiam uolare, sicut et in 'bipes' intelligitur quod
1664   4|               animal rationale mortale' in maiori consuetudine habetur,
1665   4|             maiori inferentia trahitur; in /276/ qua tamen sola consistit
1666   4|                non est sanus, est aeger~in qua habitudo immediatorum
1667   4|        similitudinis habitudo pensetur, in eo scilicet quod 'animal'
1668   4|                 homo' similia sunt, uel in conuenientia 'Socrati' uel
1669   4|              conuenientia 'Socrati' uel in remotione 'huius lapidis';
1670   4|         uidelicet sensus earum non sint in complexione, sicut maximarum
1671   4|            eamdem ubique uocem materiam in eadem significatione retineat.
1672   4|             probabilitatem tenent, etsi in eis uideatur posse assignari
1673   4|                 uidetur. Si quis igitur in huiusmodi inferentiis, quae
1674   4|               consecutionem, ex eo quod in antecedenti proponitur,
1675   4|               quod saepe deprehensa est in nocte cum iuuene loquens
1676   4|                 uidetur ualere, et quae in inferentiae ueritate probabilitas
1677   4|             probabilitas non consistit, in commendatione fidei recipitur.
1678   4|            concessio uerae inferentiae, in necessitate recipienda est.
1679   4|        necessitas, et bene necessitatem in inferentiis suis dialecticorum
1680   4|         dialecticorum cura requirit, ne in his maxime argumentationibus
1681   4|             nodum incurrant. Saepe enim in talibus decipitur si aliae
1682   4|         admittantur consequentiae, quod in sequentibus in inquisitione
1683   4|      consequentiae, quod in sequentibus in inquisitione ueritatis singularum
1684   4|        relinquitur quorumque exercitium in inuestigatione ueri ac falsi
1685   4|             quae ubique uim conditionis in necessitate[m] custodit.
1686   4|             discretio quod illud quidem in praedicatione solum actum
1687   4|                 omnino perierint, aeque in ueritate consistit id quod
1688   4|            secundum quidem hanc regulam in qua differentiam a subiecto
1689   4|               regulae sententiam cassam in sequentibus opportunius
1690   4|            cohaerent sed quia, cum sint in eodem, simul ea natura non
1691   4|              animal inhaereret. Unde et in natura sibi semper adhaerentia
1692   4|          oppositum esse contingeret, ut in tractatu de ui inferentiae
1693   4|              causa periit, nomen quoque in ipsis remanere non potest.
1694   4|          remanere non potest. Sed licet in enuntiatione proprietas
1695   4|           mutare potest. Neque enim, ut in Libro Periermenias Aristoteles
1696   4|            uerum esse contingit, id est in re semper ita est esse ut
1697   4|                ut animali non existente in aliquo homo ibi, id est
1698   4|              ueras> esse, id est ita ut in eis semel uerae proponantur
1699   4|             siue scilicet res de quibus in eis agitur, existant siue
1700   4|              arbitror hinc locum tantum in hypotheticis propositionibus
1701   4|             ipsius fundamentum et prius in natura[m], etsi ubique cum
1702   4|                naturae uis inuiolabilis in consecutione relinquitur.
1703   4|              consecutionis necessitatem in perpetuum cus<to>diant,
1704   4|                  latius et competentius in inferioribus disputabitur.
1705   4|                  quae quidem necessitas in propria consecutionis sententia
1706   4|                animal' exigit. Cum enim in substantia hominis animal
1707   4|             Unde et bene Priscianus ait in inferioribus superiora intelligi:
1708   4|              inconuenienti quaeque mihi in sensu hypotheticae enuntiationis
1709   4|               Quam quidem antecessionem in Topicis suis Boethius commemorat: "
1710   4|         necessitati' 'statim' adiunxit, in ipso antecedentis sensu
1711   4|            necessitate nimis laxa, quam in sententia quoque consecutionis
1712   4|                filiatio est~Patet autem in antecedentibus harum consequentiarum
1713   4|            lapidem esse disparata, quod in eodem sese simul non ferre
1714   4|             essentiae de quibus agitur, in se discretae sint, ut nihil
1715   4|            Maximam autem probabilitatem in consecutione necessitas
1716   4|              contingant, si ipsa quoque in ueritatem consecutionis
1717   4|               consecutionis recipiatur, in sequentibus apparebit, cum
1718   4|             maxime notandum quam maxime in enuntiatione consequentiarum
1719   4|             econuerso, ut iam nulla sit in re distantia inter substantiam
1720   4|          substantialiter corpori inest, in substantiae ipsius nomine
1721   4|              quidem forma quaelibet res in natura corporis omnino possit
1722   4|                 priuatur. Sic quoque et in enuntiatione praedicationis,
1723   4|     differentiam. Aliud enim proponitur in 'Socrates est corporeus'
1724   4|            Socrates est corporeus' quam in 'Socrates est coloratus'.
