Pars

 1   1|  uidelicet, superficiem, corpus, <tempus>, locum compositum, orationem
 2   1|     suscepit, eoquod eas solas ac tempus ad mensurandum homines sumunt.
 3   1|        amplius autem praeter haec tempus et locus." Ac rursus: "est
 4   1|           rursus: "est autem tale tempus et locus." De continuatione
 5   1|        corpulentum'.~Nunc uero ad tempus propositum reuertentes ipsius
 6   1|        enim omnia <quae> secundum tempus mensurantur, sua in se tempora
 7   1|   significatiuum concedunt. Neque tempus quod fuit et non est, magis
 8   1|       quod fuit et non est, magis tempus dicendum esset quam humanum
 9   1|          diceretur esse quod est 'tempus praeteritum' et 'tempus
10   1|           tempus praeteritum' et 'tempus futurum'. Nota autem quod,
11   1|          accipitur autem praesens tempus tamquam communis terminus
12   1|   Aristoteles: "praesens, inquit, tempus copulatur ad praeteritum
13   1|         de substantiuis uero per 'tempus' et 'ternarium'. Hi uero
14   1|      numerum partium uel secundum tempus uel fortasse secundum lineas
15   1|        uel uno istorum carent, ut tempus et numerus et oratio. Temporis
16   1|         comparatio circa locum et tempus consistere, in eo scilicet
17   1|        etiam 'cras' secundum idem tempus accipiuntur et illud insuper '
18   1|  indiuidua habuerunt. Sicut autem tempus aut quaelibet quantitates
19   1|           quando nihil aliud quam tempus. Unde et earum definitiones
20   1|         uel diuturni uel extra ad tempus uel locum reducere; indeque
21   2|        quomodo uerbum significare tempus siue personam concederent,
22   2| temporalia, non tamen sicut uerba tempus consignificant, ut scilicet,
23   2|       subiectis personis secundum tempus distribuere dicantur. Sed
24   2|          significatio, cui quoque tempus adiunctum est, uerbis adiungitur,
25   2|           diuersa quidem secundum tempus 'uiui' nominis et 'uiuentis'
26   2|         non currens'. Quod itaque tempus uerbis accidit, hoc etiam
27   2|         inhaerentiam facit, in eo tempus quoque designat quod inhaerentiam
28   2|           ut 'curro', quod quidem tempus in copulatione principalis
29   2|    postquam uerbum consignificare tempus ostendit, adiecit: "et est
30   2|       significatio est, ita etiam tempus ipsius significa<n>t. Qui
31   2|          quae infinita sunt uerba tempus consignificare Aristoteles
32   3|         diuersam partem, diuersum tempus, diuersum relatum, diuersum
33   3|   utraeque erunt. Sed et diuersum tempus contradictionem potest perimere,
34   3|      legit~si in 'legit' praesens tempus et in affirmatione et negatione
35   3|          et negatione attendatur. Tempus enim in quo praesentialiter
36   3|       enim simul existere possunt tempus in quo praesentialiter legit
37   3|       toto concedunt, circa illud tempus quo legit et quo non legit,
38   3|        dum legit~ac scilicet 'cum tempus in quo legit, sit pars uitae
39   3|          sequitur constantia quod tempus in quo legit et in quo non
40   3|   calumniari hic oportet, etiamsi tempus in quo legit sit pars. Sed <
41   3|       legere dum legit, quia omne tempus uitae illius et illud in
42   4|          sine altero ut mundus et tempus uel quaelibet relatiua.
43   4|           Quaedam namque secundum tempus simul esse docuit, quaedam
44   4|        secundum naturam. Secundum tempus autem ea simul esse dixit
45   4|        praecessit, prior secundum tempus dicitur. Secundus uero est
46   4|         quod nullum in eis natura tempus determinauerit, quo, ut
47   4|            Ante enim determinatum tempus neque caecitas neque uisio
48   4|      postquam res ad determinatum tempus uenerit, in his uidelicet
49   4|           uidelicet quibus natura tempus determinauit. Amplius: in
50   4|            non post, determinatum tempus.~Videtur tamen et post temporis
51   4|            Nox uero et dies circa tempus immediata sunt non secundum
52   4|            Nox uero et dies circa tempus immediata sunt non secundum
53   4|        Boethius posuit exemplum: "tempus, inquit, aut habet originem
54   4|          inconueniens ducitur: si tempus habet originem, <non> fuit
55   4|       originem, <non> fuit semper tempus; fuit itaque quando non
56   4|       fuit itaque quando non fuit tempus; sed 'fuisse' temporis significatio
57   4|     significatio est; fuit igitur tempus quando non fuit tempus,
58   4|     igitur tempus quando non fuit tempus, quod omnino falsum est.
59   4|         Non est itaque uerum quod tempus originem habeat. Restat
60   4|           si fuit quando non fuit tempus, fuit tempus quando non
61   4|      quando non fuit tempus, fuit tempus quando non fuit tempus~nam
62   4|       fuit tempus quando non fuit tempus~nam significatio 'fuit'
63   5|           comitatio secundum idem tempus proponitur, id scilicet
64   5|      quidem determinatio secundum tempus, quo scilicet tempore calor
65   5|        longinquum. Praesens autem tempus simplex est et indiuisibile,
66   7|  infinitum aliud dicitur secundum tempus, aliud secundum numerum,
67   7|      secundum mensuram'. Secundum tempus quidem dicimus <Deum> infinitum,
68   7|           uitae terminus secundum tempus inueniri non potest. Sic
69   7|        multitudinem siue secundum tempus; unde hanc uocem Boethius
70   7|        numquam existunt. Unde nec tempus ex pluribus partibus umquam
71   7|      multitudinem, aliud secundum tempus," cuius quidem diuisionis
72   7|          ut Deus ipse et secundum tempus infinitus dicitur et secundum
73   7|          magnitudinis et secundum tempus infinitum esse Boethius