Pars

 1   1|                 uel aliam competentem uerbo determinationem, aut ei
 2   1|      innascatur, nisi forte aequiuoce uerbo 'proprietatis' utantur,
 3   2|        concederent, quae secundario a uerbo actiuo uel passiuo, <non>
 4   2|             fortasse et ista quoque a uerbo recte significari dicentur,
 5   2|               aduerbiis, hoc autem ex uerbo et nomine), sed simplicia,
 6   2|       significatione temporis nomen a uerbo recedere uidetur quam in
 7   2|         obliqua diuisit, ita quoque a uerbo infinita uerba et quae praesentis
 8   2|           quod primae personae est, a uerbo primae personae regitur,
 9   2|               sicut 'esse currentem', uerbo aliquo secundum diuersa
10   2|            distribuunt. Unde talem de uerbo definitionem Priscianus
11   2|            ipso utimur nec quicquam a uerbo nisi temporis discretionem
12   2|         actione aut passione in 'est' uerbo percipient, ut uidelicet
13   2|            nuncupatiuo et substantiuo uerbo accipere, sed eamdem in
14   2|        communem habet cum substantiuo uerbo, -- sicut et copulationem
15   2|               uel 'est album' pro uno uerbo 'esse hominem' uel 'esse
16   2|                esse ambulans' pro uno uerbo atque uno praedicato ponitur,
17   2|           affirmatio uel ex nomine et uerbo uel infinito nomine et uerbo,"
18   2|          uerbo uel infinito nomine et uerbo," infinitum uerbum recte
19   3|          praepositioni coniungas, aut uerbo siue aduerbio seu coniunctioni
20   3|           adiacere dicamus, quod sine uerbo fieri non contingit. In
21   3|              fuisti~Infinitiuo quoque uerbo quodammodo /150/ inhaerentia
22   3|             ut scilicet enuntiatiua a uerbo enuntiatiuo, propter quod
23   3|       scilicet enuntiat, imperatiua a uerbo imperatiuo, in quo imperatio
24   3|              enuntiatiua tenet, non a uerbo nomen accepit, sed a modo
25   3|            possunt. Indicatiuo quoque uerbo saepe pro imperatiuo utimur;
26   3|            inhaerentiae proprietas in uerbo sit intelligenda, simpliciter
27   3|            exprimunt qui numquam sine uerbo, ut Periermeniae docent,
28   3|       attribui. Non enim, si in 'est' uerbo aliquid accidens poneretur
29   3|             Atque si hoc ubique 'est' uerbo deputetur ut aliquid existentium
30   3|             monstrat; quae tamen sine uerbo nullatenus exprimi potest.
31   3|              affirmatio uel nomine et uerbo uel infinito nomine et uerbo;
32   3|          uerbo uel infinito nomine et uerbo; praeter uerbum namque nulla
33   3|              coniungat. Quod autem de uerbo dictum est, secundum communem
34   3|            diuidit. Nam in eo quod ex uerbo et nomine praedicatum componimus,
35   3|        propositio, siue etiam ab ipso uerbo, quod ipsum praedicat atque
36   3|          praedicatiua propositio et a uerbo quod praedicat et ab eo
37   3|           apponitur subiectum quod in uerbo non tenetur, hoc modo: '
38   3|             subiectum ponitur quod in uerbo quoque contineatur, ut hic: '
39   4|              positae consequentiae in uerbo maximae propositionis includi
40   4|          solum quae in essentia, quae uerbo substantiuo exprimitur,
41   5|              non posse construi, nisi uerbo adiungatur; inde enim aduerbium
42   5|               aduerbium dicitur, quod uerbo adiungitur. Unde negatiuum
43   5|       aduerbium in negatione facienda uerbo semper oportet apponi; quare
44   5|             ex hoc quod aduerbium est uerbo habeat adiungi, non semper
45   5|               aduerbium cum sit, modo uerbo adiungitur, modo uero nomini,
46   5|               cum aduerbium sit, modo uerbo construitur, modo non, sic
47   5|             rerum separationem facit, uerbo apponitur; cum autem totum
48   7|          suspicamur et ex ipso quidem uerbo quod transeuntem designat
49   7| determinationes. Nam 'pone' utrum pro uerbo an pro aduerbio accipiatur,