1725   4|              non teneret, nisi scilicet in ea significatione eo uteretur
1726   4|                homine quoque destructo, in qua ipsum tenet hominem
1727   4|                discipulis appareat quid in singulis intelligendum sit
1728   4|          distinguenda est, prius quidem in singulis dictionibus, deinde
1729   4|            singulis dictionibus, deinde in orationibus, quae ex dictionibus
1730   4|                 conditionis condicionem in necessitate consistere supra
1731   4|                 ac consequentis regulas in praesenti ponere sufficiat.
1732   4|           antecedens et consequens modo in designatione integrarum
1733   4|               enuntiationum, ueluti cum in hac consequentia:~  si Socrates
1734   4|               ipsis dicuntur, modo uero in designatione simplicum dictionum
1735   4|                 ipsis significantur, ut in eadem consequentia speciem
1736   4|               et consequens accipiuntur in designatione totarum enuntiationum
1737   4|            hypotheticam perficiunt, uel in designatione eorum quae
1738   4|            agatur, oportet nomina earum in consequentia poni; sed si
1739   4|                 eam agere concedamus et in rerum natura regulas antecedentis
1740   4|                 superiores regulae sibi in omnibus consentientes atque
1741   4|          animali' remoto ab aliquo homo in eodem existat; concedit
1742   4|                  ex necessitate exigat, in ea scilicet consequentia
1743   4|              haec quidem aequipollentia in conuersione per contrapositionem
1744   4|     contrapositionem consistit, <sicut> in sequentibus ostendemus,
1745   4|          extremorum coniunctione latius in sequentibus disseremus,
1746   4|                 uidelicet consequentiae in quibus unaquaque diuidentium
1747   4|              alteram consequatur, sicut in supramissis. Sed haec tamen
1748   4|              tamen est differentia quod in illis negatio ad affirmationem,
1749   4|               negatio ad affirmationem, in istis autem affirmatio ad
1750   4|                 huiusmodi consequentiae in quibus ex eodem affirmatio
1751   4|         uehementer sibi oppositae, quod in Hypotheticis nostris conuenientius
1752   4|         fortasse termini reperire<n>tur in quibus antecedens negatum
1753   4|             tamen has regulas non solum in tota antecedentis et consequentis
1754   4|               enuntiatione, uerum etiam in terminis eorum assignantes
1755   4|                eorum assignantes dicunt in quibusdam ex immediatione
1756   4|            sanum, est aegrum~Sed, sicut in sequentibus apparebit, neutra
1757   4|   consequentiarum firmitatem tenet; nec in rebus terminorum suprapositae
1758   4|           regulae sunt accipiendae, sed in his quae tota propositionum
1759   4|                dicuntur. Nam quamuis et in quibusdam possint rebus
1760   4|               animal' antecedit, posito in aliquo 'animal', quod consequens
1761   4|            consequens eius est, ponitur in eodem, uel 'animali' remoto
1762   4|             proponit. Veluti si ita sit in re ut ista enuntiatio dicit: '
1763   4|             Socrates est homo', ita est in re ut ista proponit: 'Socrates
1764   4|              siue uis earum inferentiae in sententia totarum enuntiationum
1765   4|              totarum enuntiationum siue in rebus quoque terminorum
1766   4|             enim 'hominis' et 'lapidis' in priori consequentia subiectorum
1767   4|              naturam inspexerimus, quae in eodem sese non perferunt,
1768   4|                  brunelli' et 'hominis' in partibus secundae consequentiae
1769   4|               dissimilitudine. Ait enim in Hypotheticis suis Boethius,
1770   4|                diuersi termini ponuntur in medio, ueluti cum ita proponitur:~
1771   4|             quoddam animal non est homo~In hac autem argumentatione
1772   4|                de animalibus, collegit, in quo eorum omnem oppositionem
1773   4|             esse non iam recipiunt, ubi in praemissa enuntiatione '
1774   4|              aiunt.~Sed hi nimirum qui <in> praemissa enuntiatione
1775   4|                  Neque enim resistendum in huiusmodi argumentationibus
1776   4|              terminus, oportet ipsum et in prima consequentia subsequi
1777   4|                consequentia subsequi et in secunda antecedere; priori
1778   4|              auctoritatem oppugnat, ubi in tractatu Oppositorum: "sanis,
1779   4|              languidum; unde et languor in quodam animali consistit,
1780   4|                cassari non dicitur nisi in priori consequentia. Sed
1781   4|           perimit continentiam languidi in animali; ubi enim 'animal' '
1782   4|                 sit nec concessa? Sicut in superioribus argumentationibus,
1783   4|          conditionis copulatio aeque et in ueris et in falsis enuntiationibus
1784   4|          copulatio aeque et in ueris et in falsis enuntiationibus consistit.
1785   4|            aptari, cum id scilicet quod in determinatione apponitur
1786   4|             enuntiationis medii termini in supradictis, cum mediae
1787   4|            propositiones uocesque earum in eadem semper significatione,
1788   4|                 non posset aliquis, cum in mediis hypotheticis falsas
1789   4|             quod eam non exigat nec nos in eo uim facimus quod dissimiliter
1790   4|                accipiuntur termini, sed in eo quod id illud exigit,
1791   4|      coniunctionem omnino auferat, bene in ea ubique extremorum coniunctioni
1792   4|                es istarum consequantur, in quibus quidem nulla poterit
1793   4|           animal non est homo~Cum autem in his argumentationibus nulli
1794   4|         coniunctionem concedi. Sed <si> in his argumentationibus extremorum
1795   4|              insuperioribus recipiatur, in quibus clara est secundum
1796   4|            assumptio et conclusio /300/ in istis sit hypothetica, in
1797   4|               in istis sit hypothetica, in illis uero categorica. Unde
1798   4|               sunt atque ex se cogniti; in quibus quidem, sicut in
1799   4|                 in quibus quidem, sicut in illis, ut extremorum firma
1800   4|             hypothetica duae illae quae in assumptione et propositione
1801   4|          possunt categoricae illae quae in argumentis categoricorum
1802   4|          syllogismorum contingere, nisi in dissimilitudine eis quo<
1803   4|               lapis, Socrates est lapis~in hac inferentia utrique termini
1804   4|                coniunctionen impediant. In quibus autem consequentiis
1805   4|       inconuenientibus sit resistendum, in sequentibus apparebit cum
1806   4|               et consequentias singulas in suprapositis argumentationibus
1807   4|                  eamque probauimus, non in ea inconueniens conuincimus.
1808   4|                  Si enim uel 'Socrates' in 'brunellus' uel 'brunellus'
1809   4|              brunellus' uel 'brunellus' in 'Socrates' mutaretur, quod
1810   4|         brunellus est brunellus'. At si in prima significatione terminos
1811   4|   significatione terminos non oppositos in tota argumentatione tenuerit,
1812   4|        positione 'brunelli huius asini' in 'Socrate hoc homine' positionem '
1813   4|            homine' positionem 'hominis' in eodem contingere necessario
1814   4|                 si ita intelligat ut si in re fuerit quod prima propositio
1815   4|                Socrates est brunellus', in re est quod secunda proponit '
1816   4|               et maxime uis inferentiae in secundo subiecto consistit.~
1817   4|           maneret essentia? Quodsi ipsa in proprietate Socratis maneat
1818   4|             Socrates, agitur, utique et in natura hominis ipsum necesse
1819   4|         uidelicet praedicatum uocabulum in subiecto ponitur et subiectum
1820   4|           subiecto ponitur et subiectum in praedicato collocatur, non
1821   4|               de hac quidem conuersione in Libro Categoricorum uberius
1822   4|                  Volunt etiam resistere in eo quod dicitur:~ si Socrates
1823   4|               infuerit, illi etiam cui <in>est conuenit. Si autem opponatur:~ <
1824   4|       attribuitur animali, quis ei quod in Socrate est, conuenire perpendat?
1825   4|       praedicationem nullo modo exigit.~In eo autem solo iuuat 'omne'
1826   4|    coniunctionem quod animal illud quod in Socrate est, colligit. Unde
1827   4|               lapis est lapis~'lapidem' in proprietate lapidis sic,
1828   4|                lapis sit? Sic quoque et in aliis consecutionibus dictionum
1829   4|                ut, si unaquaeque dictio in coniunctione enuntiationis
1830   4|               enuntiatione coniungimus, in unoquoque id quod est /304/
1831   4|               designatur, intelligamus. In omni enim enuntiatione,
1832   4|              totas enuntiationes fiunt, in argumentatione media ut
1833   4|        referendam esse. Est autem aliud in consecutione coniungi propositiones,
1834   4|                 aliud uim consecutionis in eis pendere. Semper enim
1835   4|            inferentiae necessitas saepe in rebus terminorum maxime
1836   4|                 autem uim consecutionis in totis enuntiationibus attendimus,
1837   4|                  homine' ablato et alio in loco <eius> posito quod
1838   4|                 animali' remoto et alio in loco eius constituto quod
1839   4|                 mutato et alio pro ipso in sequenti propositione posito
1840   4|                uim inferentiae rerum ut in loco speciei ad genus, quantum
1841   4|                enuntiationem. Cum autem in rebus uis inferentiae attenditur,
1842   4|             loci assignandi, cum autem <in> totis enuntiationibus,
1843   4|                 quidam qui hanc regulam in illis tantum hypotheticis
1844   4|               enim multae propositiones in antecedenti primae hypotheticae
1845   4|             rationalis et irrationalis. In quo etiam dicunt bene dici
1846   4|         destructionum cassari dicunt ut in praeposito exemplo.~Sed
1847   4|               quidem inquirendum, ut et in his praemissa regula conseruetur,
1848   4|             animal~uis enim inferentiae in diuidentibus consistit,
1849   4|              ita diceretur:~ si ita est in re ut utraque istarum dicit
1850   4|            dicit propositionum, ita est in re ut tertia proponit~nec
1851   4|                dicamus quod~ si non est in re quod dicit ultima, non
1852   4|              quod dicit ultima, non est in re totum quod primae proponunt~
1853   4|          necesse est non esse. Alioquin in inconuenienti rediremus
1854   4|       simpliciter faciendae sunt, sicut in regula proponuntur simpliciter.
1855   4|                 si etiam contrari[et]as in huiusmodi destructione recipiamus,
1856   4|             potest nisi quod si ita est in re ut dicit antecedens,
1857   4|               dicit antecedens, ita est in re ut dicit consequens,
1858   4|               simul ad plura antecedant in una consequentia, in diuersis
1859   4|         antecedant in una consequentia, in diuersis quoque consequentiis
1860   4|                potius, ut Boethius ait, in propria natura sui gerunt.
1861   4|            inuentum est; unde /310/ eas in Topicis suis Boethius maximas
1862   4|         consequentiarum sensus continet in quibus ad positionem speciei
1863   4|                ad genus demonstrat, qui in multis proponitur consequentiis
1864   4|        consequentiarum sensus contineri in maxima propositione eiusque
1865   4|          recipiunt, cum uidelicet aeque in quibuslibet rebus eorum
1866   4|              his assignent. Volunt enim in tota enuntiatione uim inferentiae
1867   4|       considerant. Quae quidem habitudo in praemissa propositione monstratur;
1868   4|             scilicet et genus. Ideoque <in> illa tota consequentia
1869   4|       differentiam assignare uolunt qui in sequenti hypothetica attenditur.
1870   4|                speciei proprietas, quae in aliquo praecedentium terminorum
1871   4|                ergo huiusmodi complexio in omnibus aequaliter terminis
1872   4|                 habitudinis sint, patet in ea speciei uel generis proprietatem
1873   4|               coniungitur. Amplius: cum in antecedenti, in quo locum,
1874   4|            Amplius: cum in antecedenti, in quo locum, id est uim inferentiae,
1875   4|                 etc.~non magis species <in> inferentia uim habere uidetur
1876   4|                 quam genus. Si uero uis in specie potius attendatur,
1877   4|            hominis etc.~uis inferentiae in genere esse dicetur; quod
1878   4|      dispositionem, secundum quam locum in tota considerant hypothetica.
1879   4|                 consideramus; utque eam in rebus ipsis cognouerimus,
1880   4|                 assumimus et assignamus in rebus ipsis inferentiae
1881   4|                applicari diximus, neque in omnibus habitudinem loci
1882   4|        assignare possumus <ne>que ex ea in his in quibus est habitudo
1883   4|           possumus <ne>que ex ea in his in quibus est habitudo assignata
1884   4|              tunc si est homo est lapis~in qua locum a specie, id est '
1885   4|              sequitur uera constaret et in ea uim inferentiae speciei
1886   4|                 uideretur. Patet itaque in hac tota consequentia nec
1887   4|                   Sed si fortasse locus in ea requiratur, communem
1888   4|               nec propositiones maximae in talibus consequentiis requirendae
1889   4|       assumptionem nec conclusionem. Et in his quidem argumentationibus
1890   4|                quidem argumentationibus in quibus ex maximis propositionibus
1891   4|               datam nos facere Boethius in Topicis suis docuit, cum
1892   4|                ea assumpsit: "est autem in definitione 'inuidi' alienis
1893   4|      consequentiam hoc modo: "quod quia in sapiente<m> non uenit, ideo '
1894   4|      relinquitur. Idque est quod de eis in Topicis Boethius meminit
1895   4|             meminit ut cum conclusa est in argumentatione, syllogismi
1896   4|           defuerit, quamuis inserta sit in argumentatione hoc modo: /
1897   4|            maxima propositio et inclusa in argumento est quantum ad
1898   4|        enthymema, inclusa dicitur cuius in argumento proponitur, quantum
1899   4|         extrasumpta dicitur: neque enim in ipso continetur.~Utrum autem
1900   4|            aperuerimus, apparebit, quod in praesenti faciendum uidetur.~
1901   4|       confitemur. Licet enim saepissime in materia categoricae enuntiationis
1902   4|                 consequentiam ostendit, in consecutione debet custodiri,
1903   4|             quod idem prorsus cum illis in sensu dicat. Si enim id
1904   4|                 etiam ipsius sententiam in proprio sensu contineat.
1905   4|            quamlibet speciem quaecumque in antecedenti intelligatur,
1906   4|               de aliis.~Non solum autem in hypotheticis enuntiationibus
1907   4|                contingit, uerum <etiam> in categoricis. Cum enim dicimus: '
1908   4|                 si relationes totam uim in sensu custodiant, cum etiam
1909   4|                exigat, siue obliquo, ut in praemisso exemplo, siue
1910   4|           relatiua apponuntur pronomina in consequentiis quarum conuersiones
1911   4|             mutare, ut uidelicet semper in consequenti ponantur ad
1912   4|         cognitionem faciendam praemisso in antecedenti nomine quod
1913   4|                quodlibet genus illius), in qua aliqua species singula
1914   4|                illis consequentiis quae in maxima propositione multiplici
1915   4|         conuertimus proprias diuidentes in transpositione ponimus hoc
1916   4|                et quoddam irrationale'. In illis enim eidem rei inhaerere <
1917   4|            rationale' et 'irrationale', in his uero minime. Potest
1918   4|             idem' relatiuum ponitur, ut in praeposito patet exemplo.
1919   4|        immortale, sed non ita ex illis. In his enim firma est complexio
1920   4|              est conuenire. Sed non ita in illis, cum scilicet <per> '
1921   4|            inerat 'mortali~Patet itaque in categoricis enuntiationibus
1922   4|            mutare sententiam. Sic etiam in hypotheticis qui ex categoricis
1923   4|             possit ostendi, quippe cum <in> ista positio 'filii' ad
1924   4|                 patris' circa idem fit, in illa uero minime.~Conuincitur
1925   4|         relationem uim maximam obtinere in hypotheticis quoque enuntiationibus
1926   4|             suarum specierum quaecumque in antecedenti accipia<n>tur,
1927   4|               quod 'genus' et 'species' in consueta significatione
1928   4|               ponantur genus et species in maxima propositione, non
1929   4|           uocibus maximae propositionis in eadem significatione retineat
1930   4|                  non substantiue accipi in huiusmodi regulis ex adiunctione
1931   4|          cuiuslibet speciei, quaecumque in antecedenti accipitur, et
1932   4|           scilicet quod resolui possint in partes earum consequentiarum
1933   4|  consequentiarum sententiis. Neque enim in figuratiuis constructionibus
1934   4|         adiunctis genitiuis ostenditur, in toto tamen consecutionis
1935   4|                non possident; sic etiam in categoricis contingit enuntiationibus.
1936   4|              lapis remouetur ab homine' in hoc sensu: 'homo est animal'
1937   4|                 enuntiationum dictiones in sensus istarum resoluamus,
1938   4|               dictionum significationem in figuratiuis constructionibus
1939   4|               singillatim /323/ accepta in relatione ponantur in maxima
1940   4|           accepta in relatione ponantur in maxima propositione, non
1941   4|              componimus.~Sunt autem qui in maximis propositionibus
1942   4|          accipiendum censent. Alioquin [in] argumentatione<m> in qua <
1943   4|         Alioquin [in] argumentatione<m> in qua <ex> maxima propositione
1944   4|         antecedens esset particulare -- in maxima propositione particularis
1945   4|               continet.~Sed nunc quidem in quo argumentationem superiorem
1946   4|               ad quamlibet speciem quae in antecedenti accipitur, refertur,
1947   4|                cum quidem indeterminate in antecedenti quaelibet species
1948   4|              autem indeterminate, sicut in antecedenti, in consequenti
1949   4|    indeterminate, sicut in antecedenti, in consequenti quoque 'aliquis'
1950   4|                 est coloratus~Cum autem in 'aliqua species' quaelibet
1951   4|           referatur. Unde non est eadem in sensu propositio quae in
1952   4|                in sensu propositio quae in utraque consequentia consequitur,
1953   4|                 potius locus est a toto in comprehensione assignandus,
1954   4|       consequentia dicit. Sic quoque et in categoricis propositionibus
1955   4|             categoricis propositionibus in quibus relatiua ponuntur
1956   4|               praedicatum. Oportet enim in unaquaque enuntiatione ad
1957   4|           apponenda constantia quae hoc in illo comprehendi demonstrat.
1958   4|            animal canis'; de quo quidem in sequentibus latius disseremus, <
1959   4|                 propositiones non solum in coniunctione, sed etiam
1960   4|                 coniunctione, sed etiam in disiunctione proferri, sicut
1961   4|   enuntiationibus maximae propositiones in disiunctione possunt aptari
1962   4|                aptari et loci eidem qui in coniunctis dantur, assignari.
1963   4|            Disiu<n>ctarum autem naturam in Hypotheticis nostris conuenientius
1964   4|             exsequemur.~Non solum autem in coniunctis, uerum etiam
1965   4|                 coniunctis, uerum etiam in disiunctis hypotheticis
1966   4|                 locum autem eumdem quem in coniuncta ipsius possumus
1967   4|           ipsius possumus assignare, ut in ista:~ aut non est homo,
1968   4|                 assignare possumus quem in coniuncta in quam resoluitur,
1969   4|              possumus quem in coniuncta in quam resoluitur, hac scilicet: /
1970   4|             alias maximas propositiones in disiunctione licet conuertere
1971   4|          determinationibus proferuntur, in quibus quidem determinationibus
1972   4|             siue 'animal' determinatur; in 'homine' autem, quod in
1973   4|                 in 'homine' autem, quod in determinatione ponitur,
1974   4|                 ad 'animal' tenet, quod in alia determinatione intelligitur,
1975   4|               uim inferentiae non solum in determinatione hic pensent,
1976   4|                 etiam inter praedicata, in praedicatis quidem ipsas
1977   4|                sed prius uidetur accipi in sola determinatione quae
1978   4|           habere.~Sunt autem et qui uim in determinationibus tantum
1979   4|                 mihi respectu animalis. In respectu uero quamlibet
1980   4|           ponatur; ad uerbum quidem, ut in praemisso exemplo, ad nomen
1981   4|                autem nos expediemus, si in maximis propositionibus
1982   4|                 dicamus:~ quicquid agit in speciem, agit in genus~quod
1983   4|          quicquid agit in speciem, agit in genus~quod tantumdem ualet <
1984   4|               pro>positae consequentiae in uerbo maximae propositionis
1985   4|               apponantur, qui similiter in determinatione ueniunt,
1986   4|              his quidem caeteras quoque in determinatione regulas apte
1987   4|        abhorreant maximas propositiones in quibus neque de praedicatione
1988   4|                respicere, quid dixerint in istis consequentiis:~ si
1989   4|                si pater est, filius est~in quibus totum uel relatiuum
1990   4|           quidam assuantur. Quas quidem in his Introductionibus quas
1991   4|              quicquid infert antecedens in uera coniuncta naturali
1992   4|               uocabulorum ad se inuicem in constructione, duobus uero
1993   4|         inhaerentiam, aut cum uidelicet in essentia cohaeret sicut
1994   4|               Hanc autem praedicationem in Topicis suis Boethius monstrat,
1995   4|             coniungitur. Sed non de his in propositione agitur, sed
1996   4|                illa scilicet solum quae in essentia, quae uerbo substantiuo
1997   4|            exprimitur, consistat, sicut in Libro Categoricorum Syllogismorum
1998   4|               determinatio, quia tantum in uocibus consistit affirmatio,
1999   4|              moderantur uel determinant in enuntiatione positae.~Vel
2000   4|             hominis superius. Cum autem in consequentiarum partibus